Een van de moeders die ik coach mailde mij dit weekend de vraag hoe ze nu verder moet met de hulpverlening die ze als echtpaar ontvangen.

Ze hebben relatie therapie omdat er ergens in de communicatie dingen niet goed gaan.
Er is wederzijds onbegrip voor wat speelt en hoe hier mee gedeald moet worden. Haar partner wil maar het lukt hem niet, zij wil ook maar het lukt haar ook niet meer.

De gesprekken werken niet, alle aandacht gaat naar de verstandhouding tussen haar man en haar dochter. Dit terwijl zij en haar man al heel lang gesprekken hebben om aan hun eigen relatieissues te werken.

Maar elke week opnieuw wordt er hier niet over gesproken maar over haar man en haar dochter. De problemen van haar man en de diagnose van hun dochter. Dat zij zelf ADD heeft wordt voor het gemak maar even vergeten. Dat hun jongste kind waarschijnlijk ook een diagnose heeft ook. Maar ook dat ze daar niet voor komen. Niet voor de dochter en niet voor hun jongste, niet zo in ieder geval.

Pas geleden ging het tijdens een gesprek met hun therapeut zelfs zo ver dat er werd gevraagd of ze niet bij haar partner weg wil.

En nee, dat wil ze niet, absoluut niet, ze houdt van hem met alles wat er in haar zit maar ze heeft hulp nodig.
Hulp waardoor ze elkaar terugvinden. Hulp in de communicatie onderling en hulp om elkaar te begrijpen.
Om inzicht te krijgen in wat de ander nodig heeft. Maar dat wat zij nodig heeft dat krijgt ze niet. En wat haar partner nodig heeft krijgt hij ook eigenlijk niet.

Ze voelt zich niet gezien en niet gehoord en dat breekt haar langzaam op. Ze is moe, heel moe.

Als moeder wordt er van haar verwacht dat zij het gezin drijvend houdt. Maar haar roep om  gehoord te worden verdwijnt in het stille niets.

En dan, als alles weer niet loopt zoals ze hoopt mailt ze mij. Lange verdrietige en schrijnende mails zijn het die oppoppen in mijn inbox.
Mails waarin ze mij om steun vraagt hoe ze de gesprekken met de relatietherapeut aan moet gaan. En of ze misschien moeten stoppen met die gesprekken. Wat ze nog kan zeggen om gehoord te gaan worden.

Iets waar ik wel wat over te zeggen heb maar ook weer niet. Ik kan niet in de voetstappen van hun gezamenlijke hulpverlener stappen.
Ik weet niet waarom die dit pad loopt en wat de plannen zijn voor hen. Of er überhaupt een plan is en een doel.

Ik weet wel dat ik het intens verdrietig vind als de hulpverlening zo duidelijk niet werkt en men toch aan het lijntje wordt gehouden.
Waarom er niet wordt doorverwezen naar een collega die meer verstand van deze complexe situatie heeft.
Waarom een hulpverlener niet bij zichzelf te rade gaat en zich realiseert dat dit niet is waar hij voor opstaat. Waar hij zijn bed voor uitkomt maar blijft doormodderen zonder zicht op vooruitgang.

Is dit wat hij zich indertijd heeft voorgenomen toen hij begon met dit specifieke werk. Relatietherapie kan zo mooi en helpend zijn maar je moet als hulpverlener toch ook zelf inzien als het niet werkt.
Niet bij jou en niet met deze mensen.
En moet jij je dan niet afvragen hoe integer je nog werkt?

Is het dan toch het gemak waar hij voor kiest. Elke week een gesprek wat betaald wordt door de gemeente.
Het klinkt mij in de oren als makkelijk geld verdienen maar moet dat echt op deze manier? Is het nog integer, vraag ik mij oprecht af.
Of is dit gewoon een van de hulpverleners die er voor zorgen dat wij, coaches, een slechte naam krijgen?

Komende week heb ik weer een gesprek met haar. Ik zal haar dan helpen met de vragen over het vakgebied waar ik goed in ben. Dan krijgt ze de antwoorden waar ze naar op zoek is voor haar kinderen en voor haarzelf. Antwoorden die passen bij de diagnoses en de vragen die ze hierover heeft.

Maar ik weet ook dat als ik denk dat ik haar niet langer kan helpen dat ik dit aangeef. En dan, ja dan zal ik kijken wie er wel bij haar hulpvraag past.

Maar doorgaan zoals nu bij hen gebeurd? Ik vind hier iets van…..
Ik zal haar zo mailen en antwoord geven op de vragen die ze stelde, behalve op die over de relatietherapeut.
Dat is iets waar ze samen met haar partner moet uitkomen.
Dat is niet aan mij, het is niet aan mij om een collega af te vallen, maar ik sta wel voor haar klaar om haar op te vangen.

Ze is namelijk zo moe! En haar roep om hulp voor haar en haar man verdwijnt in het stille niets.
Welkom in het land van de hulpverlening.

Liefs, Nicole ❤️

Wil jij samen met mij een keertje kijken wat ik voor jou en jouw gezin kan betekenen? Maak dan zelf een afspraak in mijn agenda.
Je krijgt dan van mij sowieso tips die je meteen al kunt inpassen.