Scherm en gametijd

Na jaren van struggle heb ik er nog steeds moeite mee. Ondanks dat het heel veel oplevert, mijn zoon heeft bv door Roblox binnen no time Engels geleerd.
Beter dan ik op mijn tiende Engels sprak.

Maar het is verslavend en mijn zoon komt niet buiten, althans zeer weinig, maar welke tien jarige speelt nog buiten?
En mijn zoon sport vrijwel niet, beweegt al helemaal amper uit zichzelf. Ook door dcd.
Maar hij kan uren op zijn kamer als een echte eenling, ondanks zijn behoefte aan contact met vrienden, alleen met de computer bezig zijn.

En het is niet enkel slecht, het heeft veel voordelen. Hij is er zo slim mee.
Maar zodra hij van de computer af is dan gaat zijn focus over naar de telefoon en daarna de televisie en weer terug.

Schermtijd werkt niet voor iedereen

We hebben schermtijden gehad, heel veel jaar en zo we hebben ons er ontzettend consequent aan gehouden.
Maar als thuiszitter zonder onderwijs is gamen zo’n beetje het enige dat hem interesseert en afleidt. De structuur was killing. Vooral in de eerste plaats voor hem.

Hij houdt helemaal niet zo van een keurslijf waarbij we vooraf hebben besproken wat hij gaat doen. Mijn kind heeft behoefte aan autonomie en keuzevrijheid.
We lieten het, dus na jaren, los. Hij is veel gelukkiger en blijer.
Is weer gegroeid en doordat hij vaker in zijn flow zit (zijn games zijn zijn passie) is hij minder angstig.
Het gamen is zijn medicijn. Maar het heeft ook een keerzijde.
Geen beweging en weinig buiten zijn is ongezond. En van veel gamen komt nog meer gamen.

Geen dagritme voor hem

Het is niet het beeld dat ik voor ogen had. Onze dochter mag het ook absoluut niet.
Maar ons meisje heeft geen Autisme. Ons meisje gaat naar school en heeft een duidelijk dagritme.

Ik hoor je al denken, maak dan een dagritme voor je zoon.
Oh lieve hemel ja, dit hebben we geprobeerd. Het was een drama. Alle schema’s werden verscheurd. ‘Ik ben toch geen peuter!’ werd er geschreeuwd.
Bovendien, hij kijkt niet naar een schema of pictogrammen. We kregen het er gewoon domweg niet in.
Ondanks dat ik 24/7 samen met hem ben, dit omdat ik door zijn schooluitval mijn bedrijf heb opgezegd.

Eigenlijk zoek ik geen oplossing voor zijn enorme drang naar gamen en schermen hoor.
Inmiddels geloof ik niet meer dat deze er is namelijk. Sommige kinderen hebben ergens baat bij, sommige niet.

Niet alles is maakbaar

Je probeert van alles. Soms moet je gewoon door de zure appel heen bijten als ouders, want dan is dit wat het is.
Het klinkt wat verbitterd, maar ik geloof gewoon echt niet meer dat alles op te lossen is.
Zeker niet als er al zoveel is gedaan.

Echter, we leven in een maatschappij waarin er wordt gedacht dat alles maakbaar en te veranderen of te verbeteren is.
Zelf ben ik van deze gedachte afgestapt. Maar wellicht is het dat we hoop nodig hebben om door te kunnen.
En hoop krijgen we door de gedachte dat het te veranderen is en daardoor blijven we zoeken.
We zoeken veel op internet of op een forum.

Is loslaten wel de oplossing?

Is niet het enige dat veranderd moet worden mijn wens dat hij zich ook zonder scherm kan vermaken?
Of is het mijn gebrek aan loslaten van  beelden in mijn hoofd van hoe het zou moeten kunnen?
Soms puzzelt het mij.
Zou mijn kind mij later dankbaar zijn als ik kon loslaten?
Zou hij zeggen: ‘ Doordat jij mij mijn gang liet gaan met mijn scherm ben ik veel beter terecht gekomen.’ Bijvoorbeeld als hij later met computers of games zijn geld gaat verdienen.
Of zal hij mij het later verwijten: ‘Doordat je mij zoveel uren liet gamen en niet meer verplichtte te sporten, ben ik dik geworden en nu ben ik ontevreden met mijzelf’.

Soms ben ik echt bang dat ik zijn gezondheid zo tekort doe. Zijn vader en ik zijn redelijke gezondheidsfreaks die veel bewegen, beiden gepassioneerd een sport bedrijven en gezond eten. Maar tegelijkertijd, ik wil mijn eigen behoeftes niet aan hem opleggen.

Dit en nog zoveel meer gedachten gaan dan door mijn hoofd.

Ik vraag mij wel eens af of ik de enige ben met dit soort innerlijke monologen.

Julia

Het blog van vandaag is geschreven door Julia.

* De naam Julia is trouwens niet haar echte naam. Evenmin dat hun zoontje Wout heet maar dat begrijpen jullie vast wel.
Maar de echte namen van Julia en haar zoontje zijn bij mij bekend.

En omdat Julia hier anoniem haar verhaal schrijft plaats ik gewoon een random stockfoto in plaats van een foto van haar.

Tips voor jou als ouders van een kind met autisme of AD(H)D

Aangezien ik een aantal reacties kreeg op mijn ‘aanbieding’ voor de tips herhaal ik hieronder nog even hoe het werkt:
Als jij je aanmeld voor deze tips krijg je 25 weken lang een tip in jouw mail.

Dit betekent 25 weken lang een mailtje; dus een tip voor jou als ouder. Een tip die meestal meteen is in te zetten in jouw gezin. Is toch fijn dat je hierdoor weer meer overzicht en ruimte krijgt! zonder jezelf te kort te doen.

Nu heb ik een zakelijke rekening bij de KNAB bank lopen en daar werkt het werken met een Tikkie anders.

Als je op de volgende link https://betaalverzoek.knab.nl/Hj6VPYMqjWKtsLo  klikt kan je meteen de € 9,97 aan mij overmaken, alleen -anders dan anders- moet je mij nog even een mailtje sturen met: Betaald.

Hierdoor heb ik jouw mailadres en kan ik je op de tiplijst toevoegen. Een beetje omslachtig, maar ach… voor dit bedrag is het die extra handeling toch wel waard?