Het is de een na laatste dag van 2020 als ik deze post schrijf en ook de laatste dag voor mij op kantoor dit jaar.

2020 was voor mij een vreemd en vooral leeg en kaal aanvoelend jaar.

Een jaar waarin ik het begrip huidhonger haast letterlijk kon voelen. Een jaar dat voor mij werd gekenmerkt met lange dagen zonder echte verbinding. Waarin ik de knuffels met dierbare vrienden maar ook met dierbare cliënten zo verschrikkelijk miste.
Een jaar dat voor veel mensen hun leven volledig op de kop zette. Waarin opeens thuisonderwijs de norm werd.

En waarin veel mensen hun baan tijdelijk of zelfs definitief verloren. Waarin de volledige kunstsector op zijn kont kwam te liggen. Het jaar waarin in de zorg vele overuren werden gedraaid. En het jaar waarop driekwart van Nederland thuis ging werken. We leerde en-masse online werken. De dashcam camera’s waren maanden lang uitverkocht en we leerden nieuwe woorden en begrippen.

Privé

Persoonlijk is 2020 voor mij het jaar dat ik voor de eerste keer oma werd, wat een verschrikkelijke rijkdom is dit. Dat kleine hummeltje vasthouden als de dagen gewoon niet zo leuk zijn. En die dagen waren er voor iedereen, en vaker dan andere jaren.

Maar 2020 betekend ook de kerstdagen verspreiden over drie dagen omdat we niet met zijn allen bij elkaar kunnen zijn. Dit houdt trouwens ook in drie dagen te veel en te vet eten en ook veel drinken.
Het missen van vrienden, het niet doorgaan van mijn leesclub, het vaak uitvallen van mijn schilderlessen. En het moeten volgen van een uitvaart via een livestream. Nog meer kaarten sturen dan anders om toch het contact te houden. En het niet kunnen zien van mensen die voor mij zo belangrijk zijn en mij voeden met energie. Allemaal niet onoverkomelijk maar toch…..
Het tekent 2020 als een ander jaar dan waar we een jaar geleden nog van uitgingen.

Mijn ouders die ik mag coachen

Voor mijn doelgroep ouders was het vooral een heel bijzonder jaar. Deze ouders zaten(zitten) nog meer dan andere ouders in de overlevingsmodus en kwamen nergens meer aan toe. Laat staan dat ze stil konden staan bij hun eigen verlangen naar wat zij nodig hadden.
En dat merk ik nog steeds, ik herken het zelf ook van vroeger. Pas als er een soort van rust kwam kon ik indertijd toegeven aan wat ik eigenlijk zelf nodig had.

Verdrinken of toch niet

Bij de ouders die ik coach is dat natuurlijk precies zo. Eerst zullen we verdrinken voordat we toegeven dat we niet langer kunnen blijven zwemmen. En er zijn veel ouders verdronken afgelopen jaar. Wat is het toch dat toegeven dat je het niet langer aan kunt zo vaak voelt als falen? Falen als ouder terwijl het juist getuigd van kracht om toe te geven dat alleen het niet langer lukt. Voor wie houden we de schijn hoog als we weten dat het niet goed gaat thuis? En welke schijn is dat, die van het perfecte plaatje?

Waarom het toch nog zelf blijven proberen als je weet dat dat niet meer lukt? Waarom wachten op de uiteindelijke diagnose terwijl die diagnose niets gaat veranderen aan het gedrag van jouw kind. Of als argument om geen hulp te zoeken aankomen met het feit dat de feestdagen altijd toch duurder zijn dan andere dagen.
Hé, daar kies je toch zelf voor terwijl je eigenlijk verzuipt en niet meer weet hoe jij de dag moet doorkomen. Wat denk je dat jouw kinderen liever hebben? Een moeder die de hele dag met migraine op de bank ligt maar wel een nieuwe laptop onder de kerstboom. Of toch liever een moeder die weer tijd en energie voor ze heeft en met muziek aan gezellig staat te koken zonder die nieuwe laptop. Ik heb het nagevraagd bij een paar pubers en ik denk dat jullie het antwoord wel kunnen raden.

Is het soms schaamte?

En wat is het dat jij niet durft toegeven dat jij jezelf en eigenlijk ook jouw kinderen en relatie het niet waard vind om in te investeren? Want inversteren in jezelf is ook investeren in de ander. Waarom gunnen we onszelf dat niet? Ik vraag mij dat oprecht af. Wat is het toch dat wij moeders vaak vinden dat we alles zelf moeten kunnen doen terwijl onze situatie niet zo is dat het opvoeden vlekkeloos en met twee vingers in de neus gaat. Is dat schaamte voor de reactie van anderen? Ik denk dat anderen al lang een mening hebben gevormd over jou, jouw kind en jouw gezin hoor, juist als je denkt het wel alleen aan te kunnen.

En ongeacht waar jij voor kiest voor mij is het altijd oké. Het is oprecht niet mijn bedoeling om jou een traject binnen te sleuren waar jij niet aan toe bent. Je zult namelijk zelf ook hard aan het werk moeten als je kiest voor verandering. Die gaat er niet instant komen. Het kost je waarschijnlijk nieuwe huilbuien en ik ben niet altijd heel erg lief. Maar ik weet dat wij samen die verandering terweeg kunnen brengen met de nadruk op het woord samen. Dus bij enige twijfel, doe het niet! Daar worden we beide niet gelukkig van.

Dankbaar

En dan krijg ik net een kaartje van een moeder die dit jaar bij mij kwam voor coaching. Ook zij had eerst twijfels of het zou werken. Ze hadden al zoveel geprobeerd. Ik lees met tranen in mijn ogen wat zij mij schrijft. De verandering spreekt uit elke zin. Lieve xxxxx, ik ben zo verschrikkelijk trots op alle stappen die je hebt gezet. De verandering die jij zelf hebt kunnen doorvoeren en de vrouw die ik nu tegenwoordig tegenover mij zie. Er staat daadwerkelijk een andere moeder. Wauw prachtig mooi mens wat ben ik dankbaar dat ik jou hierin heb moigen begeleiden. En bedankt voor jouw kaart.

Dit jaar stopte ik, net als vele anderen, met alle offline bijeenkomsten maar ik ontdekte de kracht van het geven van een masterclass  via Zoom. Hierdoor merkte ik dat je dan opeens ouders uit heel Nederland kunt bereiken. Wat is het bijzonder dat ik gewoon ouders uit Limburg maar ook uit Friesland aan de andere kant van mijn scherm tegenkom.
En de ontdekking dat echt contact toch ook via een scherm mogelijk is. Ze moeten alleen zelf voor de thee en de eventuele zakdoekjes zorgen.

Ik ga maar eens aan de podcast

Ik kwam er afgelopen jaar achter dat ik niet zo blij wordt van het maken van een video over mijzelf.
Maar ik bedacht ook dat ik wel de mogelijkheid van het maken van een podcast zie zitten. En dat maken van die podcast ook als een uitdaging wil gaan zien.
Als een extra manier om mijn kennis te delen met al die moeders die niet meer weten hoe ze nu nog verder moeten. Wat ze nog kunnen doen om er voor te zorgen dat ze zelf niet aan de situatie onderuit gaan.

Hun kind kan ik niet genezen maar hun blik naar zichzelf en hoe ze met de situatie omgaan gelukkig wel.

Durven dansen in de regen

Naast alle hobbels die het afgelopen jaar langs kwamen was er ook de tijd van de mooie, haast intieme gesprekken met ouders. Die ouders die weer durfde te geloven in zichzelf en hun kracht terug vonden. Die zich openstelde voor nieuwe inzichten en de strijd met zichzelf en hun beeld van het perfecte plaatje aangingen. En dat plaatje was aan het einde van elk afgerond traject misschien niet perfect maar wel altijd veel kleuriger belicht dan de oorspronkelijke foto.

Ouders die, zoals ik dat altijd noem, weer ‘durven dansen in de regen’. En die ouders, ze maken mij dankbaar. Ook in dit vervreemdende 2020. Want dit jaar wat nu haast achter ons ligt had ook hele mooie momenten, ik moest ze alleen willen zien.

Een mooie jaarwisseling en tot in 2021!

Liefs, Nicole