Ik kreeg deze week een mail van een moeder; ze vroeg voor de tweede keer een (gratis) gesprek van 30 minuten aan.
Nu heb ik weliswaar afgelopen week een mail gestuurd naar een aantal ouders die ooit een traject hebben gevolgd. Een mailtje met het aanbod om elkaar weer een keer te spreken. Gratis, om in te gaan op zaken die nu bij hen thuis spelen. Kijken of ik nu nog wat voor ze kan betekenen.
Maar dat zijn ouders die ik uitgebreid heb geholpen. Waarmee ik mij verbonden voel en waarvan ik vaak nog steeds weet wat er thuis speelt.
Er is zelfs een moeder die na 2 jaar nog regelmatig even een appje met een update stuurt of waar ik soms nog even mee bel. Niet omdat ik indertijd onvoldoende waarde heb geleverd maar omdat de zorgen niet voorbij zijn. Sterker nog, ook hun volgende kindje heeft waarschijnlijk toch een diagnose end dat werpt weer een heel nieuw probleem voor ze op.
En voor deze ouders maak ik graag tijd vrij, en ja dat kost hen dus niets😊.
Voor mijn gevoel is dat namelijk toch anders dan een moeder die ik een keer een half uur verder heb geholpen met handvaten en tips.

Wat verwacht je nu?

Deze moeder gaf aan dat ze veel heeft gehad aan ons gesprek, van ruim een uur, van twee maanden geleden, maar dat het nu toch niet meer zo soepel loopt. En die tips die ze van mij had ontvangen, ach die had ze niet uitgeprobeerd. Volgens haar wilde haar kinderen dat toch niet. Het zou ze hun vrijheid kosten, dus ze wilde graag weten of ik nog meer en vooral makkelijkere tips voor haar had.
Tips die haar geen energie zouden kosten en gemak zouden opleveren.

Ik heb haar teruggemaild dat ik echt blij ben dat ze veel aan ons gesprek heeft gehad, maar dat dit mijn werk is en dat ik daarom geen tweede gratis gesprek kan aanbieden.

Verder mailde ik dat ik hoopte dat ze ook veel heeft gehad aan de vier e-books die ze had aangevraagd.
Ik stuurde haar nog wat titels van boeken waarvan ik denk dat zij er iets aan zal hebben, plus een van de tien verhalen die ouders altijd van me krijgen als ze een traject bij me volgen.
Verder schreef ik dat ik hoop dat zij haar rust kan vinden en dat ze die tips toch gaat inzetten thuis. En ik wenste haar heel veel liefde en sterkte toe.

Ik dacht dat het zo goed was opgelost

Daarmee was het voor mij klaar. Ik had vond ik meer dan mijn best gedaan en redelijk wat extra tijd in haar geïnvesteerd. Dat was oké maar voor nu ook genoeg.

Hierop kreeg ik vanochtend een onverwacht boze reactie retour. Ze mailde dat ik rijk word over de ruggen van anderen. Ik had haar in dat uur helemaal niet voldoende geholpen en aan mijn blog had ze ook weinig.

Ik heb die mail laten bezinken en ben lang gaan uitwaaien met onze hond. Het hoofd moest leeg en ik moest loslaten wat er stond.

Onderweg had ik eerst bedacht dat ik haar zou terugmailen. In mijn hoofd stond de mail al klaar met daarin het excuus dat ik te weinig toegevoegde waarde voor haar had. Tot ik opeens besefte dat ik me voor haar karretje liet spannen. Dat zij verwachtte dat ik haar problemen ging oplossen, en dat ik daar bijna in was meegegaan.

De tips die ik haar gegeven heb waren echt wel in te passen geweest, maar daar had zij tijd in moeten steken. Uit al mijn e-books had ze ook waarde kunnen halen, maar ook daarvoor geldt dat je er wel wat voor en mee moet doen. Dat je ze in ieder geval moet lezen nadat je ze aanvraagt 😁.
Maar zelfs dan…

Niemand verandert door alleen een tekst te lezen

Wat het maar zo, dan zou ik al afvallen als ik er een boek over lees. Maar zo makkelijk is het helaas niet.
Je verandert pas als je daadwerkelijk aan de gang gaat om de noodzakelijke stappen te zetten. Als je zelf de verantwoordelijkheid neemt om te veranderen.

En ja, bij de ouders die ik coach moeten zij die stappen ook zelf zetten. Ik kan hoogstens aangeven wat wel en wat zeker niet werkt, maar ik kan de stappen niet voor ze maken.

Dat wil ik ook niet, want er kan pas verandering komen als ze zelf aan het werk gaan met mijn kennis en tips. Verandering komt pas als je zelf de noodzaak van verandering voelt en daaraan wilt gaan werken. Anders blijft het bij een plan. En een plan blijft zonder stappen te zetten een plan. Niets meer dan dat.

Lieve moeder

Lieve moeder van de mail van vanochtend, ik heb je niet teruggemaild. Je leest mijn blog elke week, dus ik weet dat je dit leest en jij weet dat dit verhaal voor jou geschreven is.
Ik heb je met de allerbeste intenties zoveel mogelijk geboden. Je kon het met beide handen aanpakken, maar dat heb je niet gedaan en daarom werken de tips niet. Ik kan niets veranderen in jouw gezin; die stappen zul je zelf moeten zetten.

Je boze uitspraken hebben mij even heel diep geraakt, tot ik besefte dat ze niet tegen mij als coach gericht waren maar tegen mij als moeder, de moeder met wie het nu wel goed gaat.
De vrouw die haar eigen pad is gelopen en haar pijn heeft geheeld. En die die pijn heeft omgezet in kracht.

Ik dacht of hoopte ook dat een ander mij wel kon redden

Ik wilde indertijd ook het liefst geloven dat de juiste hulpverlener de problemen in mijn gezin zomaar zou laten verdwijnen. En dat gebeurde dus niet. Daarvoor moest ik zelf heel hard aan de bak, met mijzelf dus!
Inmiddels weet ik dat hulp vooral betekent dat je zelf stappen moet gaan zetten om je situatie te verbeteren. En dat je door die hulp ook in staat bent die stappen te zetten. Dat hulp een soort vangnet voor je is als je dreigt om te vallen. Dat hulp er is als je ten onder dreigt te gaan. Maar dat je nog steeds met die hulp die geboden wordt zelf aan de bak moet.

Het ga je goed. Ik wens je veel wijsheid en liefde in de jaren die nog voor jullie liggen. En ik hoop oprecht dat je snel de voor jou juiste stappen zult durven gaan zetten.

 

Voel jij dat je graag een keer 30 minuten met mij wilt praten om tips te krijgen die passen bij jouw hulpvraag? Mail dan naar nicole@nhbc.nl of plan een afspraak via mijn digitale agenda.
Dan voeren we samen een gesprek bij mij op kantoor of via zoom.
Je weet nu in ieder geval dat je daarna toch ook echt zelf aan de bak moet. Maar ook dat ik er volledig voor je ben.