Afgelopen woensdag kreeg ik commentaar van een lezer op mijn laatste blog.
Er werd door haar gesuggereerd dat ik de moeder waar ik over schreef met een kille boodschap in de kou had laten staan. Dat ik haar weg had gestuurd met een onmogelijke opdracht. En dat zij, die moeder, zich vast in de steek gelaten moest hebben gevoeld door mij.

En hier herkende ik mijzelf absoluut niet in. Ik zie mijzelf toch meestal als iemand die eerder meer dan minder geeft. Iemand die niet met het horloge in haar hand aan het coachen is maar vooral iemand die ziet en erkent wat de ander nodig heeft.

Ben ik onfeilbaar? Nee absoluut niet, natuurlijk maak ook ik fouten. Zeg ik soms op het verkeerde moment iets wat beter niet gezegd kan worden maar de ouders die ik coach kil bejegenen?
Nee dat is niet hoe ik mijzelf doorgaans zie. En ook niet wat ik ooit terug hoor van ouders

En toch merkte ik dat deze opmerking mij dusdanig raakte dat ik voor mijzelf hier iets mee moest doen. Mijn eerste reactie was om te reageren en mij dus te gaan verdedigen. Zinloos natuurlijk maar ach, ook ik ben maar een mens. Een heel kwetsbaar mens zelfs.

Maar ik bedacht tegelijkertijd dat mijzelf verdedigen ergens ook een zwakte bod zou zijn. En dat het eigenlijk ook niet nodig was. Maar wat zou mij dan wel helpen om dat vervelende unheimische gevoel weg te halen.

En ik realiseerde mij dat hier maar een adequate oplossing voor was, voor mij dan.
Ik belde de betreffende moeder waar ik over had geschreven en legde haar de situatie voor.  En zij, ze kon absoluut niets met het commentaar dat ik had gekregen op mijn blog.
En haar reactie was hartverwarmend, ze haalde het laatste restje twijfel bij mij weg. Gelukkig maar.
Maar ik realiseerde mij weer heel erg goed hoe makkelijk het is commentaar te leveren op situaties waar je zelf niet bij bent geweest en waar je dus eigenlijk geen mening over kunt hebben.

Ook realiseerde ik mij wat er met mij was gebeurd als ik deze moeder niet had gebeld maar had afgewacht tot ze over twee weken weer een afspraak heeft met mij. Wat dat had gedaan met mijn eigen onzekerheid. Was ik dan nog meer gaan twijfelen over wat zij schreef. Had ik dan de komende nacht wakker gelegen, ja waarschijnlijk wel….

Dit soort reacties, in ieder geval de impact die ze hebben, staan ongeveer gelijk aan de reacties die ouders die ik coach vaak krijgen van hun omgeving. Ze kunnen zich niet verdedigen omdat de ander zijn mening al klaar heeft. En dat is meestal een mening waar je als onzekere ouder niet op zit te wachten. En dit is een understatement.
Maar er iets aan veranderen kan je ook niet meer. De ander ziet het zoals ze het wil zien en in mijn geval de ander las het zoals zij het wilde lezen. En ja, dat is jammer, voor haar dan.

Misschien is het wel zo prettig als we vanaf nu een keertje extra nadenken voordat we onze mening over de opvoeding van die andere ouder, of over het kind wat niet van jou is eens voor ons houden. We helpen er namelijk niemand mee en die ouders liggen al vaak genoeg ’s nachts wakker van alle zaken en zorgen waar ze overdag tegenaan lopen. Daar hebben ze onze mening niet nog eens extra voor nodig.  Wat ze wel nodig hebben is compassie van hun omgeving en daar kunnen wij allemaal aan bijdragen. Heel simpel door ze te laten merken dat we ze zien staan.

Hoe denk jij hierover en wil je dat met mij delen? Dat kan hier meteen onder de gele balk.

 

Fotocredits: Maaike van Amen