Ik moet wel zo’n dikke huid krijgen in een traject als deze om te overleven, want met de hoeveelheid shit dat ik over me heen krijg is het een wonder dat ik niet een uur in de wind stink!

‘Van een moeder als Julia moeten we er geen 14 in de klas hebben, want dan komt de leerkracht niet meer aan lesgeven toe’

‘Zodra moeder in beeld komt verandert Wout zijn stemming direct’

‘Moeder heeft wel vaker van dit soort patronen laten zien. Laten we maar niet te hard van stapel lopen’

‘Wij bepalen de zorg en wij leggen het contact met instanties en niet jullie!’

‘Hier hebben we niks met hem te doen, het is een probleem binnen het gezinssysteem’

Ons systeem werkt voor hem

Grappig eigenlijk dat nu hetzelfde systeem, namelijk ons gezinssysteem, dat zogenaamd verantwoordelijk zou moeten zijn voor Wout zijn problemen, dan ook het systeem is dat de afgelopen maanden keihard heeft gewerkt aan zijn herstel en het nu echt goed gaat met hem zonder bemoeienis van zorginstanties! Gisteren heeft hij voor het eerst koffie durven zetten voor zijn vader, alle stapels folders zonder morren in de auto gelegd (zonder ze tig keer uit de handen te laten vallen) en voor uren getekend! Maar inderdaad, zijn systeem is echt schadelijk voor hem 🙃😕🙄

Dus ik leer dat ik niet hoef te denken dat ik ook maar enige controle mag uitoefenen op hoe ik denk dat we als gezin zelf uit deze shit kunnen raken (of ervoor gecomplimenteerd worden als het lukt) en dat je beter niet te deskundig kunt zijn (het op z’n minst niet moet laten blijken) en dat als je als een leewin voor je kind vecht dit jou absoluut niet in dank wordt afgenomen. Sterker nog, achter je rug om wordt gewoon gefluisterd dat wij als ouders het probleem zijn. Au!

De gebeten hond

Het blijft vechten tegen de bierkaai. En als moeder ben je nog veel meer de gebeten hond. Zodra ik in een overleg zit, moeten zij altijd laten weten dat zij het laatste woord hebben. Er wordt gevraagd om onze mening, maar das meer voor de vorm. In werkelijkheid doet ie er niet toe. Ik ben MAAR de moeder.

Ik ben echt een super gevoelig mens. Dit doet mij zoveel pijn en verdriet dat ik er nacht na nacht van wakker lig. Hoe erover mij gesproken wordt, is niet mals. En dat is nu al jaren zo. In menig rapportage kom ik de meest lelijke woorden over mij als moeder tegen.
Er gaat dan steeds een golf van verontwaardiging door mij heen. Nooit eerder in mijn leven heb ik zoveel wrok gevoeld.
Soms denk ik, prima neem hem dan maar op voor enkele weken, ik weet echt zeker dat je dan wel anders piept. Maar dat zou ik alleen maar roepen uit bescherming van mijn zeer zeer zeer beschadigde ego en niet in het belang van mijn kind.

Met mijn horoscoop Kreeft heb ik de neiging om in mijn kreeftenschulpje terug te trekken. Zeker in de nacht als het donker mij overweldigt. Dat ik in de categorie lastige ouder val of casus die ze het liefst zo snel mogelijk afsluiten, is geen aanname meer.
Dat is onvoorstelbaar duidelijk geworden. Maar ik wil niets liever dan net als iedereen aardig gevonden worden en gerespecteerd.
Het is niet zo dat ik er een sport van maak om zo lastig mogelijk te zijn. Ik probeer enkel voor de rechten van mijn kind op te komen en hem de zorg te bieden die hij nodig heeft!

Wie zorgt er nou nog voor mij?

Maar doordat ik steeds voel hoe ze over mij denken, ga ik, vooral in de nachten, heel negatief over mezelf denken. Ik ben maar lastig, niemand zit op mij te wachten, laat ik mij maar stil houden.
Ze willen toch niet horen wat ik te zeggen heb, ik hoor hier in deze maatschappij helemaal niet thuis.
Het beangstigt mij dat een mens dat twee jaar geleden nog ongelooflijk gelukkig, assertief, ontspannen en zelfverzekerd was, kan afbrokkelen tot dit.
In de nacht moet ik mezelf steeds weer zeggen dat ik mijn gedachten niet moet geloven.

Gelukkig heb ik nu eindelijk mensen die mij zien. Twee verschillende instanties die zeggen: ‘Julia, ze zijn bang voor je. Jij hebt teveel kennis. Jij laat het kaas niet van je brood eten. Je bent pro actief en slim en daardoor zijn zij bang dat ze niet kunnen shinen en hun controle verliezen. Maar jij doet het super goed. Alleen kies de goede woorden. Laat ze horen wat ze willen horen en trek daarna weer je eigen plan. Laat je man wat vaker praten, zodat ze niet overruled worden door jouw kennis’

Ego’s, we hebben ze allemaal. Ik geef hier open en eerlijk toe dat mijn ego (die een paar jaar geleden nog flink was) enorm is gekwetst. Ik de behoefte heb om gezien en gehoord te worden en met name serieus genomen. Binnen de hulpverlening heb ik gemerkt dat oprechtheid een zelfzame deugd is. Laat staan dat men zich kwetsbaar durft op te stellen. Gelukkig heb ik dus nu enkele uitzonderingen op de regel gevonden.

Maar aardig gevonden worden of niet, dit gevecht blijf ik aangaan. Het zit in mijn genen, in mijn DNA. Jullie komen aan mijn kind, aan mijn gezin!? Try me!

Julia

Het blog van vandaag is geschreven door Julia.

* De naam Julia is trouwens niet haar echte naam. Evenmin dat hun zoontje Wout heet maar dat begrijpen jullie vast wel.
Maar de echte namen van Julia en haar zoontje zijn bij mij bekend.
En omdat Julia hier anoniem haar verhaal schrijft plaats ik gewoon een random stockfoto in plaats van een foto van haar.

Een masterclass vlak voor die oh zo fijne maand december

En omdat gedachte aan de komende maanden voor de meeste ouders al het gevoel van HELP!!! bezorgen geef ik op maandagavond 14 november om acht uur een masterclass waarin ik het vooral ga hebben over die feestdagen.
In ieder geval krijg jij mijn kennis zodat je met minder angst die weken ingaat.
Je aanmelden voor 14 november kan hier.