Ik zit vandaag net als bijna elke werkdag op mijn kantoor. Mijn mails heb ik net weggewerkt en voor de volgende cliënt komt heb ik nog even tijd. Tijd voor mijzelf. Even de rust nemen voor ik weer verder ga.

En zonder dat ik ze bewust die kant op stuur gaan mijn gedachtes terug in de tijd.
Terug naar het voorjaar van 2002 toen ik dagelijks zoveel uren voor mij uit staarde.
Staarde ik zittend aan de eettafel naar de mand met opgevouwen wasgoed en dat was het.
Veel meer zou ik die dag niet doen dan staren naar die mand. Tot het drie uur was en ik de kinderen weer van school zou gaan halen.

Ik stond dan op het schoolplein, niet langer bij de andere moeders maar ergens achteraf. Daar waar niemand naar mij toe zou komen. En als ze het al deden zagen ze een vrouw met standaard een zonnebril op. Ook als het regende. Die zonnebril beschermde mij tegen de blikken van de andere ouders.

Die zonnebril van mij

Door die zonnebril was niet te zien dat mijn ogen dik waren. Dik van slaapgebrek en de tranen die opnieuw rijkelijk waren gevloeid die ochtend.
Ik zat er door heen en wist niet langer hoe ik weer die moeder kon worden waar onze kinderen recht op hadden. Die moeder die vol energie zat en genoot van het leven. En die genoot van alles wat er op haar pad kwam.

En nu, nu kijk ik naar buiten en kan weer genieten van de bomen aan de overkant die langzaam hun blaadjes verliezen. Vanochtend heb ik onze hond uitgelaten en genoten van de mist over het water en van de eenden die er zwommen.

Ik geef mijzelf tegenwoordig toestemming

Ik zie het allemaal weer om mij heen en mag elke dag opnieuw weer genieten. Ik geef mijzelf hier elke dag heel bewust toestemming voor. Het leven is weer goed en ik omarm dat gevoel.
En natuurlijk heb ik nog steeds dagen dat ik liever in mijn bed blijf liggen maar wie heeft die niet. Maar de reden is nu zo anders en als ik dan uiteindelijk toch opsta begint mijn dag zoals elke ochtend door de week met een wandeling met onze hond.

En ik ga dan soms terug naar die lente 2002 toen we onze vorige hond kochten. Niet alleen dat ik heel graag een hond wilde hebben maar ook omdat ik door het hebben van die hond mijn huis uit moest.
Het was de enige reden om naar buiten te gaan zolang onze kinderen nog op school waren.

En daarna als ik ze had opgehaald probeerde ik natuurlijk wel die moeder te zijn die diep van binnen nog verborgen zat. Die moeder waar ik haast niet meer bij kon komen. Maar ik vond haar maar zelden.

Ik ben er weer

Ze is er weer, gelukkig, en ik mag weer van haar houden. Een groter cadeau heb ik mijzelf nooit kunnen geven. Houden van wie ik ben. Niet perfect, verre van dat maar wel weer vol leven.

Mijn kookwekker gaat en ik weet dat het nu tijd is om mijn volgende moeder op te halen op de bank bij de lift. Nog even gun ik mijzelf een blik naar buiten. Waar de bomen langzaam hun blaadjes verliezen en waar de mist letterlijk en voor mij figuurlijk is opgetrokken. Ik gun mijzelf om weer te leven!

Sterker nog ik mag en kan weer dansen in de regen.

En die moeder die zo komt? Ook zij leert langzaam weer te dansen in de regen. Ook zij is het zo verschrikkelijk waard.

Foto: Wietje :)