Ga naar inhoud
Er was een tijd dat ik mezelf begon te verstoppen. Al op jonge leeftijd, rond mijn negende, veranderde dat vrolijke meisje dat de wereld wilde ontdekken in iemand die stil werd en zich terugtrok.
Ik merkte dat ik soms te veel was, te intens, en dat maakte dat ik me liever op de achtergrond begaf.
Alleen bij de mensen bij wie ik me veilig voelde, durfde ik nog even die blije blik te laten zien.
Ik had een vriendin waar ik mij bij haar ouders zo veilig en geborhen voelde dat ik daar kon zijn wie ik was. Ik ben die mensen nog altijd dankbaar dat ze toen in mijn leven waren.
Negatief commentaar
Dat is een houding die ik onbewust, want ik wist niet meer beter, heel lang heb volgehouden.
Zolang ik niet opviel kwam er ook geen commentaar van mijn omgeving.
Mijn ADD brein zorgde ervoor dat elk negatief commentaar direct werd opgeslagen in al mijn vezels. Ik had daar dagen en soms zelfs jaren later dan nog last van wat er was gezegd. Alles voelde als een afwijzing van wie ik was.
Dus alles wat ik kon vermijden aan negativiteit was welkom voor mij.
Als kind was ik creatief, energiek en ook wel druk iets wat ik later als een gave ben gaan zien. Maar vroeger keek mijn omgeving daar toch anders naar.
Een stuiterbal zonder diagnose
Vooral mijn moeder wist niet goed wat ze met al die energie aan moest.
Ik herinner me nog hoe ik me voelde op het moment dat zij zei dat het maar goed was dat ik niet de tweeling was geworden die ze had verwacht. Ze had geen twee zoals ik aangekund. Deze opmerking en de afwijzing welke het mij toen deed kan ik nog steeds voelen.
Voor mij betekende het vanaf toen dat als ik geen aandacht vroeg dat enige manier was om geen afwijzing te riskeren.
Ik noem het altijd dat ik vanaf toen ‘onder de tafel ging leven’.
Terugkijkend realiseer ik mij dat ze niet anders kon toen, ook zij wist niet hoe ze om moest gaan met die stuiterbal.
Ze spiegelde mij
Onlangs zat ik met een klant aan tafel die me zo deed denken aan mijn eigen verleden. Ook zij stopte op een bepaalde leeftijd met zichzelf te laten zien. Ze was altijd te veel, te druk, te aanwezig en daardoor voelde ze zich nooit goed genoeg.
Niet voor haar ouders, familie of leraren. Die vroege afwijzingen als klein kind zorgde ervoor dat ze haar stem niet meer durfde te laten horen.
Soms probeerde ze dit te overcompenseren door altijd het laatste woord te willen hebben of het in discussies uit te vechten, maar op den duur bleek dat ook geen gezonde strategie te zijn. Dus ze stopte met haar plek opeisen, niet alleen thuis maar eigenlijk overal.
Ze liet zich niet meer horen, liep helemaal vast en kwam uiteindelijk moe gevochten bij mij terecht.
Bij mijn werk zie ik als geen ander dat er veel (jong)volwassenen met ADHD zijn die vastlopen in deze oude patronen. Ze hebben jarenlang binnen de hun opgelegde lijntjes geleefd, omdat zij hoopten dat zij op die manier geen afwijzing zouden ervaren. En die afwijzingen kwamen er uiteindelijk toch.
Maar zo lang doorgaan en zo leven is uiteindelijk te zwaar voor iedereen.
Zelf heb ik geleerd mijn stem weer te verheffen.
Ik ben op gestaan voor wat ik belangrijk vind en ben minder gaan pleasen, iets wat ik mij eigen had gemaakt omdat ik simpelweg anders niet gezien werd.
Pas als je zichtbaar bent
En weet je wat? Als je zichtbaar bent, kan je ook echt gezien worden. Dat is de sleutel tot echte zelfexpressie en persoonlijke groei.
En ja, als je zichtbaar bent kan je ook gekwetst worden, dat accepteer ik tegenwoordig als bijkomend verschijnsel. Ik maak een afwijzing niet langer persoonlijk en probeer wat van de ander is ook bij de ander te laten.
Lukt dat altijd?
Natuurlijk niet, ik zal altijd ergens heel kwetsbaar blijven en altijd bang blijven voor afwijzingen.
Maar dat mag tegenwoordig. Ik heb mijn ik zijn omarmt.
Sterker nog, het maakt mij voor mijzelf een veel fijner mens om mee samen te leven. Ik durf wel te zeggen dat ik tegenwoordig van mijzelf mag en kan houden.
Waardoor ‘de cirkel is rond’ het voor mijn omgeving ook zo veel fijner is om met mij om te gaan.
Je krijgt tegenwoordig het volledige pakket Nicole. En eerlijk? Ik ben eigenlijk best heel leuk.
Mag ik jou eventueel helpen?
Herken jij jezelf een klein beetje in het bovenstaande verhaal. Of in dat van mijn client of in dat van mij en wil je daar iets aan doen.
Wil jij jouw ADHD omarmen en vooral accepteren als onderdeel van jouw eigen zijn? En heb je daar misschien hulp bij nodig omdat je het al zo lang alleen probeert?
Ik help je dan heel graag zodat jij jouw zorgen en behoeften leert uit te spreken, omdat jij, net als iedereen, gezien mag worden.
Jij verdient het om gehoord te worden en om jezelf te laten zien, zonder angst voor afwijzing.
Wil je samen werken aan jouw zichtbaarheid en zelfvertrouwen? Plan dan een afspraak met mij. Onthoud: hulp vragen is geen schande, het is een moedige stap naar een leven, het leven waarin jij straalt.
Liefs,
Nicole ❤️
