Ook ik heb na al deze jaren nog steeds nachten dat ik slecht slaap. Ook afgelopen nacht, de spoken uit mijn verleden hielden mij weer gezelschap. Het waren niet alleen spoken over wat vroeger hier thuis niet goed was gegaan, wat pijn heeft gedaan of wat ik anders had moeten doen maar ook de spoken van een omgeving en hoe er met ons om is gegaan.

Een vriendschap die zo dierbaar was en opeens over was. Waardoor, ik weet het nog steeds niet. Ik weet wel dat het mij verschrikkelijk veel pijn heeft gedaan. Ik werd afgedankt en over mij gingen de meest vervelende verhalen rond. Waarom vroeg ik mij indertijd af.

Ik dacht dat ik hier helemaal klaar mee was tot ik vannacht alles weer voelde, ongefilterd recht in mijn gezicht.

Ik weet ondertussen heel goed dat ergens mee klaar zijn niets te maken heeft met iets een plekje geven. Mijn servies geef ik een plekje en als dat niet goed bevalt zet ik het ergens anders neer.
Nee het afrekenen met pijn en verdriet lukt pas als jij jezelf de toestemming geeft om eerst te rouwen en daarna te helen.

Ik denk dat ik dat vannacht heb gedaan. Ik heb gerouwd en ben nu eindelijk geheeld.

Een paar jaar geleden schreef ik hier al een keertje een blog over, ik plaats dit blog opnieuw hier onder voor iedereen die zich in mijn emoties van pijn herkent. Maar zich hier ook niet langer een slachtoffer door wil blijven voelen.
Als je een keer met mij over wilt praten, niet om het verdriet of de pijn een plekje te geven maar om jezelf te helen kan je een afspraak voor een gratis gesprek van dertig minuten met mij plannen via de volgende link: https://calendly.com/nicole-nhbc

 

‘Niet alleen recht in ons gezicht wordt er een oordeel geveld’

Bij ons nieuwe gesprek komt ze met een boos maar vooral ook een verdrietig gezicht binnen. Bijna meteen begint ze te vertellen wat haar dwars zit.
“Na ons vorige gesprek, wat mij ontzettend geholpen en opgelucht heeft trouwens, had ik met een vriendin afgesproken. Ik vertelde haar waar jij en ik het over hadden gehad. Verder eigenlijk niets.

Gisteravond sprak ik haar weer tijdens een etentje in de stad. Na ons laatste gesprek heeft ze lang getwijfeld om mij het volgende verhaal te vertellen maar ze vond dat ik het recht heb om het te weten. Die ene vriendin, waar wij het de vorige keer samen over hebben gehad, had nog het fatsoen om mij recht in mijn gezicht te vertellen hoe ze over onze opvoeding denkt.

Wat er nu aan de hand schijnt te zijn is het volgende: Vrienden van ons bespreken onze opvoeding met anderen uit onze gemeenschappelijke vriendenkring. Ze hebben duidelijk een mening over mijn man en mij, en die mening is niet mals.
Het ligt natuurlijk niet aan ons kind zoals hij reageert en zich gedraagt maar het ligt helemaal aan ons.

Ik voel mij hierdoor compleet kapot. Hoe kan het dat men het lef heeft om deze verhalen in onze gezamenlijke vriendenkring te delen. Of eigenlijk te oordelen achter onze rug om.
Het voelt als een mes in mijn rug.

En dan te bedenken dat dit stel zelf geen kinderen heeft en nooit heeft hoeven nadenken over de problematiek van opvoeden, iets waar je als ouders zelfs bij kinderen zonder diagnose af en toe flink mee geconfronteerd wordt. We hebben ze altijd in ons gezin toegelaten en ze de fijne momenten bij ons thuis mee laten delen. En dan dit. Ik snap het niet, echt niet, net of ik dit er nu nog bij kan hebben.

Wie uit onze vriendenkring kan ik nu nog vertrouwen? Wie praat er ook mee achter onze rug over ons gezin? Volgende week zien we iedereen weer op een verjaardag. Maar of ik daar nog heen wil is een tweede. Ik heb mij denk ik nog nooit zo kwetsbaar gevoeld”.

Nadat ze naar huis is bedenkt ik mij dat dit ouders zo verschrikkelijk eenzaam maakt. De veilige wereld waarin zij zichzelf denken te kunnen zijn en waar ze hun problemen mee durven te delen schijnt amper te bestaan. En die omgeving heeft er echt geen idee van waar ze mee bezig zijn.

Fotocredits: Maaike van Amen