En langzamerhand is het nieuwe jaar weer van start gegaan.
Ik weet niet hoe het met jullie is gegaan maar voor mij is eigenlijk 2020 geruisloos doorgelopen in 2021.

We hebben de avond samen heel erg gezellig uitgezeten en wat televisie gekeken maar het was rustig. Geen kinderen die nog even spontaan kwamen binnenvallen. Nagenoeg geen vuurwerk bij ons in de straat en rond middernacht was de straat uitgestorven. Gelukkig waren onze buren wel thuis zodat we nog samen met hen het glas hebben kunnen heffen op een beter 2021.

Beter in alle opzichten en dat wens ik jullie ook. Een jaar waarin alles weer een beetje terug naar het oude gaat. Waarin jullie kinderen echt weer naar school mogen en jij niet langer juf hoeft te spelen naast je normale bezigheden. Ik wens dat de opvang gewoon weer open gaat. Dat opa en oma weer kunnen bijspringen als de nood heel hoog is en dat jouw oppas ook met een lichte verkoudheid nog steeds kan komen.
En ook een jaar waarin alle therapieën en onderzoeken weer opgestart worden. Want jongens, die wachttijden waren al immens maar ze lopen nu helemaal uit de hand.

Wachttijden

Twaalf tot twintig weken voor een eerste gesprek is nu de norm. En dat betekend niet dat er na die twaalf weken meteen iets gaat gebeuren, nee dan ben je binnen in het systeem met jouw kind. Voordat je dan bij de volgende hobbel bent die jullie moeten nemen, bijvoorbeeld een diagnose stelling ben je zo weer zes maanden verder. Ik hoor van ouders dat zelfs het instellen van de medicatie nu vertraging oploopt omdat een arts, terecht, het kind zelf wil zien en spreken. En ja dat kan nu niet.
En ik snap volkomen dat dit nu niet kan. Ze lopen binnen de GGZ ook hun benen uit het lijf maar voor jou als ouder voelt het anders. Het gaat namelijk over jullie situatie.
En vaak wacht je al zo lang.

Het is niet zo dat je opeens vanochtend wakker werd met de wens om toch maar een keer voor een diagnose voor jouw kind te gaan.

Het duurt zo lang voordat er iets gebeurt

Ik weet uit onze eigen ervaringen dat hier een lange weg aan vooraf gegaan is.Een weg van vragen, twijfels en verdriet. Op een moment besef jij dat het zo echt niet langer gaat. Niet voor jouw kind, niet voor jullie andere kinderen maar ook niet langer voor jou.

Als je na de zoveelste slapeloze nacht je weer afvraagt wat je nog kunt doen. Waar het toch elke keer mis gaat bij jullie en waar jij nog de energie vandaan moet halen om het tij te keren. En pas als je al die stappen bent doorgegaan, vaak met meerdere huilbuien, neem jij de stap om contact op te nemen met jullie huisarts. Je bent er nu bijna denk je dan nog. Nu gaat het veranderen en wordt jij gezien met jouw zorgen. En wat een desillusie is het als dan blijkt dat dit niet zo werkt.
dat je dus eerst op die beruchte wachtlijst komt te staan en dan voor je gevoel eindeloos moet wachten tot je echt iemand te speken krijgt die begrijpt hoe jij je voelt en wat jouw kind nodig heeft.

Die alles zeggende diagnose of toch niet?

Tijdens de masterclasses die ik regelmatig geef krijg ik steeds vaker van ouders te horen dat ze nog wachten op de diagnose en dat ze nu dus even niets kunnen doen. En dan vraag ik mij oprecht af:”Heb jij dan echt nog de tijd om überhaupt te wachten? Kan jij dit nog trekken met jouw gezin of gaan jullie in de tussentijd gewoon met zijn allen door de hoeven of richting het doucheputje”. Realiseren jij je wel dat een diagnose niet nodig is om vast te beginnen aan de verandering die jullie als gezin nodig hebben. Dus eigenlijk vraag ik mij af dat wanneer jouw kind nu die diagnose niet binnenkort al krijgt dat zijn gedrag dan opeens verandert .

Bewegen op de golven

Jullie kind kan ik niet genezen maar ik kan er wel voor zorgen dat jij de komende maanden rechtop blijft staan. Dat jij leert mee te bewegen met de golven die jouw kind maakt en die alles en iedereen in zijn omgeving beïnvloeden. En dat jij ondanks alles wat nu niet kan of gebeurt aan het einde van dit jaar kunt terug kijken opeen jaar wat weliswaar niet rustig was maar ook niet onstuimig als jullie leven nu is.

Heb jij tips van mij nodig om zelf niet onderdoor te gaan aan alles wat er nu gebeurd? Maak dan een afspraak voor een gratis gesprek met mij. Dat kan door het contactformulier in te vullen via de volgende link : https://www.nhbc.nl/contact

Maar als jij wel wilt wachten tot jullie de diagnose hebben is dat natuurlijk ook oké zolang jij je maar realiseert dat die diagnose het gedrag van jouw kind niet verandert. Je weet dan alleen waar het gedrag vermoedelijk vandaan komt.

Komende maandagavond om acht uur geef ik trouwens weer een gratis masterclass, misschien wel iets voor jou om je voor op te geven. Ik beloof je dat we het in ieder geval gaan hebben over jouw grenzen en waar die gebleven zijn. En er is natuurlijk voldoende mogelijkheid tot het stellen van vragen. Ik zit voor je klaar. Ik zie nu dat op de foto een doos met tisues staat, daar moet je maandagavond zelf voor zorgen want ik beloof je niet dat er geen tranen zullen vallen bij je.
Lijkt dit iets voor jou, met of zonder tranen? Geef je op dan via de volgende link:

https://www.nhbc.nl/masterclass/

 

Fotocredit: Maaike van Amen