Afgelopen week vroeg een moeder mij hoe lang het had geduurd voordat ik mij niet langer schuldig voelde. Schuldig over het niet kunnen zijn van de moeder die ik had willen zijn.

Hoe lang ik uiteindelijk had rondgelopen met al mijn vragen zonder de antwoorden te weten. En hoe ik had overleefd in mijn grote zwarte niets. Het ‘niets’ van opgesloten zitten in mijn emoties en daar niet meer bij kunnen komen. Aan die emoties peuteren betekende namelijk dat ik ze de ruimte gaf om uit te breken. En wat er dan zou gebeuren met mij dat wist ik niet. Dus stopte ik ze weg onder een dikke laag van, van wat eigenlijk….

Ik voelde namelijk indertijd heel erg goed, dat als ik toe zou geven aan alles wat mij dag in dag uit overweldigde ik het hoofd niet langer ophoog zou kunnen houden.
En dat, als ik er aan onderdoor zou gaan het hele gezin mee in de goot zou afglijden. En dat kon en mocht niet gebeuren had ik mij voorgenomen. Onze kinderen hadden geen van alle om deze situatie gevraagd maar ze hadden er wel alle vier mee te dealen.

Ze hadden echt wel recht op een zorgeloze moeder

Maar de vraag van deze moeder haalde even kort weer veel van de oude pijn naar boven.
Pijn dat ik onze kinderen niet had kunnen bieden waar ze recht op hadden. Die zorgeloze moeder die er voor zou zorgen dat hun leven makkelijk en onbezorgd zou verlopen. En die onbezorgde thuis situatie kon ik ze niet bieden hoe graag ik het ook wilde.

We zaten als gezin indertijd in een overlevingsmodus, en daar kon niemand iets aan veranderen.
Terug kijkend en denkend aan de vrouw en moeder die ik toen was zorgt dat ik nu stilsta bij alle zaken die ik indertijd heb weggedrukt.
En oké, het is nu goed. Het gaat goed met onze kinderen maar ik had ze zo graag een andere start in hun even gegeven.
Het gaat echt goed en ze zijn allemaal op hun pootjes terecht gekomen maar niet zonder littekens en dat blijft altijd ergens een schurende pijn doen en levert mij nog steeds een schuldgevoel op.

Maar is mijn schuldgevoel wel terecht

Is dat schuldgevoel wel terecht vraag ik mij af terwijl ik dit schrijf. Nee natuurlijk niet. We konden niet anders gezien de omstandigheden waarin wij leefden. Gezien de grote uitdagingen die wij dagelijks tegenkwamen in ons gezin.

Maar ik zal mij altijd toch schuldig blijven voelen over die jaren dat ik niet de moeder kon zijn waar ze absoluut recht op hadden.

Maar ik voel mij ook schuldig naar mij zelf. Dat ik jaren lang niet aan mijzelf heb gedacht. Al die jaren dat ik leefde onder een grauwsluier en nergens meer van kon genieten. Al die jaren dat ik mijzelf niet als belangrijk zag en niet het gevoel had dat ik recht had om te staan en te mogen groeien.
Ik ben getekend door het leven maar wie is dat niet.

Draken en demonen

Ik heb een paar jaar geleden heel bewust hulp gezocht om mijn draken en demonen aan te gaan en ik heb ze bevochten.
Hierdoor heb ik tegenwoordig eindelijk het gevoel dat ik nu mag kiezen voor de Nicole die ergens nog verstopt was. En die vrouw mag nu opstaan en ze mag er zijn.
Mens, dat aangaan van oud leed heeft pijn opgeleverd maar wat brengt het mij tegenwoordig veel.
Ik heb sinds kort eindelijk het gevoel dat ook ik mag zijn wie ik ben. Ik heb mijzelf eindelijk toestemming gegeven om los te laten wat niet langer bij mij past en wat niet langer bij mij hoort.

Terug naar de vraag waarmee ik dit blog begon, ik denk dat elke ouder die in een situatie terecht komt die voor haar kinderen niet de juiste is zich altijd ergens schuldig blijft voelen.

Maar het is dan zo belangrijk om deze niet helende emoties niet alle ruimte te geven in jouw leven. Om ervoor te gaan zorgen dat jij van jezelf weer mag leren genieten van alles wat wel goed gaat. Van de zon die schijnt en de bloemen in de berm. Om van jezelf weer te mogen houden van de wind in je haren en die stapel boeken naast je bed.

De wind in je haren

Je hebt naast alles wat er anders ging dan gewenst ook het recht en eigenlijk zelfs de plicht om je oude ik weer af te stoffen en op te poetsen. Ik had daar hulp van anderen voor nodig. Mensen die niet te dicht bij mij stonden waardoor ik de confrontatie aan kon gaan zonder dat er te veel liefs overheen werd gelegd. Externe hulp die mij allemaal op hun eigen manier opnieuw terugbrachten naar mijn eigen kern en mijn eigen waardes, ik heb er zoveel van geleerd. En ik leer nog steeds van deze nieuwe Nicole. Eigenlijk is ze best wel een tof mens vind ik tegenwoordig.

Ik ben zo blij dat ik mij deze hulp na al die jaren heb gegund. Ik gun het iedereen, jezelf terug vinden en weer leren houden van jezelf.
En dan is dat schuldgevoel nog altijd latent aanwezig maar bepaald het niet langer hoe jij in het leven staat. Dan pas is er ruimte om weer te mogen genieten van de wind in je haren.

Als jij ook zo graag weer die wind in je haren en de zon op je gezicht wil voelen maar het lukt je niet alleen. Maak dan gewoon een afspraak voor een gratis gesprek van 30 minuten met mij, dan gaan wij samen ontdekken hoe jij dit gevoel ook weer terug kunt krijgen. Je hoeft namelijk niet alles alleen te doen, echt niet!

Ons gesprek voeren we of fysiek op kantoor in Zwolle of per Skype. En ik merk sinds corona dat gesprekken via Skype even waardevol zijn als de gesprekken bij mij op kantoor. Alleen moet je dan zelf voor de thee en de zakdoekjes zorgen.  https://www.nhbc.nl/contact/

Een masterclass speciaal voor jou

5 oktober geef ik weer om acht uur ’s avonds een masterclass voor ouders van kinderen met AD(H)D of autisme. Als jij hierbij wilt zijn meld je dan aan via de volgende link: www.masterclass.nl

Je krijgt van mij in ieder geval tips hoe jij beter voor jezelf kunt gaan zorgen en hierdoor het leven minder zwaar gaat vinden.

Fotocredits: Maaike van Amen