Ja, voor mij was afgelopen week ook best wel een moeilijke week. We wisten allemaal natuurlijk wel dat er een lockdown aan zat te komen. Maar op het moment dat dit wordt uitgesproken is het de waarheid en niet meer te veranderen. Om acht uur had ik op die maandagavond, haast meteen na de persconferentie een coach gesprek met een moeder. En zij verwoorde haar emoties zo:

“ s Middags wist ik het eigenlijk al wel, het was al half uitgelekt via de radio maar toen kon ik het nog wegduwen. Tijdens de persconferentie kwam het toch opeen in alle heftigheid binnen.
Alles gaat dicht dus ook de scholen”.
Voor haar betekend dit dat hun twee kinderen thuis zitten en dat ze daarom heen hun werk moeten gaan plannen. Maar ook de stress van hoe hun ene kind hier dit keer mee omgaat. En wat voor effect dat gedrag op hun andere kind heeft.

In het voorjaar toen de scholen sloten was het weer beter, in ieder geval droger, dan nu. Hierdoor gingen hun kinderen regelmatig tussendoor naar buiten om te spelen. En soms met haar naar het bos om echt uit te waaien. Dat zal nu minder snel gebeuren bij de meeste gezinnen. Het weer nodigt niet echt uit voor een lange wandeling door de duinen of door het park.

Samen hebben we tijdens onze coachcall gekeken wat zij de komende tijd kan gaan inzetten zodat ze beter voor zichzelf blijft zorgen.
Tijdens de vorige lockdown, wat eigenlijk geen echte lockdown was, was dat zorgen voor zichzelf niet goed gegaan. Vandaar dat ze rond de zomer in een traject bij mij terecht was gekomen. Haar energie en levnsvreugde was ze volledig kwijt op dat moment. En ze vroeg zich hardop af of ik haar wel kon helpen. Ze had al zoveel geprobeerd.

Het gaat nu vrij goed met haar. En we willen beide dat dit zo blijft. Ze heeft ijverig aantekeningen zitten maken tijdens ons gesprek. En ik weet nu al dat ze alle tips gaat inzetten, dat heeft ze de afgelopen maanden steeds gedaan. Tijdens elk gesprek ging het beter. Tussen elk gesprek was ze hard aan het werk met al mijn aanwijzingen en tips voor verandering. Deze moeder heeft de afgelopen maanden zo verschrikkelijk hard aan zichzelf gewerkt. Er is zoveel bij haar verandert. Ik zie het aan alles als ik haar spreek, haar ogen stralen weer. En ik weet dat zij het nu gaat redden, met misschien een korte terugslag maar de blijvende verandering is ingezet. En die neemt niemand haar weer af.

Zelf vergeleek ik mijn gevoel van de afgelopen dagen eigenlijk met de emoties die ik indertijd voelde  als een kind van ons een diagnose kreeg. Ik wist het al lang, eigenlijk zat ik al zo lang op het verlossende woord te wachten maar… En vaak was ik uiteindelijk blij dat we iets wisten.
Als de diagnose dan uitgesproken wordt realiseer jij je dat er nu geen weg terug is. En natuurlijk was het krijgen van de diagnose indertijd veel zwaarder, maar de maatregelen waar we ons nu aan moeten gaan houden kwamen toch knetterhard binnen.

Ik zat een paar dagen begin deze week in een soort rouwproces. En ook al klinkt dat als ik dit zo typ haast overtrokken, ik denk dat veel ouders dit nu hetzelfde ervaren. Ik heb vanmijzelf dan ook even heel flink mogen huilen. Tranen omdat we niet als gezin bij elkaar kunnen zijn dit jaar. Tranen omdat ook sinterklaas dit jaar niet doorging. Maar ook tranen omdat ik het contact met mensen zo verschrikkelijk mis. Even de knuffel of de ahnd op je schouder. Samen afspreken voor een kop thee. De vrolijke chaos van de drukke agenda van een ADD’er.

Alleen maar leegte, zo keek ik een paar dagen naar de maatregelen. En die tijd had ik nodig om weer te geloven dat ook dit voorbij zal gaan.
Aan de ene kant zorgen de huidige maatregelen voor een vorm van rust. We hoeven nergens heen met de feestdagen, sterker nog we mogen niet.

Wat een rust en regelmaat kunnen we hierdoor scheppen. Aan de andere kant, de rouw kant, hoe lang zullen de scholen dicht blijven. Wanneer gaat de na schoolse opvang weer open. Hoelang zal ik naast mijn werk mijn kinderen moeten onderwijzen. Wie kan ik nu nog inschakelen om ons kind op te vangen als ik dit zelf even niet meer kan. En hoe blijf ik zelf overeind staan in de weken en misschien wel maanden die gaan volgen.

En niemand heeft daar een pasklaar antwoord op, en dat maakt het juist zo moeilijk. We kunnen niet aftellen naar normaal. Het is niet mogelijk om de vakantie al te plannen.
We moeten afwachten wat corona ons gaat brengen.
Leven in onduidelijkheid. En ja, dan moet jij als ouder toch proberen om zoveel mogelijk duidelijkheid te scheppen terwijl je zelf de antwoorden niet hebt.

Hoe doe je dat? Ik weet het ook niet. Wat ik wel weet is dat ik jou handvaten kan geven om in deze periode steviger in je schoenen te staan en hoe je beter voor jezelf kunt zorgen. Wil jij weten wat ik jou kan bieden?
Schrijf je dan nu in voor de gratis masterclass van komende maandagavond 21 december om 8 uur. Hierin help ik jou met tips voor de komende periode.

https://nhbc.nl/masterclass/