Ik had pas geleden mijn coach call met mijn eigen coach, ja die heb ik, meerdere zelfs en wat heb ik die bij tijd en wijle hard nodig maar dat is een ander verhaal. Klik hier om dat verhaal ook te lezen: https://www.nhbc.nl/blog/heb-jij-ook-een-coach-dan/

Mijn vraag tijdens onze call ging erover dat ik mij afvroeg waarom zoveel ouders en dan met name de moeders tijdens een gesprek zo in de weerstand springen.
Weerstand tegen alles wat ik ze vertel en aanbied. Vooral weerstand tegen het feit dat ze eigenlijk zelf moeten veranderen. Hun kind verandert namelijk niet.

Haar uitleg kwam binnen, stevig binnen en zonder dat dit haar bedoeling was ging ik weer terug naar lang geleden.
Ook ik had toen moeite met het accepteren van adviezen van de professionals. “Dat kon toch niet in ons gezin of dat ging echt niet werken voor ons kind”. Ik had zoveel redenen waarom ik hun advies niet opvolgde 😊.
Sterker nog met veel van de goed bedoelde adviezen van familie en vrienden die echt nergens over gingen, ging ik wel aan de gang maar die anderen..

Ik was net zoals jij nu bent hoor, in ieder geval bijna

En nu ben ik zelf al jaren die professional waar ik vroeger ook bij kwam. Ik merk dat deze moeders precies hetzelfde doen als wat ik indertijd ook wou doen.
Dat ik dat uiteindelijk niet deed en dus wel zelf aan de bak ging met mijzelf is de redding van ons gezin geweest.
Uiteindelijk luisterde ik wel naar waar zij mee aankwamen. Probeerde ik hun tips wel uit en zag ik soms een klein beetje verbetering. En al die kleine beetjes zorgde ervoor dat alles langzaam maar zeker steeds beter ging. Dat we als gezin weer de goede kant op gingen.

Ik accepteerde indertijd dat de ander er met een open en onbevangen blik naar kon kijken. Dat de ander niet in mijn modus dacht maar keek wat er nog meer nodig was. En ik accepteerde vooral dat ik geloofde dat de ander wist waar ze het over had.

Het cruiseschip

Ik vergelijk deze moeders die echt wel willen maar gewoon geen ja durven zeggen tegen weer een fijnere en vooral stabielere vrouw te worden als passagiers op een cruise met onbekende bestemming.
Ze geven het roer volledig uit handen en kijken wel waar ze terecht komen.
Nu is dat misschien voor een vakantie van een paar weken nog te overzien. Al hoewel ik moet er niet aan denken, maar in jouw leven lijkt mij dit nu toch een probleem te worden.

Nooit weten wat je te wachten staat maar vooral niet weten hoe jij hier mee om moet gaan. Niet weten welke verandering je nog kunt doorvoeren om toch weer gelukkig te worden. En op elke tip van je schoonouders of familie aangaan en kijken of die wel werkt.
Je vaart dan zonder een bestemming voor ogen, net als op die vakantie waar je geen eindbestemming van weet.

Ben jij nog wel de kapitein? Of vaar jij blindelings mee?

Ik snap heel goed dat verandering pijn doet. Ik begrijp als geen ander dat het heel moeilijk kan zijn af en toe om weer de kapitein van jouw eigen schip te worden.

Maar zou het niet zoveel mooier zijn als jij sterker wordt en krachtiger wordt waardoor je weer van je zelf leert houden, jezelf met al jouw imperfecties omarmt en weer durft te dansen in de regen.

Jouw kind kan ik niet genezen of veranderen.
Ik kan er wel voor zorgen dat jij verandert. Dat jij jezelf weer als waardevol gaat zien en jij jezelf durft te omarmen. Dat jij weer diegene bent die zelf de piketpaaltjes slaat en hier ook van mag genieten.

Durf jij een gratis gesprek met mij aan? Maak dan een afspraak via de volgende link https://calendly.com/nicole-nhbc  en dan help ik jou met hele gerichte tips het roer weer in eigen hand terug te nemen.