Het is vandaag zo’n dag waarin ik mij afvraag wat ik nog op kantoor doe. Ik had een lunchafspraak en een lange wandeling in het bos in mijn agenda gepland staan. Deze afspraak ging onverwachts niet door, en ja dan eindig ik toch in mijn kantoor.

Buiten wisselen de sneeuwbuien de blauwe luchten af. En eigenlijk zou ik nu daar buiten willen lopen. In de zachte nat neervallende sneeuw en in de zon, Ik zou willen genieten van wat er wel is. Er is namelijk altijd weer, niet altijd het weer waar je op hoopt maar het is wel weer.
En dat weer weer mogen voelen en mogen beleven, daar geniet ik nog (bijna) altijd van.

Zo ging het een lange tijd niet. Er was zo weinig over om nog van te genieten. Ik voelde de zon niet en stond met mijn zonnebril op in de regen op het schoolplein.
Ik was gestopt met dansen, ik was gestopt met alles.

En dit geld voor bijna iedereen als je niet meer weet wat je nog mag en kunt voelen. Als je eigenlijk alleen maar de zwaarte voelt met daarbij de onderliggende angst dat je het gewoon niet gaat redden. Niet alleen vandaag niet maar ook de komende weken en misschien wel maanden niet.

Dat jij je realiseert dat de angst voor het niet redden je haast richting het randje duwt. Je weet niet meer hoe je nog je ene been voor het andere kunt zetten en met al je inspanning strompel je door de dagen.

De donkere dagen wisselden in sneltreinvaart de amper nog voorkomende luchtige momenten af

Klinkt dit zwaar en misschien zelfs overdreven als je dit zo leest? Nou voor veel van de ouders die ik coach voelt het leven echt zo. Hier is voor hen niets overdreven aan, was het maar zo.
Veel van de moeders en vaders die tegenover mij op kantoor zitten of die ik speek via zoom zijn bang voor de extreme vermoeidheid, de stress en zelfs voor een burn-out.
Klinkt dit je overdreven in de oren? Ik zou je haast een paar keer een aantal gesprekken mee willen laten lopen. Dan zie jij ook de tranen en hoor je ook het verdriet.

Ze zijn bang dat als zij het niet meer volhouden, het hele gezin mee het putje instroomt.
Het putje van de wanhoop, van de vertwijfeling en van het grote niets.
Ze bedenken de scenario’s in hun hoofd wie er kan inspringen als ze echt weken uitvallen. Wie neemt de zorg van de kinderen op zich. Is er een partner in beeld die dat kan doen of moet die zich richten op zijn/haar werk. De gemiddelde leidinggevende staat ook niet te springen om een werknemer die een aantal maanden zorgverlof opneemt, verre van dat.

Of er is misschien een buurvrouw die tijd heeft om bij te springen en zo ja, accepteert jullie kind haar dan? Ik denk het eigenlijk niet. Ze praat anders dan jij. Ze ruikt anders dan jij en ze weet niet hoe zij jouw kind moet aan sturen.

Dus in bed blijven liggen is geen optie, deze ouders moeten eruit, dag in dag uit. Ook als het hoofd en het lijf aangeeft dit niet meer aan te kunnen, dat de oververmoeidheid een voldongen feit is.
Dus gaan ze eruit. Uit dat bed en in de kleren, er is voor hun gevoel geen keuze.
Herken jij je hier in en bij jij ook zo’n moeder misschien?

En waarom ik weet dat dit klopt?

Gewoon omdat ik ook die moeder ben geweest die niet meer wist hoe ze de dag en laat staan de weken door moest komen. Die moeder met een zonnebril op haar neus staande in de regen. Die niet wilde dat andere ouders haar dikke ogen en haar tranen zagen.
Een moeder die zich bewust afsloot van de andere ouders omdat het leven gewoon op dat moment zo zwaar was. En die dat niet kon en durfde te delen.
Uit angst voor de mening van anderen, anderen die het toch niet begrepen en alle zorgen die ik voelde bagatelliseerden.
Een moeder die ook geen andere keuze had dan elke ochtend opstaan en zorgen voor de kinderen. Maar elke dag opnieuw belande ik nadat ik ze naar school had gebracht aan de eettafel. En dat weken en zelfs maanden achter elkaar.
Misschien breng jij ook wel te veel tijd zittend voor je uitstarend door. wil je mij dat laten weten?

Ja, het gaat nu goed met mij en gelukkig ook met ons gezin. Mijn man en ik zijn ook nog steeds bij elkaar en gezien het aantal echtscheidingen in onze situatie is dat haast een unicum.

Maar ik ben ook niet zomaar op dit punt gekomen. Ook ik heb moeten investeren in mijzelf. Zowel emotioneel als financieel en dat doe ik nog steeds. Ik schakel mijn hulpbronnen in als ik merk dat ik in oud gedrag terugval. Of als ik aannames van anderen als die van mijzelf ga overnemen.
Op het moment dat ik mij afvraag of ik bepaalde zaken wel goed doe of goed geregeld heb zoek ik hulp.
En daar schaam ik mij niet voor. Deze stappen kan ik en hoef ik niet alleen te zetten, ik kan ze ook niet alleen zetten.

Dansen in de regen

Ik neem het leven niet meer zo maar for granted.
En daarom durf ik weer volledig te genieten van wat elke dag mij brengt. Ja ook als het sneeuwt, zelfs als het sneeuwt. En ik heb eindelijk weer geleerd om te dansen in de regen.

Voor mij staat ‘Dansen in de regen’ voor weer kunnen genieten van mijn leven. weten dat na de dalen weer de hoogtepunten komen en niet alleen het weten maar ook het zo ervaren. Weer het vertrouwen in mijzelf hebben en durven geloven in mijn eigen zijn. Kunnen afspreken met vriendinnen en daar niet langer als een klein vogeltje bij zitten maar aanwezig zijn in het gesprek. Met mijn man genieten van vakanties zonder mij zorgen te maken over het thuisfront.
Eindelijk weer die vrouw mogen zijn die zich zolang heeft verstopt onder de dekens en er nu onderuit is gekomen.
Dat betekend voor mij dansen in de regen.

Voel jij je aangesproken?

Wil jij jouw leven ook weer leren leven ook als ouder van een kind waarbij het allemaal net iets anders gaat dan bij de kinderen van je zusje of vriendin? Voel jij ook dat jouw leven niet is geworden wat je voor ogen had toen je zwanger was?
Ben jij zo bang om in dat afvoerputje te belanden en weet je niet wie jou er dan uithaalt?

Maar wil jij vooral weer leren dansen in de regen? en wat denk jij daar voor nodig te hebben?
Zoek je hulp of doe je het nog een paar jaar alleen? En wat gaat dit wachten met het inschakelen van hulp jou brengen? Gaat dat jou en jouw gezin daadwerkelijk helpen denk je

Maak dan een afspraak met mij voor een gratis sessie van 30 minuten. Aan de hand van een vooraf door jou ingevulde vragenlijst geef ik jou tips die je meteen in kunt zetten.

Deze afspraak maak je heel gemakkelijk zelf via de volgende link: https://calendly.com/nicole-nhbc  en ons gesprek voeren we dan via Zoom of eventueel bij mij op kantoor in Zwolle.

Ik vang je op, elke keer opnieuw, je hoeft niet langer te vallen

Maar weet je, ook als jij voelt dat ik je roep moet jij nog steeds zelf die beslissing maken om jouw situatie te veranderen. En al die moeders die deze stap tot verandering niet durven zetten omdat ik iets vraag van hen laat ik in liefde gaan. Ik ben en voel mij niet langer verantwoordelijk voor het leed van de hele wereld.

Ik kan en wil die wereld niet langer op mijn schouders laten rusten. Ook dat is een keuze die ik in mijn eigen proces naar wie ik nu mag zijn heb geleerd.
Als jij er aan toe bent sta ik voor je klaar en vang ik je op als je dreigt te vallen. Maar even makkelijk laat ik je gaan als jij er niet aan toe bent om je eigen geluk op te eisen. Ik realiseer mij dat ik dit niet voor je kan doen.
Jij bent diegene die deze stappen zelf moet willen zetten.

Maar ben je op een moment zover om deze stap te zetten dan wacht ik op je.

PS: Wil je mij laten weten of dit blog waardevol voor je was en wat het je doet? Ik ben hier erg benieuwd naar. Je kunt altijd reageren via de volgende link: nicole@nhbc.nl

 

Fotocredits: Maaike van Amen