Ik krijg regelmatig de vraag welk ‘soort’ ouders ik eigenlijk begeleid. Vooral van mensen uit mijn netwerk want ik doe toch iets voor ouders.
Wat ze hier precies mee bedoelen vertellen ze dan het volgende namelijk hun kind is volwassen. Dat ze nu weer of nog steeds vast lopen. En dat ze niet weten waar ze terecht kunnen met hun vragen.

Mijn oprechte antwoord is dat elke ouder altijd ouder blijft, want de problemen die aanwezig waren toen ze klein waren stoppen niet als je kind 18 jaar wordt.
Sterker nog, veel ouders ervaren dan nog steeds een grote belasting.
De buitenwereld verwacht dat jouw kind zelfstandig kan en zal zijn.
Maar zo gaat het vaak niet bij de gezinnen die ik begeleid.

En helemaal na de afgelopen jaren, is het voor te veel mensen moeilijk om het leven weer op te pakken.
Een paar jaar met veel minder contact met leeftijdsgenoten en veel alleen achter de laptop heeft voor niemand van ons maar vooral voor de groep met een diagnose AD(H)D/autisme niet goed uitgewerkt.
Het is niet voor niets dat de cijfers van depressieve jongeren toren hoog en de wachttijden bij de GGZ veel te lang zijn.

En als jij dan een kind met de diagnose autisme of AD(H)D hebt is er in de afgelopen jaren voor hun een nog grotere achterstand opgetreden.
Ze zijn als het ware aan hun lot overgelaten voor hun gevoel.
Ik coach de laatste maanden opvallend veel jong volwassenen die weer richting willen krijgen in hun leven en daar hulp bij zoeken.

Maar ook ouders van deze leeftijdsgroep komen steeds vaker met een hulpvraag bij mij terecht.
Omdat ook voor hen er geen tijd bij de GGZ is om deze vragen te stellen en hier ondersteuning bij te krijgen.

Deze ouders wisten het even ook niet meer

Zo ook een echtpaar wat ik momenteel coach, ze hebben een zoon van 25 jaar.
Hij woont nog thuis en zijn ouders hopen dat hij binnen een jaar zelfstandig genoeg is om uit huis te gaan.
Op zich is er namelijk helemaal niets mis met deze man.
Hij is intelligent genoeg en heeft tegenwoordig voldoende zelfvertrouwen om een paar uur te werken naast zijn deeltijd studie.
Maar zijn leven staat nog steeds min of meer on-hold.
Alle contacten die hij met moeite had opgebouwd voor corona zijn min of meer verdwenen. Met sommige gamet hij nog maar daar houdt het ook mee op.

Tot corona kwam en het verplicht thuis zitten zijn intrede deed ging het redelijk met hem. Maar de laatste tijd zien ze dat steeds meer aangeleerde zaken weg zijn gezakt.

Hij is niet langer in staat om volledig voor zichzelf te zorgen.
In zijn goede weken lukt het hem om boodschappen te doen en voor zichzelf en zijn ouders te koken. Dan houdt hij zijn slaapkamer netjes en doet soms zijn eigen was.
Maar in de mindere weken lukt dit gewoon niet. En die mindere weken zijn steeds vaker aanwezig.
Dan kookt zijn moeder ook als het zijn taak is.

De mening van anderen

De buitenwereld heeft hier een mening over: de ouders zijn te soft, ze verwennen hem te veel, of de jonge man is gewoon lui.

Nee dus, dat geldt niet voor deze man.
Bij tijd en wijle is hij zo overprikkeld door alle eisen die de buitenwereld maar vooral hij zelf zich oplegt, dat er niets meer bij kan in zijn brein.
Het werken en studeren houdt hij dan nog nét vol, maar meer lukt niet.
De ouders komen bij mij om hun zorgen te bespreken, maar ook om weerbaarder te worden voor reacties.
Vooral de moeder heeft het er zwaar mee. Zij ziet als geen ander de problemen waar hun kind dagelijks mee worstelt.

Maar we bespreken ook hoe zij toch meer tijd voor zichzelf mogen gaan vrijmaken. We bespreken hoe ze dit gaan inkleden en hoe ze af en toe samen kunnen genieten van hun eigen leven.
Ze zijn halverwege de 60 en als ze straks met pensioen zijn, willen ze toch wel wat langer op vakantie kunnen.
Om dat te bereiken moeten ze gaan werken aan het loslaten van hun zoon zonder hem te laten zwemmen zonder diploma.
Je gooit een klein kind ook niet zomaar zonder bandjes in het zwembad. Ook die help je net zo lang tot het zwemdiploma op zak is.
Ze hebben nog een paar jaar voor het zover is. En tot die tijd zullen ze samen met hun zoon leren waar de mogelijkheden liggen en waar er veilige vangnetten zijn om gebruik van te maken.

Gefaseerd loslaten

In elk volgende gesprek dat we samen hebben zie ik dat het hen steeds beter lukt. Ze leren dat loslaten ook gefaseerd en langzaam kan gebeuren, ongeacht of juist ondanks de mening van de buitenwereld.

Komt de ervaring van deze ouders ook voor jou dichtbij? Vraag jij je soms ook af hoe het met jullie (volwassen) kind moet gaan als jij de verzorging niet meer aan kunt (of wilt)?
Ben jij ook wel eens toe aan meer tijd voor jezelf en vooral aan minder zorgen?

Heb je behoefte aan een gesprek over jouw eigen situatie waarin je de tips krijgt die passen bij jouw vraag? Maak hier dan een afspraak voor een gratis gesprek van een half uur waarin ik je veel verder kan helpen.

Ik ben er voor je

Ik weet namelijk dat ik ook jou mijn jouw zorgen kan helpen. Zorgen die niet stoppen als jouw kind 18 jaar is geworden.
En ja, deze zorgen herken ik zelf ook uit de tijd toen onze kinderen een stukje jonger waren.

Ook ik heb ’s nachts wakker gelegen terwijl ik mij afvroeg wie het over zou nemen als ik er opeens niet meer zou zijn.
Wie zou dan zorgen voor ons kind met evenveel liefde als ik voelde. En met evenveel tijd die ik er in wilde en kon stoppen.

Dat kind wat ondanks zijn voor de wet volwassen leeftijd gewoon niet al in staat was om alles zelf te regelen.

Ik ben ook een moeder met soms zorgen

Dus jouw slapeloze nachten of jouw vragen voor de toekomst begrijp ik heel erg goed.
Wil je een keertje met mij over jouw vragen of zorgen sparren? Maak dan zelf een afspraak in mijn agenda. Dan spreken we elkaar of op mijn kantoor in Zwolle of via zoom.

En sinds we een paar jaar terug allemaal meer thuis zijn gaan werken is voor de meeste zoom ook geen probleem meer.

Maar blijf niet rondlopen met jouw zorgen, echt er is veel te veranderen, en een gedeelte van die verandering moet door jou worden ingezet.
Ik kreeg mijn kind ook niet zelfstandig zonder mijn gedrag richting hem te veranderen.
En ook ik had daar uiteindelijk anderen voor nodig die met een frisse blik de situatie bekeken waardoor ik mijn houding en gedrag kon aanpassen naar wat voor hem nodig was. En soms nog steeds, want zorgen blijven, ook als ze al lang volwassen zijn.

Liefs, Nicole ❤️

Fotocredtits: Danielle