‘We hebben er niks mee te doen’

‘Oh nou hij was heel gezellig aanwezig hoor’

Dit zijn terugkerende uitspraken van opa’s en oma’s die hem een nachtje te logeren hebben.
Uiteraard hartstikke fijn. Liever zo dan andersom.
Maar het neemt niet weg dat mijn man en ik het heel uitdagend vinden om samen te leven met een autist en zo weinig wederkerigheid in het contact met hem.

Ik was een nachtje weg met mijn jongste. Dat was heerlijk. Maar na twee dagen van huis miste ik mijn man en niet mijn zoon. Dat vond ik behoorlijk confronterend. Tegelijkertijd ook logisch. Veel gezelligheid ervaren we niet in het contact met hem. Eigenlijk vooral de zorg(en).

Bij opa en oma mag hij hele dagen gamen en ja dan heb je er inderdaad geen kind aan. Daarnaast wordt hij heerlijk verwend met lekkers en dat stemt hem vrolijk. Bovendien mag hij langer opblijven en kijken ze alleen maar films die hij mag uitzoeken. What is not to like?

Thuis heeft hij meer te maken met de realiteit en daar wil hij aan ontvluchten. Hij trekt zich steeds terug op zijn kamer en hij laat zich vooral zien als hij honger heeft. Als er niet iets te eten is dat hem aanstaat dan is het huis soms te klein.

Stellen we voor om ergens even naartoe te gaan dan weigert hij doorgaans. En voor een (gezamenlijk) spel is hij ook niet te porren. Hij brengt zijn tijd vooral zittend door. Dat merken opa en oma niet met een nachtje. Zij blijven eigenlijk altijd met de kinderen thuis. Veilig binnen de vertrouwde muren.

Logees en vis blijven drie dagen fris. Laten ze hem maar eens langer logeren dan een of twee nachten dan zullen ze een ander kind ervaren. En piepen ze waarschijnlijk ook wel anders.

Maar terug naar mijn gevoel van missen dat ontbrak. Daar voel ik mij schuldig over. Het komt absoluut door het feit dat ik emotionele betrokkenheid mis. Dat het een eenzijdig geven en nemen is. Wij zorgen voor hem en hij zorgt voor zichzelf en een ‘Hoe was je weekend?’ of ‘Fijn dat je er weer bent’ of ‘Ja dat wil ik wel voor je doen’ of ‘Ja gezellig, ik wil wel meespelen’ of ‘Wat wil jij dan kijken op televisie?’ blijven uit.

Alle communicatie is puur doelgericht en praktisch. Het gaat nooit over voelen of beleven. En als er iemand is die ervan houdt om juist over deze onderwerpen te praten….ja precies, dan ben ik dat. Ik moet mij dus flink aanpassen elke dag.

Hij is mijn zoon en ik zorg voor hem tot mijn dood.
Maar stiekem hoop ik dat er ergens op onze weg iets binnen onze relatie verandert, ondanks dat ik weet dat het niet eerlijk is naar hem om deze wens te blijven koesteren.

Julia

Het blog van vandaag is geschreven door Julia.

* De naam Julia is trouwens niet haar echte naam. Evenmin dat hun zoontje Wout heet maar dat begrijpen jullie vast wel.
Maar de echte namen van Julia en haar zoontje zijn bij mij bekend.

Ik heb regelmatig contact met Julia en kijk soms op afstand mee in haar gezin.
Soms kan ik haar helpen met een advies en soms heeft ze gewoon behoefte aan mijn mening en kijk op de zaken bij hun thuis.
Juist als problemen zo overweldigend zijn is het fijn om te kunnen sparren met iemand met wel de juiste expertise. maar die niet midden in het gezin staat.

Omdat Julia hier anoniem haar verhaal schrijft plaats ik gewoon een random foto van mijzelf in plaats van een foto van haar of van haar zoon.