Vlak voor de start van mijn vakantie had ik gisteren nog het eerste gesprek met een stel ouders. Heel bewust had zij deze afspraak nog aangevraagd omdat hun kinderen ook bijna vakantie kregen. Ze wilde dit jaar de grote vakantie anders invullen dan de afgelopen jaren. Dit was ook wat ze op de vragenlijst had ingevuld. Aangevuld met ‘noodzaak op zeer korte termijn beginnen met het traject’.
En nu zaten ze dan tegenover mij. En ik was zeer benieuwd wat er aan de hand was, waardoor er door haar zoveel spoed achter gezet was om mij nog te spreken.
Ik vroeg wie van hen beide wilde beginnen waarop hij antwoordde: “Laat haar maar starten want er zit haar al dagen iets heel erg dwars wat ze niet aan mij wil vertellen zonder dat jij er bij zit”.
En zij begon. En niet zo maar, nee met een complete waslijst aan verwijten richting haar partner. Verwijten over de vorige zomervakantie. Toen had zij zich alleen gevoeld, alleen thuis met elke dag de kinderen terwijl haar man nog werkte tot ook zijn vakantie begon. Ze had zich alleen gevoeld op de camping, toen hij ’s avonds met vrienden was gaan vissen. Ze had zich alleen gevoeld toen hij na hun vakantie weer aan het werk ging en haar opnieuw thuis achterliet met de kinderen. Ze had zich ook alleen gevoeld toen zij op een donderdag met de kinderen bij zijn ouders op bezoek was geweest en zijn moeder geen begrip had gehad voor hun situatie.
Haar woordenbrij was in eerste instantie niet te stoppen. Minstens tien minuten was ze bezig om alles wat haar vorig jaar had dwarsgezeten en duidelijk nog steeds dwars zat er uit te gooien. Maar eigenlijk was haar woordenstroom een hele grote vraag om begrip en inzicht van haar partner over haar zorgen. Over de zwaarte van de taak hun kinderen voor haar gevoel alleen op te voeden. Geen enkele dag had zij vrij gehad, geen dag in die zes weken was er tijd voor haarzelf geweest. Iedereen vond het zo gewoon dat zij alles thuis regelde. En eigenlijk vond haar partner het ook dood gewoon. En het deed pijn dat hij nooit aanbood om eens een weekend, zelfs al was het maar één dag, de taken van haar over te nemen.
Wat zij miste, eigenlijk al heel lang kwam nu naar buiten doordat ze opeens in paniek was geraakt omdat het alweer bijna vakantie was. Ze miste de waardering van hem. En ja ze wist heel goed dat ze die van zijn ouders nooit zou krijgen maar dat gaf niet. Echt niet. Als hij maar eens liet merken dat hij trots op haar was. Trots op wat ze allemaal deed voor hun gezin. Als hij maar eens liet merken dat hij zich echt wel realiseerde dat het meer dan gebruikelijk is, de zorg die hun dochter nodig heeft. Dag in dag uit.
En hij? Hij liet haar uitpraten, gaf haar alle ruimte die ze nodig had en troostte haar uiteindelijk toen ze begon te huilen. Hij gaf haar alle ruimte die ze nodig had en erkende haar pijn en haar verdriet. Een mooier gebaar had hij op dat moment niet kunnen maken. En zij? Zij bedankte hem dat hij er eindelijk voor haar was. Dat ze eindelijk had kunnen doordringen bij hem. En ze gaf aan dat er nu weer ruimte was om verder te gaan richting de vakantie. Een vakantie waar ze eerlijk gezegd nog steeds tegen op zag.
Een heel mooi gesprek was het, waar ik uiteindelijk niet zo veel heb hoeven zeggen of doen. Ze deden het samen en het fundament stond nog steeds stevig. Heel stevig. Maar wat als zij nog een jaar had gezwegen? Als ze nog een jaar of zelfs langer zich had weggecijferd voor haar gezin. Wat was er dan uiteindelijk gebeurd? Waren ze dan ook samen hand in hand mijn kantoor uitgelopen?
Ik weet het niet en zal dit ook nooit weten. Wel merk ik dat ouders vaak haast te laat komen. Er staat dan al zoveel tussen hen in dat het weer rechtbreien moeilijk zo niet onmogelijk wordt. Maar zij, zij waren er gelukkig op tijd bij. Na mijn vakantie gaan we verder kijken wat ze nodig hebben om hun kind verder te begeleiden en wat ze nodig hebben van elkaar. De nieuwe afspraak is gemaakt, net na mijn vakantie.
Wil jij ook een gratis gesprek van een half uur met mij? Maak dan een afspraak via de volgende link: https://www.nhbc.nl/contact/ Ik neem dan contact met je op om een afspraak in te plannen.
Ga naar inhoud
