Ze vertelt mij als ze met haar glas water tegenover mij zit dat het eigenlijk best goed met haar gaat.
Ze leert steeds beter om voor zichzelf op te komen. Haar directe omgeving, haar gezin en intieme vrienden, zien haar groei. Van deze verandering  kunnen ze samen met haar van genieten.
Vooral haar partner geeft aan dat hij zo kan genieten van de vrouw die eindelijk weer opstaat.
De vrouw, het meisje, waar hij indertijd verliefd op werd, ze is langzaam maar zeker weer terug. Hoe mooi is dat.

Zelf merkt ze ook dat ze heel langzaam aan veranderen is. Overdag heeft ze weer voldoende energie om  samen met haar kinderen er op uit te gaan. En de herftsvakantie was eigenlijk best redelijk verlopen.
Ze is ondertussen weer aan het werk, ook dat is heel erg goed voor haar zelfvertrouwen. Niet langer thuis zitten en ziek zijn maar zich weer een volwaardig lid van de samenleving voelen doet haar meer goed dan ze op voorhand verwachte.

Grenzen

Maar vooral richting haar kinderen merkt ze het verschil. Dat ze nu eindelijk haar grenzen aangeeft heeft in het begin veel strijd opgeleverd thuis. Dat zij nu aangeeft dat ze niet langer alles wat er gezegd en gedaan wordt accepteert was best even een dingetje bij haar pubers.
De vrijheid die ze zich jaren lang hadden toegeëigend is niet langer vanzelf sprekend. En deze nieuwe moeder zorgt ervoor dat haar kinderen nog regelmatig de randjes opzoeken. Iets wat vroeger niet hoefde omdat toen eigenlijk alles was toegestaan. Niet omdat dit haar bewuste keuze was maar omdat zij niet meer wist hoe zichzelf nog overeind te moeten houden.

Ze was zo verschrikkelijk moe en haar energie was weg. Dat was eigenlijk haar verhaal geweest toen ze een paar maanden voor het eerst bij mij op kantoor binnen stapte. Ze wilde zo graag weer kunnen genieten van het moederschap. Ze wilde zo graag weer die moeder zijn waar haar kinderen recht op hadden maar ze wist absoluut niet hoe ze dat nog voor elkaar kon krijgen. En terwijl ze dacht dat het aangeven van haar grenzen haar nog vermoeider zou maken levert het haar uiteindelijk juist energie op.

Ja en dan heb je nog die familie en die vrienden

Natuurlijk geldt niet dat iedereen haar nieuwe ik waardeert.  Met haar zus heeft ze geen contact meer gehad nadat zij zich eindelijk een keer had durven uitspreken. Het ging eigenlijk over iets heel simpels maar ze was dit keer niet mee gegaan in de gedachtegang van haar zus. En dat was compleet fout gevallen. “Ach”zegt ze “door corona zijn familie bijeenkomsten de komende periode toch niet mogelijk. En als het wel weer mag is mijn zus misschien bijgedraaid, en zo niet, dan niet. Dat is ook prima tegenwoordig. Ik ben in ieder geval niet langer bang om richting haar duidelijk te zijn over wat ik wel en wat ik niet langer tolereer”.

En ook met haar moeder gaat het contact tegenwoordig moeizaam. “Ik ben niet langer die dochter die altijd maar haar mond dicht houdt en ja en amen zegt op alles. Als het mij nu niet uitkomt om naar haar toe te gaan zeg ik dat ook in plaats van alles meteen uit mijn handen te laten vallen. En dat deed ik de laatste jaren wel. En daar rekende ze dus ondertussen ook op. Die tijd is voorbij, gelukkig maar”.

“En verder heb ik naar aanleiding van ons eerste gesprek indertijd mijn geiten en moetjes maar eens heel goed bekeken. Ook daar heb ik stevig in opgeruimd en in uitgedund. Die geiten opruimen heeft mij soms slapeloze nachten gekost.
Nachten dat de tranen rijkelijk vloeide. Maar ik was er zo klaar mee dat ik altijd klaar stond voor anderen en uiteindelijk de shit over mij heen kreeg. Dat ik daar mijn grenzen ging aangeven viel bij sommige gewoon fout. Hen ben ik kwijt, en ja dat doet toch pijn.
Ook al weet ik dat wij, ons gezin, veel beter af zijn zonder hen.

Soms komen ’s nachts nog de demonen

Maar soms komen ’s nachts nog de demonen bij mij op bezoek hoor. Ik doe nu wel zo stoer maar ik ben zo gekwetst door hun reacties. Na al die jaren hebben ze mij zonder vragen over het hoe en wat laten vallen. Klink ik warrig? Ja vast hè, maar dat is hoe ik mij tegenwoordig af en toe nog voel. Alles moet nog een beetje beter op zijn plekje vallen en daar werk ik nu aan. Ik ben trouwnes blij dat wij nog in ieder geval een afspraak hebben staan. Er komt vast nog wel iets voorbij waar ik het nog met je over wil hebben. Fijn dat die mogelijkheid er ook is”.

Na anderhalf uur hebben wij onze nieuwe afspraak gemaakt. Ik zie haar mijn kantoor uitlopen en ben zo trots op haar. Het verschil met een paar maanden geleden is groot.

Wennen dat het wel goed gaat

Ze straalt en loopt weer rechtop. En natuurlijk gaat het nog niet elke dag even goed. En natuurlijk zijn er nog momenten dat ze twijfelt aan alles en vooral aan zichzelf. Het zal steeds beter met haar gaan, langzaam maar zeker. Een oude basis houding die is vastgezet door de situatie in haar gezin verander je niet zo maar. Maar het begin is gemaakt en dat neemt niemand haar meer af.

Als jij ook een keer met mij wilt praten over jouw eigen situatie, en dan echt praten en niet per mail vragen stellen die ik kan verwerken in een blog, maak dan een afspraak met mij.

Ons gesprek voeren we of fysiek op kantoor in Zwolle of per Skype. En ik merk sinds corona dat gesprekken via Skype even waardevol zijn als de gesprekken bij mij op kantoor. Alleen moet je dan zelf voor de thee en de zakdoekjes zorgen.  https://www.nhbc.nl/contact/

Fotocredits: Maaike van Amen