Afgelopen week had ik een afspraak met een moeder. Ze had vragen over haar zoon van 15 jaar. Zij weet soms niet meer wat ze kan doen om hem te helpen.
Zijn boze buien zijn de laatste tijd heftiger geworden en haar energie begint duidelijk op te raken.
Ze voelt zich ’s ochtends bij het wakker worden al zó moe en dan moet haar werkdag nog beginnen. Ze volgt mij al een poos en had, met het lood in haar schoenen, toch maar besloten om een keer te komen praten. Wie weet kon ik haar tips geven die haar kind en haar zelf verder kunnen helpen in hun situatie.

Het was best moeilijk geweest, mailde ze mij, om toe te geven dat ze nu vastloopt. Dat ze vastloopt in de opvoeding die haar voor ogen stond toen haar kind nog zo klein was.

Wat was het fijn geweest als…

Terwijl ze tegenover mij ging zitten, gingen mijn gedachtes heel even terug in de tijd.

Ook ik wist toen niet meer wat ik mijn kind nog kon bieden. Hoe ik hem verder kon helpen groeien tot een volwassen en evenwichtige man. En hoe ik hem kon leren omgaan met zijn verdriet dat er meestal uit kwam als heftige boosheid.

Wat heb ik mij in die tijd een waardeloze moeder gevoeld. Een vrouw die, volgens zichzelf, alleen maar faalde in de opvoeding. Die hierdoor al haar kinderen tekort deed. Niet alleen haar zoon die extra begeleiding nodig had, maar ook de andere drie die hierdoor te weinig aandacht kregen.

Wat een pijn en verdriet heb ik toen gevoeld. En wat voelde ik mij vooral eenzaam omdat ik dit verdriet niet kon delen met familie of vriendinnen. Niemand begreep namelijk écht wat het gevoel te falen in de opvoeding met mij deed.

Die moeder van toen bestaat gelukkig al lang niet meer

Maanden heb ik als een zombie aan de eettafel gezeten, een beetje voor mij uitkijkend en wachtend tot de dag weer voorbij was. Wat kan ik die verscheurende emoties nog makkelijk naar boven halen, vooral de emotie van de verstikkende eenzaamheid.
Want ook mijn partner stond, terecht trouwens, anders in de situatie.

Wat had ik graag iemand gekend die mij zonder oordeel zou laten uitpraten. Die zonder oordeel mij mijn verdriet zou laten delen. Maar vooral iemand die ervoor zou hebben gezorgd dat ik niet langer twijfelde aan mijn kennis en kunde. Die mij leerde om weer de moeder te zijn die ik zo graag wilde zijn maar niet meer kon zijn. En die iemand was er indertijd niet voor mijn partner en mij samen, niet voor ons gezin en ook niet voor mij alleen. Iemand die uit eigen ervaring weet dat opvoeden soms heel hard werken is. Dat jij je schuldig kunt voelen naar jouw kinderen en dat de relatie tussen jou en je partner in zwaar weer terecht kan komen.

Al deze gedachtes gaan in een splitsecond door mij heen terwijl zij tegenover mij aan tafel gaat zitten. En ik hoop met heel mijn hart dat ik voor deze moeder diegene kan zijn waar ik zelf indertijd zo’n behoefte aan had.
Ik ben er uiteindelijk doorheen gekomen. Met ons kind gaat het goed en de relatie met mijn man is nog steeds ‘aan’. En dat gun ik deze moeder en alle andere ouders die hun weg weten te vinden naar mijn kantoor ook.

Ik hoop oprecht dat zij dadelijk naar buiten stapt met het gevoel dat er in ieder geval één andere ouder is die haar snapt en ziet hoe zij worstelt met de opvoeding van haar kind maar vooral ook met zichzelf.

Wil jij ook een keer met mij praten?

Wil jij ook een keer, net als deze moeder, in gesprek met mij over hoe jij de opvoeding ervaart? Over hoe jij je voelt en vooral over hoe moeilijk het soms is dat je je verwachtingen hebt moeten bijstellen? En dan vaak vooral de verwachtingen over jezelf. Omdat jij nu niet die moeder bent die je zo graag had willen zijn.

Heb jij deze behoefte ook? Maak dan een afspraak voor een gratis gesprek van 30 minuten via Skype of op mijn kantoor in Zwolle. Deze afspraak maak je door mij te mailen of te bellen op 0619703438.

Wil jij met mij delen wat dit bericht met je doet?

Fotocredits: Maaike van Amen