Mijn maandelijkse terugblik

Het is al weer bijna het einde van februari als ik dit blog typ en zoals normaal kijk ik dan even terug wat de maand mij heeft gebracht. En dan niet alleen zakelijk maar vooral mij als mens. Welke verbindingen ben ik aangegaan. Met wie heb ik mooie dierbare gesprekken gevoerd en wat mag ik voor altijd loslaten omdat dat mij niets brengt.
Dit keer een paar dagen eerder omdat ik vandaag, dinsdag 21 februari, terug ben gekomen van een vakantie met mijn lief en ik nog in de vrije tijds flow zit.
Morgen staan er weer afspraken in mijn agenda maar voor vandaag alleen maar het schrijven van dit blog.

Wat hebben we genoten samen en wat ben ik dankbaar dat we dit nog steeds samen kunnen delen. Zo vanzelf sprekend is dat namelijk niet. Ook wij zijn de afgelopen jaren door diepe dalen gegaan als ouders door de problematiek waar wij tegen aan liepen.

Het was vaak niet makkelijk

En ook wij raakte elkaar onderweg af en toe kwijt.
Kwijt omdat we niet op een lijn zaten. Omdat we onze emoties en gevoelens niet meer deelde. We zaten op een moment in een overlevingsmodus, hoe houden we ons gezin veilig voor iedereen. Hoe geven we alle kinderen voldoende ruimte om zich te ontwikkelen binnen hun eigen krachten en mogelijkheden. En ook hoe houden we onszelf overeind in een situatie die zich elke dag anders ontwikkeld.

Waar waren wijzelf nog, zowel als individu maar ook als stel. Wat konden we van elkaar verwachten en waar konden we elkaar in steunen.
En ja, soms liepen onze paden niet meer gelijk op en dat zorgende onvermijdelijk voor verwijdering.
Daar zijn we ondanks al ons persoonlijk verdriet en onze persoonlijke weg die we liepen toch door heen gekomen. Gelukkig maar.

Je moet echt jezelf aankijken

Maar het was niet makkelijk, het heeft voor veel zaken gezorgd die we als stel maar ook alleen onder ogen moesten zien. Verwachtingen die ik had van mijn partner maar nooit uitsprak moesten soms bijgesteld worden. We moesten in gesprek zodat ik die verwachtingen richting hem ook ging uitspreken. En dat moest natuurlijk ook omgekeerd gebeuren. En nee, dat was vaak moeilijk, het ging met stilte en tijdelijke verwijdering gepaard.

Onze fouten

We hebben in onze opvoeding ook echt fouten gemaakt en onze kinderen teleurgesteld. Er zijn ruzies uitgevochten met ze en soms was er een afstand. Een afstand naar ons die zij nodig hadden om zelf weer verder te kunnen groeien. Om los te laten en ons weer te leren zien als ouders, met hun fouten die echt het beste voor hadden met ze.
En dat loslaten van je kinderen is een hele zware en pijnlijke taak. Je kind niet zien doet gewoon intens pijn maar ik wist dat ze dit na alles wat ze tijdens hun jeugd hadden mee gemaakt nodig hadden. Loskomen van ons en zich zelf ontdekken. Zichzelf uitvinden.

En nu, sinds onze jongste sinds een aantal maanden ook niet meer thuis woont zijn we terug naar af. Terug naar vroeger toen we, nu ongeveer 40 jaar geleden, met ons tweetjes op een studenten kamer begonnen.
Weer samen en ja, gelukkig zijn we nog steeds samen.

Het gevoel van verlies

Ik realiseer mij zo goed dat niet vanzelf sprekend is. Ik merk dat haast dagelijks in mijn praktijk, dat hoeveel ouders die tegenover mij zitten gescheiden zijn, ik denk dat toch snel 70% van mijn cliënten niet meer samen zijn.
En niet omdat ze niet meer van elkaar hielden, oké soms was dat wel echt de reden, maar vaak ook omdat ze elkaar niet meer vonden in het gesprek.
Omdat ze allebei anders omgingen met het gevoel van verlies. Want dat gevoel is er echt, het gevoel van verlies.
Dat jouw leven samen met jouw partner en jullie kinderen niet is gelopen zoals jij je voorstelde toen jullie elkaar net leerde kennen en voordat jullie kinderen kregen.

Maar niet alleen dat verdriet maar ook het verdriet voor jouw kind waarvan de toekomst misschien zo anders is dan jij had gehoopt en verwacht.
Een toekomst die vaak nog niet helder is voor ouders. Lukt het hem/haar om ooit zelfstandig te gaan wonen? Gaat een baan lukken, vindt hij/zij een partner en wordt ik ooit opa of oma van dit kind.

Maar vooral is of wordt hij wel gelukkig.

Jezelf durven uitspreken

Allemaal zaken die spelen en die vaak door beide ouders anders beleefd maar vooral anders uitgesproken worden.
Dit uitspeken gebeurd natuurlijk in elke relatie, niet alleen in die met jouw partner, maar met iedereen in jouw omgeving.
We hebben allemaal onze eigen opvoeding gehad met de hierbij behorende normen en waarden. Maar die opvoeding heeft ook voor onze eigen rugzak gezorgd. In het ene gezin wordt nu eenmaal meer gepraat dan in het andere. Misschien mocht of kon jij vroeger als kind niet boos zijn dat neem je mee als je zelf kinderen krijgt in hun opvoeding. Of er was altijd geld genoeg of juist voelde jij al als kind dat jouw ouders absoluut niet rijk waren.
Was er veel tijd voor jou en voor jouw verhalen of was er weinig genegenheid vroeger bij jou thuis.
Deze verschillen in jullie beider opvoeding komen juist tijdens de opvoeding van jouw kind extra naar boven. En daar moeten jij en jouw partner een weg in vinden, hoe hier samen mee om te gaan.

Verschillen…

Maar het uitspreken van jouw verwachtingen hoort hier ook bij. En juist als jij dit vroeger niet kon of mocht is dat extra moeilijk om aan te leren als het leven jou voor jouw gevoel toch al overkomt.
De verschillen tussen jullie blijven bestaan en daar heb je echt mee te dealen.
Het is namelijk nooit zwart-wit of goed-fout in jullie relatie en onderling. Maar die verschillen zijn er wel, ik zou haast zeggen altijd.
En de dingen die jou aantrokken indertijd in jouw partner kunnen juist de triggers zijn als het moeilijker wordt voor jullie.
Indertijd was ik zo blij dat mijn man nuchter en rationeel was maar later in ons gezin kon ik daar juist ontzettend tegenaan lopen en hoopte ik toch op meer verbinding vanuit emotie.

Foute hoop, wat er eerst niet was kon niet opeens komen omdat ik dat wenselijk vond. Dus had ik te accepteren dat hij niet zou veranderen, ook niet als ik dat wilde. Die verschillen bleven en zijn er nog steeds, dat is wat nu ons juist zo sterk maakt.

Zo hard werken

Maar met die verschillen om gaan is hard, heel hard werken. Niet aan jouw kind maar aan jezelf en dus aan jouw relatie.
En daar heb je soms gewoon echt hulp bij nodig. Dit omdat het vaak moeilijk is om je eigen blinde vlekken te zien maar die wel bij jouw partner en kind zonder problemen herkent.

Terug naar het begin van dit blog, wij zijn samen weggeweest en ja, dat was heel erg goed.
Elke keer vinden we weer kleine dingen terug van de ander die we in de waan die opvoeden heette waren vergeten.
En elke keer waarderen we ook onze verschillen opnieuw. Verschillen die ons ooit samen brachten en ons nu nog steeds binden.
En dat stemt mij intens dankbaar!

Liefs, Nicole

Fotocredits: Gewoon Danielle