“Bedankt voor je tips en de tijd die je voor me hebt vrijgemaakt, Nicole. Deze tips zijn waardevol voor mij en waarschijnlijk kan ik ze ook heel goed toepassen in ons gezin. Maar ik ga nu geen coaching bij je volgen hoor. Ik ga alles wat we samen besproken hebben thuis in de praktijk brengen, dus ik denk dat dit voor nu wel voldoende is.”
En ik ben oprecht blij voor je dat jij nu zonder hulp verder kunt.

Maar wees eens heel erg eerlijk, gaat het jou nu lukken om deze tips thuis in te zetten?

Ga je alles wat ik met je deelde ook daadwerkelijk in de praktijk brengen? Of sta je morgenochtend op met mijn woorden in jouw achterhoofd en het plan om ze te gaan toepassen, maar besef je eigenlijk nu al dat je er na een paar uur niet meer aan denkt?
Want over een paar uur bevind jij je opeens in een situatie die je nu nog niet voorziet. En weet jij dan nog hoe je daar het beste op kunt reageren?

Mijn zoveelste poging om af te vallen

Het is alsof ik weer mijn zoveelste lijnpoging start. Ik krijg een aantal tips en ideeën van een voedingscoach en na drie keer denk ik dat ik zonder haar hulp het ook zelf wel kan. En als dat zou kloppen had ik nu geen last van overgewicht.
Ik weet dat als ik hier echt iets aan wil gaan doen ik  professionele hulp moet gaan inschakelen. Het alleen proberen gaat mij bij deze zoveelste poging echt niet helpen om mijn ideale gewicht te bereiken.
En waarom heb ik die coach dan nog steeds niet benaderd als ik dat zo goed weet vraag jij je misschien nu af.
Nou omdat ik net als jij, nog steeds hoop dat ik het uiteindelijk helemaal zelf kan doen. En dat is een illusie, dat weet ik en dat weet jij waarschijnlijk ook heel goed. En natuurlijk ook omdat ik mij best schaam dat ik het niet alleen kan en het zover heb laten komen. Herken jij dit laatste ook? Schaam jij je ook dat jij problemen hebt in de opvoeding van jouw kind en dat jij hulp van iemand anders nodig hebt?

Hoe lang blijven wij onszelf dan nog voor de gek houden met ons uitstelgedrag? Ik ga in ieder geval binnenkort met een voedingscoach in gesprek. Bij deze beloof ik dat aan mijzelf, waarom, omdat ik het waard ben.
Ik hoef het niet langer alleen te doen. Ik mag van mijzelf hulp gaan vragen bij iets wat mij alleen niet lukt.

Uitstel wordt bij veel mensen uiteindelijk toch afstel

Oké, de komende dagen denk je nog regelmatig terug aan ons gesprek. Maar op een gegeven moment  komt er toch de klad in. ‘Het is nu niet het juiste moment om die ene tip toe te passen’. ‘Misschien is het beter om er na het weekend mee te beginnen’. ‘Hopelijk denk ik morgen er wel aan als hij zo overprikkeld reageert, maar nu heb ik de energie niet meer om hem te corrigeren’.

Langzaam maar zeker verdwijnt alles wat jij je had voorgenomen naar de achtergrond. En die verandering in jouw gezin waar jij tijdens ons gesprek nog zo vol voor ging, die is verdwenen.
Het inzetten van de verandering lukt je niet meer omdat je te moe bent. Of omdat je soms niet meer weet waarom je steeds weer aan een dag moet beginnen.
Die dag die zo lang lijkt en die meestal ook echt lang is. En na een maand breng je niets meer van het geleerde in de praktijk. Het is niet in jouw systeem gesleten en daardoor kun je het niet toepassen.

Dat verrekte systeem van ons brein

Net dus als bij mij het afvallen, wat nu onvoldoende in mijn systeem zit en waarvan ik mij echt vanochtend op de weegschaal realiseerde dat ik echt wat moet gaan doen aan die cijfers op de weegschaal. En ik weet het al een poos hoor maar ook ik blijf uitstellen.

En zo werkt het voor jou ook, het begon als uitstel van jouw kant, maar op een gegeven moment is het afstel geworden. Dan sta je opnieuw met lege handen en een veel te vol hoofd. Je wilt het zo graag anders doen, en voor jouw gevoel beter, maar je weet niet meer hoe. En je vraagt je af wat je nu nog kunt doen om ervoor te zorgen dat jij en jouw gezin de komende jaren goed doorkomen.

Dertig dagen

En als jij je realiseert dat het minimaal 30 dagen duurt voordat een verandering zich vast zet in ons systeem snap je meteen waarom het na een week weer niet is gelukt. dat de moed je in de schoenen zakt en je stopt met die zo hard nodige verandering. zowel bij jezelf als bij jouw kind.
Dertig dagen!
Dan pas is jouw brein zover dat het nieuwe pad gelopen en dus gebruikt gaat worden. Dat betekend dus dat je 30 dagen elke dag opnieuw bezig moet zijn met dat hele kleine stapje in de verandering voordat je de volgende kunt gaan implementeren.

En natuurlijk begrijp ik jouw uitstelgedrag goed. Ik heb zelf ook zo vaak zaken voor mij uitgeschoven omdat ik ze voor mijn gevoel niet goed kon toepassen in ons gezin. Maar afstel heeft nog nooit iemand verder geholpen, dat weet ik en dat weet jij ook heel goed.

Stel je toch eens voor dat…

En toch treedt dat afstelmechanisme bij ons, ouders, vaak automatisch in werking als wij de verandering in gang moeten zetten die onze kinderen kan helpen in hun groei.
De verandering die uiteindelijk voor onszelf ook weer energie gaat opleveren. Veranderingen die er voor  gaat zorgen dat jij je relatie stabiel kunt maken, want ja, die relaties van ons lijden echt onder de thuissituatie. Dat jij weer zonder angst de dag tegenmoet kunt treden. De verandering dat jij jezelf weer een goede moeder gaat vinden.
Misschien gaat het weer lukken om te werken zonder de hele tijd aan thuis te denken. En misschien krijg je wel weer voldoende energie en zelfvertrouwen om te genieten van jouw gezin, want geniet jij nog wel eigenlijk? Wat is je antwoord als je heel eerlijk bent naar jezelf?

Vindt jij jezelf wel die investering waard?

Ik heb besloten dat ik die investering in mijzelf meer dan waard ben. Ik wordt er een liever mens voor mijzelf door en dat komt niet alleen mijzelf maar ook mijn hele omgeving ten goede. Een win-win situatie.

En als jij het inschakelen van hulp net als ik heb besloten nu ook eens gaat zien als investering in jezelf . Als een investering waar jij niet alleen zelf de mooie vruchten van plukt, maar ook jouw kinderen en jouw partner.

Hoe zou het zijn als jij door te investeren in jezelf eindelijk weer die moeder kunt zijn waarvan je tijdens de zwangerschap hoopte dat je die zou worden? Die moeder ben je allang niet meer en jij weet dat je hard aan de gang moet om haar terug te vinden. Om haar weer vrij te laten uit het strenge stramien waarin jij haar hebt gezet.
Zie dat dan als investering in jezelf, in jouw toekomst zodat jij later kunt terugkijken op deze periode en tegen jezelf kunt zeggen dat je er alles aan hebt gedaan om die vrouw die je ooit was weer terug te vinden.
Ondanks de pijn die het je heeft gekost. Als jij later aan je kinderen kunt laten zien dat je hebt gevochten voor jullie geluk, is het die investering in jezelf dan niet waard geweest?

Voor een blijvende verandering is hard werken nodig. Ook als je moe bent. Ook als je geen energie hebt. En ook als je voor jouw gevoel een waardeloze ouder bent. Uiteindelijk ben je zelf de enige die deze verandering kan neerzetten. En misschien is het dan wel heel verstandig om daar hulp bij te zoeken.

En nee, dat hoef je niet bij mij te doen hoor. Dat is echt goed. Zolang jij maar inziet dat jullie situatie niet zal veranderen als jij niet durft te investeren in jezelf.
En ja, dat is echt rete spannend weet ik uit eigen ervaring maar het is het ook echt waard.

Je hoeft het niet alleen te doen

Wil je graag een keer 30 minuten met me praten om tips te krijgen die passen bij jouw gezin? Mail dan naar nicole@nhbc.nl of plan zelf vast jouw afspraak met mij in via de volgende link: https://calendly.com/nicole-nhbc/een-gratis-gesprek-van-30-minuten

Oh ja, op dinsdagavond 28 september geef ik ’s avonds een gratis masterclass via zoom.
De titel van deze masterclass is: ‘He, ik ben er toch ook nog? Of niet dan’.
Als jij hier graag bij aanwezig wilt zijn kan jij je aanmelden via de volgende link:
https://www.nhbc.nl/masterclass/
Ik stuur je dan een paar dagen van te voren de zoomlink van deze masterclass op.
het voordeel van een online avond is dat jij jouw huis niet uit hoeft, het nadeel dat je zelf voor drinken moet zorgen :).

Fotocredits: Maaike van Amen