Ik heb vanochtend met Anneke een gratis gesprek gehad via Zoom.
Anneke is een jonge vrouw met twee kinderen die allebei de diagnose ADHD met een stevige ontwikkelingsachterstand hebben.

En dat is pittig, heel erg pittig. Voor een groot gedeelte komt de opvoeding op haar schouders terecht.
Niet omdat haar partner niet wil helpen maar omdat hij vaak niet aanvoelt hoe hij kan helpen.
Hoe hij taken van haar kan overnemen zonder dat het dan meteen fout gaat. Zijn geduld is gewoon niet zo groot, hij begrijpt hun kinderen eigenlijk niet echt goed.
Hierdoor ontstaan er vaak conflicten wat betreft de opvoeding waardoor Anneke nog meer taken naar zich toetrekt. De rek is eruit.

Ach ik wil je zo graag knuffelen

Ik had haar wel door het beeldscherm willen trekken om haar even vast te houden en te knuffelen. Ze zit er zo doorheen en is eigenlijk alleen nog maar moe.
Door de thuissituatie is ze al geswitcht van werkgever maar waar ze nu werkt zit ze niet echt op haar plek vertelde ze.
Ze mist haar oude baan, daar kon ze de hele dag genieten van het werk wat op haar wachtte maar door corona heeft ze besloten daar te stoppen. Ze werd door haar leidinggevende niet echt gezien en dat brak haar uiteindelijk op.

Uiteindelijk is ze minder uren gaan werken om thuis alle ballen beter in de lucht te kunnen houden.
Ze wil zo graag een traject bij mij volgen maar het geld ontbreekt. En dat begrijp ik volkomen. Ik gun haar zo ontzettend een traject maar realiseer mij ook goed dat het een fors bedrag is wat ik vraag.

Maar dat bedrag ben ik meer dan waard durf ik tegenwoordig zonder gene te zeggen.
Ik kan haar namelijk helpen met de dingen waar zij tegenaan loopt. Ik kan haar coachen op het stuk waarin zij zichzelf tegenhoudt. En ook coachen op de problemen die zij ondervind met/door haar kinderen. Ook op het gebied van de problemen met haar partner. En dat weet ze na ons gesprek maar ja dat eeuwige geld.

Lieve Anneke als ik je korting geef klopt het niet meer

Haar korting geven voelt ook niet goed richting andere ouders die wel (en die ook soms echt een probleem om het geld bij elkaar te sprokkelen hebben) het volle bedrag betalen.
Ze begreep dat gelukkig heel goed. Ze gaat nu kijken hoeveel ze per maand wel kan betalen en op die manier het misschien kan spreiden.
Of misschien willen haar ouders wel bijspringen bedacht ze.
Hierop vertelde ik dat redelijk vaak ouders voor hun kinderen bijspringen als die een traject willen of eigenlijk ‘moeten’ volgen. Nooit gevraagd is nooit gekregen.
Ik heb aangeboden dat ze ook in tien delen mag betalen, als ze maar toezegt dat dan ook te doen is wat mij betreft alles oké.

Een soort potje bij de gemeente, ik ken het niet maar het bestaat!

Ik had vorige week een intake met een moeder waar het traject voor betaald gaat worden uit een pot vanuit de WMO van haar gemeente.
Ik had nog nooit eerder hier over gehoord maar ga er zeker achteraan of dit bij meer gemeentes zo werkt. Voor nu heb ik Anneke aangeraden om ook hier naar te informeren, wie weet wordt het dan voor haar ook wel vergoed. Maar ook dat gesprek met de WMO ambtenaar uit haar gemeente moet ze zelf willen en durven aangaan.
De vervolgstappen zijn aan haar en hier heb ik geen invloed op.

Ik heb Anneke in ieder geval een beetje verder kunnen helpen. Ik heb haar gezien en gehoord en dat is waar ze ook heel veel behoefte aan heeft.

Gezien en gehoord worden

Er was vanochtend voor haar een onbekend vrouw die tijd voor haar vrij maakte.
Een andere moeder die precies snapt waar ze doorheen gaat. Die niet haar problemen bagatelliseert en die begrijpt waarom ze moest huilen.
Ik heb haar de opname van ons gesprek gemaild, hierdoor kan ze nog een keer terug kijken waar we het over hebben gehad. Op haar eigen tijd en elke keer dat ze het nodig heeft.
Meer kan ik nu niet voor haar doen. En ja daar heb ik echt moeite mee. Ik weet dat ik niet anders kan maar toch, het doet pijn.

Er zijn zoveel moeders die ik de helpende hand wil reiken, moeders die echt vastlopen thuis. Ze is niet de enige die het geld niet klaar heeft liggen op de plank.

Mijn eigen weg

Als ik nu al die ouders voor niets een traject zou aanbieden kan ik mijn eigen bijscholing niet meer betalen en gaan mijn coaching kwaliteiten ook snel naar beneden. Dan kan ik niet meer bieden wat ik nu biedt en niet langer zijn wie ik nu ben.

En dat zijn wie ik nu ben laat ik niet meer los. Ook mijn weg naar herstel is lang geweest en het is ons als gezin ook niet komen aanwaaien, dat geeft niet hoor. Ik ben niet zielig maar dit is gewoon een gegeven.

Ik heb mij jaren lang ook geen goede moeder gevoeld voor onze kinderen. En ik was ook vergeten hoe ik moest dansen in de regen. Ik was mijn lach kwijt.
En dat ik dat gevoel en die emotie weer allemaal terug heb gevonden, eigenlijk bevochten, dat is voor mij de essentie van mijn leven tegenwoordig.

Daarnaast durf ik voor mijn waarde te gaan staan. Ik ben absoluut niet te duur voor wat ik bied. Het is maar net waar jij soms jouw prioriteiten legt. Net als die moeder vorig jaar die mij mailde dat ik volgens haar veel te duur was maar twee weken later wel met haar gezin op Aruba zat. En ja ook dat hadden ze nodig als gezin. Even er samen uit zijn.

Wil jij net als Anneke ook een keertje sparren

Maar omdat ik mij ook heel erg goed realiseer dat je in niemands portemonnee mag en kunt kijken heb ik daar geen oordeel over. Misschien was die vakantie wel betaald door hun ouders en hadden ze hier vijf jaar aan mee gespaard.

En omdat ik geen oordeel over iemands anders financiën kan en wil vellen biedt ik wel een aantal gratis gesprekken per maand aan zodat er meer moeders en vaders die zich gezien en gehoord mogen voelen.
Moeders die door ons gesprek even niet langer de eenzaamheid beleven die hun dagen tekenen.

Wil jij ook een keer samen met mij praten en tips krijgen gericht op jouw eigen situatie? Maak dan een afspraak via de volgende link in mijn agenda.
https://calendly.com/nicole-nhbc/een-gratis-gesprek-van-30-minuten

Ik zal je zien en naar je luisteren. Je hoeft namelijk niet alles alleen te doen, echt niet.

Ons gesprek voeren we via Zoom of eventueel bij mij op mijn kantoor in Zwolle.

Wil je mij laten weten of dit blog waardevol voor je was en wat het je doet? Ik ben hier erg benieuwd naar. Je kunt altijd reageren via de volgende link: nicole@nhbc.nl

Lieve groetjes,

Nicole

Fotocredits: Maaike van Amen