De afgelopen weken heb ik weer enkele masterclasses mogen geven voor verschillende bibliotheken. En elke keer ben ik de medewerkers van die bibliotheken dankbaar dat zij mij die mogelijkheid geven. Maar niet alleen mij natuurlijk maar ook alle ouders die zich hiervoor inschrijven.

Mijn primaire doel van deze avonden is dat ouders zich niet langer alleen voelen staan in de problematiek waar ze regelmatig of zelfs elke dag thuis tegenaan lopen. Dat ze tijdens deze avonden van mij handvatten krijgen en in de korte tijd dat een MC duurt toch oppakken waarmee ze zelf meteen aan de gang kunnen en eigenlijk moeten gaan. En niets moet natuurlijk maar het helpt wel om hierna met bepaalde zaken die ik benoem aan de gang te gaan.
Eigenlijk gaat het over het onzichtbare leed zichtbaar mogen maken. Verdriet mogen voelen en mogen uiten zonder te verzanden. Er gewoon kunnen zijn voor de ander.

Er zijn voor elkaar

Ik had jaren geleden zelf graag andere ouders gehad waarmee ik mijn zorgen kon delen. Ouders die geen mening hadden over ons kind of over onze opvoeding. En oh, wat voelde ik mij vaak eenzaam. Deed ik het wel goed, vroeg ik niet te veel van ons kind of van de andere kinderen en hoe moesten we als gezin nu toch verder.

Ook hierin vonden wij onze weg, gelukkig maar, maar in die tijd en dan heb ik het voordat je echt alles op google kon vinden was het soms zoeken naar de speld in de hooiberg voordat ik de oplossing vond voor een iets wat op dat moment speelde.

Jouw fouten zijn niet altijd op te lossen met een knuffel

Door fouten maken leer je natuurlijk, in ieder geval dat wordt altijd gezegd. Maar sommige fouten kunnen grote gevolgen hebben voor de toekomst. En daar was ik bang voor, voor het maken van grote fouten. Fouten die niet met een knuffel op te lossen waren.

En nu mag ik dus ouders een soort van helpen met de handvaten waar ik zelf zo hard naar op zoek was. Kan ik ze aan het denken zetten over vooral zichzelf en hoe belangrijk zij nog zijn. Wie hun steungroep is en of ze die voldoende kunnen inzetten en ik geniet zo’n avond.

En dan is het zo jammer dat een ouder mij de middag voor de MC mailt dat ze toch maar niet aanwezig is. Stel je voor dat iemand haar herkent.
En dat diegene een mening heeft. Wat deze ouder zich op dat moment niet realiseert, dat iedereen die die avond aanwezig is in een soort gelijke situatie zit als zij. Dat je juist bij deze ouders niet bang hoeft te zijn voor afwijzingen. Ook zij zijn aanwezig omdat het thuis niet loopt zoals gehoopt.

Valse schaamte of met open vizier

En echt, ik snap het heel goed hoor, been there, done it and bought the t-shirt. Maar wat ontneem jij je dan zelf aan de ene kant? Veel volgens mij. Namelijk de erkenning van de andere ouders die trouwens ook hun camera uithebben staan en vaak meteen valse naam zijn ingelogd.

Maar aan de andere kant, hoe belangrijk maak jij je dan ook zelf, dat jij denkt dat iedereen een mening over jouw opvoedkwaliteiten zal hebben omdat jij ook aanwezig bent.
En echt lieve ouder dat denken die andere ouders echt niet. Die zitten daar niet voor jou. Deze ouders zitten daar voor zichzelf zodat zij na een avond weer verder kunnen. Die zitten daar omdat ze graag de tips voor leerkrachten ontvangen.
Omdat ze graag een één op één met mij willen afspreken. Omdat ze klem lopen thuis, echt anders zaten ze wel met een boek op de bank of voor de tv.
En niet aan een tafeltje op hun slaapkamer zodat ze geen last hebben van hun flippende kinderen.

Echt lieve ouder, ze zitten er echt voor zichzelf. Omdat ze het gewoon thuis niet langer lopend hebben en ja, iedereen zit er met een ander soort kind met een andere problematiek maar dan nog steeds zitten ze er voor zichzelf.

Wat ontzeg jij jezelf? En waarom?

Ze willen net zoals jij dat zo graag wou, horen hoe ze om kunnen gaan met het altijd negeren van  grenzen. Hoe ze zichzelf weer mogen gaan zien als belangrijk. We hebben het over de naam ijskastmoeder en de functie die een bepaalde ijskasthouding kan hebben. Een eerder blog over ijskastmoeders lees je trouwens hier:  https://www.nhbc.nl/blog/ijskastmoeders/
Niet alleen voor hun kind maar ook ter bescherming van zichzelf. En dat lieve ouder heb jij jezelf ontzegt uit angst wat de ander van jou vind. Dat mag maar wat vind ik dat jammer. Mijn eigen coach zou zeggen: “een oprecht gemiste kans”.

Dus denk er eens over dat als je volgende keer weer een keer een aankondiging van een MC van mij voorbij zie komen dat je echt mag gaan kiezen voor jezelf. En dan is je aanmelden misschien wel de eerste stap in dat proces.

En natuurlijk kan het heel goed dat de avond jou opeens niet uitkwam. Dat jouw kinderen ruzie hadden of dat internet vreemd deed. Dat kan maar ik heb ook vandaag niets meer van je gehoord en ook dat is oké.

Het is jouw leven

Wil jij jouw leven ook weer leren leven ook als ouder van een kind waarbij het allemaal net iets anders gaat dan bij de kinderen van je zusje of vriendin? Voel jij ook dat jouw leven niet is geworden wat je voor ogen had toen je zwanger was?
Ben jij zo bang om in dat afvoerputje te belanden en weet je niet wie jou er dan uithaalt?

Maar wil jij vooral weer leren dansen in de regen? En wat denk jij daar voor nodig te hebben?
Zoek je hulp of doe je het nog een paar jaar alleen? En wat gaat dit wachten met het inschakelen van hulp jou brengen? Gaat dat jou en jouw gezin daadwerkelijk helpen?

Of weet je dat jij het over een paar jaar nog steeds niet voor elkaar hebt. Dat je nog steeds niet die ouder bent die je zo graag wilt zijn.

Maak dan een afspraak met mij voor een gratis sessie van 30 minuten. Aan de hand van een vooraf door jou ingevulde vragenlijst geef ik jou tips die je meteen in kunt zetten.

Deze afspraak maak je heel gemakkelijk zelf via de volgende link: https://calendly.com/nicole-nhbc  en ons gesprek voeren we dan via Zoom of eventueel bij mij op kantoor in Zwolle.

PS: Wil je mij laten weten of dit blog waardevol voor je was en wat het je doet? Ik ben hier erg benieuwd naar. Je kunt altijd reageren via de volgende link: nicole@nhbc.nl

Fotocredits: Maaike van Amen