Ik had afgelopen week een gesprek Anita,met een moeder van drie kinderen. Een met de diagnose ADHD en een ander met het vermoeden hiervan. Zoals ze zelf zei:”De jongste, 6 jaar, geeft nog geen problemen maar misschien zie ik die niet omdat de problematiek met de andere twee zo heftig is. Vooral nu de scholen dicht zijn en ik we thuis les moeten geven.
Ik heb het met mijn partner prima geregeld hoor maar ik heb wel het idee dat er extra veel op mijn schouders terecht komt nu. Naast het les geven en mijn eigen baan heb ik ook nog de zorg voor mijn moeder. Mijn vader is een paar jaar geleden overleden en sinds die tijd hou ik een extra oogje op mijn moeder. Ze is helemaal nog niet zo oud, pas 68, maar woont wel alleen”.

En alle dingen die haar moeder normaal als dag invulling had zijn nu natuurlijk gestopt. Dat zorgt ervoor dat haar moeder nu eigenlijk niemand meer ziet. Waardoor ze nu een veel groter appel op haar dochter doet. “Ja mijn broers zouden natuurlijk ook wel wat kunnen doen maar volgens mijn moeder kunnen zij dat toch niet. In ieder geval belt ze nu mij elke dag. En dan niet een keer maar wel tien keer bij wijze van spreken”.

Mantelzorg naast alle andere zorg

En terwijl ze in het begin bij mij kwam om voor zichzelf handvaten te krijgen om om te kunnen gaan met haar kinderen en zichzelf is het gesprek verschoven naar de zwaarte die haar moeder haar geeft. Ik ga terug naar ons eerste gesprek al weer drie maanden geleden. We hebben het toen gehad over dat zij mag leren om naar haar man en kinderen toe haar grenzen beter aan te geven. En wat daar de winst uit zou zijn voor het hele gezin. Oké die grenzen beter aangeven ging natuurlijk niet zo maar, maar de verandering was wel zichtbaar geworden.

En dan nu, haar moeder…

Eigenlijk is ze terug gevallen in haar oude gedrag. Niet durven aangeven wat voor haar goed voelt en goed is. Maar ook in het oude kind gedrag, vroeger zorgde ze ook voor haar moeder als haar vader voor zijn werk naar het buitenland was. En vroeger werd er van haar broers ook niets verwacht, niet door haar moeder en ook niet door haar.
Geen wonder dat het nu zwaar voor haar is. Ze heeft er weer een extra bal bij gekregen om in de lucht te houden, naast al die ballen waar ze al dagelijks mee jongleert. En dat is op dit moment te veel.

We hebben afgesproken dat zij bij haar moeder aan gaat geven dat zij zelf elke dag gaat bellen en dat ze dat doet op het moment dat het haar uitkomt.
En dus niet als zij de kinderen les geeft of met haar eigen werk bezig is. Ze mag ook aangeven dat het voor haar nu te veel is maar ook dat haar boers kunnen bijspringen. Dat hun moeder daar ook hulp aan mag vragen, hierdoor zal de zwaarte van de zorg beter verdeeld gaan worden en heeft zij niet langer het gevoel er alleen voor te staan.

Een goed gesprek

En dat gesprek met haar moeder wordt niet eenvoudig, dat realiseert zij zich heel goed. Maar het is wel het moment om nu die stap te zetten zodat zij de energie overhoudt voor haar eigen gezin en vooral voor zichzelf. We nemen de bezwaren die haar moeder eventueel kan hebben door en verzinnen overal meerdere antwoorden bij. Hierdoor staat en voelt zij zich sterker als ze het gesprek gaat voeren. Ze besluit terplekke om die middag nog bij haar moeder langs te rijden en het uit te leggen.

En zo kan het ook

s’ Avonds krijg ik een smsje van haar. Haar moeder had zich gewoon niet gerealiseerd hoe druk ze het had en begreep het volkomen. Verder had haar moeder aangegeven dat de broers al een paar keer bij haar hadden aangegeven hulp te willen bieden maar dat zij dat had afgehouden. Dat deed haar Anita toch altijd was haar antwoord geweest. Er komt nu een rooster zodat er dagelijks iemand contact opneemt en er is voor echte problemen die spelen. En de leuke gesprekken met elkaar? Daar heeft ze nu weer de tijd en de energie voor.

Merk jij dat jij ook anderen elke keer over jouw grenzen laat gaan en wil je daar nu eindelijke een keer vanaf? In een gratis gesprek van 30 minuten geef ik jou meteen tips die jou hierbij kunnen helpen.

Dit gesprek vraag je aan via de volegnde link:  https://www.nhbc.nl/contact/

Fotocredits: Maaike van Amen