Ik wil het vandaag het met je hebben over hoe de energie die tussen je vingers door is geglipt zonder dat je dat in de gaten had.

Je hebt gelukkig hopelijk nog wel de energie om dit bericht te lezen maar hoeveel heb je nog over voor alle andere dingen die je dagelijks op je bordje krijgt.

Als je nu kijkt naar jouw vroegere ik, herken jij jezelf nog wel? Kom je nog toe aan alles wat je leuk vond. Ga je nog met vriendinnen stappen of ben je daar eigenlijk al een aantal jaren, hoelang eigenlijk wel niet, mee gestopt.

Heb je nog voldoende energie over om een keer weer uitgebreid te koken terwijl koken vroeger een ontspanning voor je was.
Of loop je in de supermarkt en ben je geneigd om maar een aantal kant en klaar maaltijden in je karretje te gooien.
Niet dat er iets mis is met kant en klaar maaltijden maar vroeger moest je hier toch niet aan denken. Jij en kant en klaar was toen toch echt een no go😊.

Altijd het gevoel hebben te moeten

Maak jij nog wel tijd vrij om samen met jouw kind op woensdagmiddag koekjes te bakken? Of ligt dat niet aan gebrek aan tijd maar meer aan jouw gevoel om weer wat te moeten doen. Hoe dan?
Iets moeten, alleen van dat woord wordt je al moe als je er aan denkt.

En ja dat wegsijpelen van jouw energie is heel erg langzaam gebeurd waarschijnlijk. Je stond niet vanochtend op met het idee : “Ik ben nu mijn energie kwijt.”
Nee die energie is heel langzaam en zonder dat jij daar erg in had uit je weggevloeid. Elke dag een beetje meer. Net zolang tot je op een ochtend wakker werd en eigenlijk je bed niet meer uitkwam.

Ik schrijf hier eigenlijk mijn eigen verhaal

En dit verhaal schrijf ik eigenlijk ook, en misschien wel vooral, over mijzelf.
Ik was op een moment een schim van de oude Nicole.

Die ontspannen vrouw met een grote liefde voor koken was ondergesneeuwd, het is dat er toen nog weinig kant en klaar maaltijden verkocht werden en ik dus wel moest koken maar anders…
Vrienden thuis uitnodigen voor een borrel lukte nog maar mondjesmaat. En ook die afspraken werden op het laatste moment vaak nog afgezegd als ik het opeens niet meer trok.

Weggaan met vriendinnen deed ik niet meer, niet alleen een heel weekend maar zelfs geen avondje.
Ik weet nog dat vier van mijn vriendinnen een lang weekend naar Amsterdam gingen en ik afhaakte. Dat werd niet gewaardeerd en zeker niet begrepen door ze. En ik?

Ik voelde mij dat weekend heel erg zielig en ontzettend alleen. Ik was zo graag mee gegaan maar het lukte gewoon niet. En al die maanden erna als er weer verhalen over Amsterdam verteld werden was ik eigenlijk diep ongelukkig en vooral jaloers.
Ik was er ook zo graag bij geweest. Daar in die karaokebar en in dat appartement waar ze zoveel plezier samen hadden gehad.

Ik voelde mij toch altijd schuldig

Maar het ging niet alleen om het weggaan aan sich, daar had ik de energie absoluut niet meer voor maar ook het niet weg kunnen gaan bij ons gezin.
Dat gezin draaide niet als ik niet thuis was. In ieder geval dat is wat ik dacht en voelde.

Wat ik wel of juist niet deed, ik voelde mij altijd schuldig. Schuldig naar iedereen behalve naar mij zelf. En dat terwijl ik al lang niet langer meer was wie ik altijd was geweest.
En in plaats dat ik mij daar schuldig over voelde, want hé het ging toch over mij, cijferde ik mijzelf compleet weg.

Dus ja, ik weet echt wel waar ik het over heb als ik vertel over energie die weglekt zonder dat je er erg in hebt. Ook bij mij was dat een zeer langzaam proces geweest totdat ik opeens niet meer van die stoel aan de eettafel afkwam ‘s ochtends.

Daar zat ik dan starend naar die mand met gevouwen wasgoed, maar naar boven lopen en het in de kasten leggen lukte mij niet meer.
Voor mijn gevoel heb ik daar maanden gezeten, ik kon niet meer, mijn energie was op.
En natuurlijk zat ik niet de hele dag. Ik haalde echt onze kinderen wel van school, zong liedjes en las ze voor en zorgde ik ook voor de boodschappen. Maar als ik terugkijk op die periode kwam er niets uit mijn handen.
Het hoofd weigerde nog om te functioneren. Het was klaar, het kon het niet meer opbrengen om nog iets aan te pakken.

Herken jij je in mijn verhaal?

Misschien herken jij je in het bovenstaande verhaal en dus eigenlijk een beetje in mijn verhaal.
En echt je hoeft niet zo ver te zakken als ik indertijd deed hoor. Sterker nog, liever niet, want dan is de weg omhoog niet makkelijk te beklimmen.

En ook daar weet ik jammer genoeg alles van. Maar het is ook mij uiteindelijk toch weer gelukt. In mijn weekend sta ik tegenwoordig weer met heel veel plezier in de keuken. Dan kook ik weer uitgebreid voor onze kinderen of vrienden die komen eten. En een weekendje weg is nu weer het feestje wat het vroeger was.

Als het je gelukt is om in ieder geval tot hier te lezen heb ik een mooi gratis aanbod voor je!

Ik geef binnenkort een masterclass waarin ik jou uitleg hoe jij er voor kunt gaan zorgen dat jij wel weer jouw energie terug kunt krijgen.
Hoe jij ervoor kunt en mag gaan zorgen dat jij je ook weer belangrijk gaat voelen en jouw plek kunt pakken in jouw gezin en in jouw relaties met anderen.
Ik leg je uit hoe je door hele kleine veranderingen in te plannen, echt klein dus want voor grote veranderingen heb jij geen tijd en energie, weer mag kiezen voor jezelf zonder jouw kinderen gevoelsmatig te kort te doen.
En vooral dat is zo belangrijk, we blijven altijd bang om wie ons lief is te kort te doen als we ook mogen kiezen voor ons zelf.

Maar lieverd dat doen we echt niet ❤.

Masterclass

Op dinsdagavond 13 september geef ik  ’s avonds om acht uur deze masterclass, speciaal voor ouders van kinderen met autisme of AD(H)D maar eigenlijk voor iedereen die voelt dat er nu iets moet veranderen.
Voor iedereen die weet dat doorgaan op deze manier niet helpend is.
Dus als jij voor jezelf (of voor iemand anders in jouw omgeving) denkt dat deze avond zinvol kan zijn meld je dan aan via de volgende link: https://www.nhbc.nl/masterclass/

Ik mail je dan vlak voor we beginnen de zoomlink zodat jij er bij bent.

Wat andere ouders schreven nadat ze een eerdere masterclass hebben gevolgd:

  • Ik heb dit als heel prettig ervaren. Juist door de herkenning.
  • Dankjewel voor je persoonlijke verhaal.
  • Ik voel mij ook wel emotioneel nu ik dit zo hoor.
  • Dank je wel Nicole. Ik herken veel in je 3e kind!
  • Mooi mens ben je, prettige stem! Dank voor je tijd en energie!
  • Dank je wel Nicole, dank voor je indringend verhaal. Het heeft mij geraakt.
  • Dank je wel voor de sessie en ik ga van mezelf ook een glazen bal maken.

Liefs, een knuffel en wie weet tot dinsdagavond 13 september om acht uur,

Nicole

PS:

Ik geef deze masterclass via zoom, dit is een veilige omgeving. Jouw gegevens komen alleen bij mij terecht en bij niemand anders. Tijdens de avond kan jij jouw camera uitzetten maar dat hoeft natuurlijk niet. Je kunt zelfs via een ‘verzonnen’ naam inloggen waardoor jouw privacy gewaarborgd blijft.
Eventuele vragen aan mij kan je ook in de privé chat stellen zodat andere deelnemers niet weten dat die specifieke  vraag van jou komt.
Dit alles om jouw gevoel van veiligheid zoveel mogelijk te waarborgen.
Ik weet namelijk uit mijn eigen ervaring dat het delen van de problemen die jij ondervind in de opvoeding van jouw kind niet altijd makkelijk is.
Vooral niet in een groep met onbekende mensen.
We zijn toch altijd bang voor het oordeel van de anderen. Want dat oordeel horen we al zo vaak.

Fotocredits: Maaike van Amen