Het is alweer donderdag, halverwege de middag terwijl ik dit blog typ. Ik neem hier nog even de tijd voor voordat ik met een vriendin ga lopen. Bijpraten en calorieën verbranden is altijd het plan, oké we gaan in ieder geval bij praten.
Wat gaat de tijd snel, voor mijn gevoel is het pas een paar dagen geleden dat ik mijn vorige blog schreef.
Maar ook deze week is alweer bijna voorbij gevlogen zonder dat ik er erg in heb gehad. Nog een paar dagen en het is alweer februari.

Wat een ontzettend mooie diverse gesprekken heb ik deze week weer mogen voeren.
Het waren niet altijd makkelijke maar wel altijd mooie gesprekken. Gesprekken die zorgen voor dierbare herinneringen en bij mij voor lichte emoties.

Gesprekken

Het gesprek met een moeder die al heel lang een keer per maand even komt bijpraten. Die graag door iemand buiten haar sociale netwerk gespiegeld wil worden op haar gedrag en op die manier een open vizier houdt richting haar kind. De groei die ik zie maar die gelukkig ook door haar dierbaren wordt opgemerkt. En het meest belangrijke vooral door haarzelf.

De moeder die (nog) steeds tegen de problemen van haar scheiding aanloopt, of eigenlijk tegen de problemen die haar ex-partner veroorzaakt wat voor zo verschrikkelijk veel onrust bij haar kind zorgt. Elke keer opnieuw worden afspraken eenzijdig gewijzigd en dit moet zij dan weer uitleggen thuis. “Nee joh, pappa moet dit weekend werken en daar kan hij natuurlijk niets aan doen. Hij was ook veel liever samen met jou iets gaan doen. Maar hopelijk lukt het hem volgend weekend wel. Hij denkt het wel hoor.” En ondertussen moet zij zorgen dat haar gezin niet verder ontspoort.

Ook was er nog de vrouw die zich zo verschrikkelijk veel zorgen maakt over haar zoon van 18 jaar. De tranen liepen al over haar wangen toen ze binnenliep. Ze heeft ook zo verschrikkelijk veel op haar bordje, zo veel dat ze sinds kort voor 30% is ziekgemeld op haar werk. Maar ze moet gewoon door, dag in-dag uit, haar kind heeft haar nodig. Ach en dan bloedt mijn hart als ik haar zo zie en hoor.

Een verrassing was het telefoontje dat vanmiddag kwam. Het kwam van een moeder die het voor elkaar heeft gebokst dat haar traject door de gemeente waar zij wonen wordt betaald. Hoe ze dit voor elkaar gekregen heeft weet ik nog niet maar ze begint vrijdag, dus als je dit leest vandaag, met haar eerste gesprek van het traject.

Er kwam deze week  een volwassen man voor een kennismakingsgesprek. Hij heeft ADHD en kon niemand vinden die hem hierbij kan helpen totdat hij op mijn website terecht kwam. We hebben ruim een uur samen kennisgemaakt en hij heeft het vertrouwen dat ik diegene ben die hem verder kan helpen. Dat alleen al geeft mijn hart een flistreactie en het maakt dan een huppeltje.
Hij start binnenkort met de gesprekken.

Dus als ik zo terug kijk, eigenlijk was het weer een hele mooie week met prachtige gesprekken. Het maakt mij dankbaar dat ik dit kan en mag doen en dat iedereen het vertrouwen in mij uitspreekt, hoe divers hun problematiek ook is.

Andere zaken die wel belangrijk zijn (maar soms minder leuk)

En ja natuurlijk was het ook een week van oeverloos mailtjes beantwoorden. Zorgen dat ik af en toe een keertje iets post op mijn social media, wat kost dat een tijd trouwens om bij te houden.
Zorgen dat mijn website een up-date krijgt, en dat herschrijven van mijn teksten is echt heel veel werk. Het bezig zijn met de uitwerking van de training die ik half februari weer geef voor The Growth Factor. Het reageren en inplannen van een nieuwe lezing, hopelijk ergens in maart.
Verder een mooi netwerkgesprek met iemand die op het kruispunt staat van het starten van een praktijk of niet. Haar keuze gelukkig, ik heb wel uitgelegd dat ik zelf zo geniet maar dat het wel elke week weer hard werken is.
Ik kreeg de hulp van een jonge vrouw bij mij op de gang die mij even wat uitleg gaf over Instagram. Als het goed is kan ik binnenkort stories plaatsen met een filmpje in plaats van gewoon een aantal losse foto’s. Maar ja als zij het mij uitlegt, dan voel ik mij wel echt even oud. Ze heeft de leeftijd van ons jongste kind :).

Een masterclass

Verder geef ik komende maandagavond een masterclass voor ouders van kinderen met autisme of AD(H)D. Ook hier heb ik de afgelopen week aandacht aan besteed.
Want al heb ik deze masterclass al vaker gegeven het is elke keer toch weer een beetje een andere insteek.
En daar, over de insteek van komende maandag moest ik echt even nadenken. Gewoon omdat niet alleen onze omgeving aan verandering onderhevig is maar ik als mens ook.

Tijdens deze gratis masterclass heb ik het met jullie over het weer leren aangeven van jouw grenzen. Niet alleen richting jouw kind maar eigenlijk naar iedereen in jouw omgeving. Ik leg dan uit hoe belangrijk die grenzen zijn en hoe jij ze je weer eigen kan gaan maken.
Maar ik leg ook uit wat er voor jouw kind gebeurd in zijn/haar hoofd als er geen grenzen meer zijn.

We moeten zoveel

Wij ouders moeten elke dag zoveel extra ballen in de lucht houden. En ja, al die ballen kan je niet zo maar laten vallen maar wat als we samen kijken welke ballen nu echt belangrijk voor je zijn en ook welke minder aandacht nodig hebben van je. En hoe jij er voor kunt zorgen dat je ze ook daadwerkelijk in de lucht kunt houden. Wat heb jij daar voor nodig

En als laatste vertel ik over de ‘IJskastmoeder’, de meest veroordelende benaming die ouders en met name moeders vroeger kregen als ze een kind met AD(H)D of autisme hadden. En nee, die naam wordt misschien niet zo veel meer gebruikt maar de achterliggende gedachte , daar lopen we nog regelmatig tegen aan.

Als jij het gevoel hebt dat deze masterclass precies is wat jij nu nodig hebt, als bovenstaande tekst naar je schreeuwt ‘dit wil ik ook’ meld je dan aan via de volgende link: https://www.nhbc.nl/masterclass/
Dan spreken we elkaar maandagavond.

 

Voor nu, veel liefs en tot snel,

Nicole

 

fotocredits: Maaike van Amen