Het laatste halfjaar ben ik mij meer en meer bewust geworden van het idee van de generatie die nu opgroeit: dat de wereld om hun draait. En dat stoort mij. Ik ben van mening dat ze teveel gepamperd worden en ze – en hier generaliseer ik even – niet meer tegen een stootje kunnen.

Dus ik heb deze opvatting aan de ene kant en een zoon met autisme aan de andere kant die mega snel overprikkeld is. Eentje die dus niet tegen een stootje kan. Een tiener die ik jaren de hand boven het hoofd heb moeten houden om niet nog verder af te glijden in zijn burn-out.

Voor hem heb ik gevochten binnen het onderwijs. Ik was zijn stem, zijn ogen en oren. Hij had mijn bescherming nodig om te overleven. Hij betekent zo ongelooflijk veel voor mij en is de reden waarom ik mijn passies heb opgegeven om vooral te kunnen zorgen. En dat weet hij. Mijn wereld draait grotendeels om hem en ik vraag me enorm af wat ik daarmee aanricht.

Natuurlijk heeft hij vanwege zijn autisme meer ondersteuning nodig. Ik ben een curling moeder voor hem geweest, omdat ik vind dat zijn uitdagingen in het leven al groot genoeg zijn. Hij redt het gewoon (nog) niet zelf, ook al is hij bijna twaalf jaar. Maar in hoeverre zorg ik onbedoeld voor zijn afhankelijke houding? Is hij ook van mening dat de wereld om hem draait en vindt hij dat comfortabel? En zo ja, ben ik daar dan schuldig aan?

Omdat ons kind maar anderhalf uur per week naar een speciale school gaat, maakt hij dagelijks huiswerk. Hij vindt Gynzy een prettige werkvorm, maar werken in een schrift afschuwelijk. We zijn gewend dat als hij ergens zijn hoofd bij laat hangen of de kont tegen de krib gooit, je hem niet kunt overtuigen het anders te gaan zien. Als hij iets afkeurt dan is dat blijvend.

School begrijpt dat, maar daardoor hoeft hij zijn uitdagingen ook niet aan te gaan. Hij wordt in zekere zin gepamperd, zodat hij niet onderuit gaat. Niemand wil dat hij onderuit gaat. Dus we stutten en we steunen en pakken hem met fluwelen handschoenen aan om er maar voor te zorgen dat hij niet overvraagd en overprikkeld raakt.

We hebben gezien wat overprikkeld raken kan betekenen en dat is het laatste wat wij willen, maar daardoor hoeft hij ook niet meer veel. Als hij zich een dag ziekjes voelt en aangeeft geen huiswerk te willen/kunnen maken, dan zeggen we: ‘Oké schat, doe jij maar rustig aan’.
Als hij niet mee wil naar een verjaardag dan laten wij hem thuis. Geen enkele verplichting of moeten, want anders knalt de ballon.

Het is dat we meerdere keren hebben geprobeerd zijn belastbaarheid op te rekken en hem te laten conformeren aan het “gewone dagelijkse leven” waardoor we weten dat hier weinig rek zit. Maar anders zou je toch denken dat deze jongen afschuwelijk verwend en betutteld wordt.

Inmiddels kan ik er beter tegen dat zoonlief weinig activiteit laat zien, zelden ergens in geïnteresseerd is en er amper groei is met betrekking tot schoolgang. We zijn toch wel als mens snel geneigd om te denken in menselijk kapitaal en wat iemand zijn waarde is. Dat het funest is om zo over een ander te denken, heb ik aan den lijve ondervonden.

De maakbare wereld waarin we denken te leven, waarbij elk probleem opgelost zou moeten kunnen worden, zorgt voor onrealistische verwachtingen. Denken dat iemand misschien nu niet presteren kan maar wellicht op termijn wel, geeft druk en zorgt ervoor dat je continu leeft tussen hoop en wanhoop. Loslaten en accepteren dat wat er nu is doe je niet zomaar.

Ik wilde zo graag dat mijn zoon ook een waardevolle bijdrage zou kunnen leveren en naar school zou kunnen gaan, dat ik elke dag een manier probeerde te vinden om het op te lossen. Een therapie, een supplement, medicatie, gedragsaanpassing vanuit onze kant als ouders, gesprekken met leerkrachten en derden, ik was er continu mee bezig. Het kostte al mijn energie. Maar wat we ook deden, zijn gedrag veranderde niet.

Volledige acceptatie was het enige dat nodig was en dat bereikte ik middels MIJN therapie.  Ik had zorg nodig zodat ik mijn zoon in alles kon bijstaan en de verwachtingen voor de toekomst los te laten. Omarmen wat komt met af en toe een schop onder zijn kont.

Maar dat betekent ook aanpassen, schakelen, fine tunen, aanvoelen wat mogelijk is per moment per dag. Hem ontzien daar waar mogelijk en motiveren als alle condities goed zijn.

Je kunt het zien als betuttelen. Je kunt het zien als een soort new age opvoedstijl waarbij een kind niet meer even flink aangesproken mag worden op gedrag en eigen verantwoordelijkheid.
Je kunt het op vele manieren zien. En zo voelt het ook geregeld voor mij.
Maar helaas weet ik dat het de enige manier is om het leefbaar te houden in dit huis.

 

Julia

Het blog van vandaag is geschreven door Julia.

* De naam Julia is trouwens niet haar echte naam. Evenmin dat hun zoontje Wout heet maar dat begrijpen jullie vast wel.
Maar de echte namen van Julia en haar zoontje zijn bij mij bekend.

En omdat een foto van mij niet bij haar verhaal past, passend is plaats ik een foto van afgelopen dinsdagavond, genomen tijdens een netwerkbijeenkomst