Vorige week schreef ik mijn blog vanaf Vlieland waar ik mij, alleen, een paar dagen in een klein en knus appartement had terug getrokken.
Met een map vol met plannen en de bijbehorende boeken kwam ik aan. Ik was echt van plan om alles te gaan doen vanaf mijn to-do lijst.

Maar wat er gebeurde was het volgende, ik liep al heel snel vast met Canva. Dit is een programma waarin je leuke plaatjes zogenaamde visuels kunt maken.
Mijn laptop belande haast uit het raam nadat ik echt drie uur bezig was geweest voor dat ene plaatje. En nee, dat plaatje was er toen nog steeds niet. Ik kon het eenvoudig niet voor elkaar krijgen om iets in Canva te maken. Hoe dom ik mij toen voelde kan jij je misschien wel voorstellen. Iedereen kan toch in Canva werken zei dat stemmetje in mijn hoofd.

Wat mij ook al tegenviel was om door te krijgen hoe ik kan werken met Mailblue, een programma om een funnel of zo te bouwen. Nu doe ik dat nog allemaal handmatig maar ja, ik heb nu eenmaal een abonnement afgesloten bij Mailblue dus…. Ik vind dat ik dat dan ook moet gaan gebruiken want ik heb er per slot van rekening voor betaald.
Maar ook toen liep ik weer zo verschrikkelijk vast in alle randzaken. Dus opnieuw frustratie ten top. En vooral weer dat gevoel van wel willen maar niet kunnen. En dat gevoel staat geheid gerand voor frustratie bij mij. Samen met dat stemmetje, wie kan er nou niet in Mailblue werken. Iedereen toch behalve jij ☹.

En toen kreeg ik, zittend op een bankje en uitstarend over het wad opeens het volgende grandioze inzicht, al zeg ik het zelf.
Ik hoef namelijk niet langer alles zelf op te kunnen lossen. Ik mag gewoon hulp vragen. Ook als er aan die hulp een prijskaartje hangt. Dat is geen brevet van onkunde maar juist van slim omgaan met je vaardigheden. Let wel ik was ondertussen wel twee dagdelen verder.
Maar meteen gekeken in mijn netwerk wie hier juist wel zijn ‘werk’ van heeft gemaakt.

De visuel heb ik in een eerste concept al binnen en maandag gaan we telefonisch nog even er mee aan de gang. Zij, Elise, leert mij dan hier ik de tekst per keer kan aanpassen en klaar is die taak.

Ook komt er volgende week iemand bij mij op kantoor om uit te leggen hoe Mailblue nu eigenlijk werkt. En ik denk niet dat ze in drie uur mij de finesses kan uitleggen maar dan plan ik toch nog een nieuwe afspraak met haar.

En het maffe is, ik heb aan geen van beide gevraagd wat hun uur tarief is en hoeveel het mij dus uiteindelijk gaat kosten.
Als het probleem maar opgelost wordt en ik weer de ruimte voel om te doen waar ik wel goed in ben.
En dat is dus niet het technische gedeelte. Geeft dat?

Nee absoluut niet. Maar mens wat koste het mij een tijd om mij dat te realiseren. En niet alleen tijd maar vooral ook zoveel frustratie en een vorm van negativiteit in mijn denken over mijzelf.
‘Dom mens, waarom kan jij dat toch niet. Iedereen kan dit toch voor elkaar krijgen.’
’Kijk nog maar eens een You-tube filmpje, misschien lukt het dan wel.’
‘Wat doe je toch moeilijk, ben je echt zo stom.’

Ja dat zo oude en zo bekende stemmetje tetterde vrolijk in mijn brein. En door gewoon toen toe te geven aan mijzelf dat ik niet alles hoef te kunnen kwam er zo veel lucht opeens. En alles waar ik daarna mee aan de gang ging lukt dus wel. Ook de nieuwe en best wel uitdagende dingen rolde uit mijn pen.
Maar ook nam ik een aantal besluiten om juist iets niet te gaan doen. Gewoon omdat het niet bij mij past. Ik dacht altijd dat je als coach ook op video’s moet verschijnen, een online training met hebben en meer zulke interne zaken.

En dat hoeft dus niet heb ik besloten. een online training maakt mij geen betere coach en een video waarbij ik kijk alsof ik wordt opgegeten is ook niet aan te raden.
Dus stoppen met wat niet bij mij past, omarmen wat ik leuk vind en hulp inschakelen voor alles waar ik zwaar ongelukkig van wordt.
Vlieland gaf mij al die inzichten terwijl ik op dat bankje over het wad staarde.

Wat is nu het bruggetje naar jou als ouder van een kind met autisme of AD(H)D?
Gewoon dat jij waarschijnlijk net als ik steeds tegen jezelf verteld dat je alles maar dan ook echt alles  moet kunnen. Alle ballen in de lucht moet kunnen houden en ook nog eens een lieve moeder en fijne partner moet zijn.

Serieus? Is dit wat jij jezelf dagelijks verteld? En werkt dat?
Of wordt het voor jou net als voor mij zoals ik hierboven beschreef steeds moeilijker om nog positief naar jezelf te kijken. Schettert ook jouw stemmetje continu de meest verschrikkelijke dingen over jezelf? Vertel jij jezelf ook zo vaak dat je waardeloos, dom of niet capabel bent als ouder? En denk jij ook  dat jij echt alles alleen moet doen. Elke dag weer, dag in dag uit. Wat ontzettend zonde van al die gedachtes die niet helpend zijn maar wel elke keer oppoppen in je brein.

Echt ook jij hoeft het niet alleen te doen. Het mag wel hoor maar is dat verstandig in deze situatie?
Wil je een keertje met mij 30 minuten sparren over jouw eigen thuis situatie en meteen tips krijgen die jij toe kan passen, maak dan een afspraak via deze knop en ik help je weer lucht te krijgen.
En met meer lucht halen we uiteindelijk zoveel makkelijker adem.

Lieve groetjes, Nicole