Het is ondertussen al weer jaren geleden dat ik ’s morgens moeite had om naar mijzelf te kijken in de spiegel. Mijn spiegelbeeld deed mij huiveren.

Tijdens het indoen van mijn lenzen zag ik eerst het ene oog en dan pas het andere. Als ik mijn haren borstelde zag ik alleen de bovenkant van mijn hoofd en nooit mijn hele gezicht. En ook het opmaken van mijn ogen ging in afgebakende fases.
Ik was namelijk niet trots op wat ik dan zag. Of eigenlijk wat ik dacht te zien. Want niemand anders zag wat mijn spiegelbeeld voor mij weerspiegelde.

Ik zag een moeder die dagelijks faalde tijdens de opvoeding van haar kinderen. Die elke keer opnieuw steken liet vallen en niet langer wist hoe ik toch de moeder moest worden waar mijn kinderen recht op hadden. Een moeder die fris en fruitig haar kinderen opwachtte van school en alle energie had om leuke dingen met ze te gaan doen.

Maar ik was ook absoluut niet langer de vrouw waar ik zelf recht op had. Tijdens de masterclasses die ik regelmatig geeft heb ik het altijd over die periode. De tijd dat ik op het schoolplein stond met een zonnebril op. Ook als het regende. Een zonnebril zodat niemand mijn ogen kon zien die dik waren van niet vergoten tranen. Dik van stil verdriet.

Ik was niet langer de vrouw die ik ooit geweest was. De vrouw die zo hield van contacten met vrienden en af en toe een terrasje pakken.
Ja dat kon toen nog makkelijk maar op die terrasjes zag je mij niet meer.

Ik trok mij terug omdat ik de grip zo verschrikkelijk kwijt was geraakt. De grip op de opvoeding van onze jonge kinderen. Kinderen die toch recht hadden op een andere moeder dan ik op dat moment voor ze kon zijn.

Terugkijkend zijn het zware jaren geweest, jaren waarin ik voor mijn gevoel mijn lach ben kwijt geraakt. En dat lag niet aan onze kinderen maar aan het feit dat de opvoeding niet stookte met wat ik mij had voorgenomen toen ik zwanger was.
En dat deed pijn, veel pijn. We hebben allemaal een beeld van de toekomst als we kinderen krijgen en als dat beeld dan opeens niet klopt denken we dat dit natuurlijk aan ons ligt.
Ook ik had een beeld, ik zou een andere moeder worden dan die van mij. Er zou veel gelachen en geknuffeld worden bij ons. Er zou voldoende ruimte zijn voor de kinderen om zich te ontplooien. En ons gezin zou overlopen van liefde.
Maar alles wat ik mij zo intens had voorgenomen liep gewoon fout.

Dat beeld van die vrouw die ik nooit had willen zijn zag ik als ik mijzelf wel had aangekeken in de spiegel. Dat kon ik niet aan. Ik zou mijzelf op dat moment nog meer hebben veroordeeld dan ik toch al deed.

En ja het gaat tegenwoordig wel goed met mij. Sterker nog vanochtend keek ik in de spiegel en bedacht dat ik toch iets aan die hangende oogleden moet gaan doen 😊. Ze zorgen dat ik er moe uitzie terwijl ik tegenwoordig weer bruis van energie.
Dat ik zo verschrikkelijk geniet van onze kinderen en van ons kleinkind. Hij heeft mij mijn lach weer teruggegeven. Hoe mooi is dat, dat de volgende generatie zonder oordeel naar je kijkt. Hij heeft geen idee van hangende oogleden of een vermoeide blik. Hij ziet iemand die tegenwoordig het leven weer volledig omarmt en daar gaat hij op aan.

Ik heb in de loop van de jaren hard gewerkt aan de imperfectie van mijn leven. En nee, dat was vaak niet makkelijk. Ik heb de donkere monsters onder ogen gezien en besloten dat ik daar mee aan de gang moest gaan. Maar mens, wat heeft dat voor extra pijn gezorgd. En toch, omdat ik die monsters niet uit de weg ben gegaan lacht het leven mij nu weer toe.

En dat gun ik jou ook uit het diepst van mijn hart. Dat jij, net als ik, weer leert en vooral mag genieten van alles wat op je pad komt. Van de grote dingen maar juist ook van kleine dingen. Net zoals ik vanochtend genoot toen ik tijdens een wandeling met een cliënt voor het eerst in mijn leven een kievitsbloem zag. Zo klein en teer en zo stoer en groots stond hij daar tussen de pinsterbloemen te shinen.
En dat shinen, net als die kievitsbloem gun ik jou ook. Echt waar.

En dat hoeft echt niet door bij mij te komen voor coaching. Als je maar wat doet zodat jij het vertrouwen in jezelf weer terug krijgt.

Ben je benieuwd naar het hele verhaal van de zonnebril op het schoolplein? Schrijf je dan in voor mijn gratis masterclass op 17 mei ’s avonds om 8 uur.

Inschrijven kan via de volgende link: https://www.nhbc.nl/masterclass/