Ga naar inhoud
Na jaren aanmodderen en het zelf proberen heeft ze toch besloten om nu een gesprek met mij aan te vragen.
Dat vond ze niet makkelijk. Het voelde als een gevoel van falen dat het haar zelf niet lukte om haar leven te leven.
Dat ze elke dag opnieuw geconfronteerd werd met alles waar ze tegenaan liep. Met alle zaken die haar elke dag steeds overspoelde.
De chaos zat niet langer alleen in haar hoofd maar uiten zich ook in haar huis en in haar werk.
Relaties begonnen er onder te leiden.
Ze zei steeds vaker afspraken af en moest zich tegenwoordig vaker ziek melden. Haar hoofd zat te vol maar hulp zoeken was moeilijk.
Ze was opgevoed door ouders die vonden dat ze haar schouders er maar onder moet zetten en dat dan alles mogelijk was.
Thuis werd er niet echt gespraat en al helemaal niet over haar diagnose ADHD.
Iedereen heeft tegenwoordig wat zeiden haar ouders. “Je moet er maar mee leren leven.”
En dat ‘je moet er maar mee leren leven’ was jarenlang haar innerlijke stem geweest.
Hulp zoeken was een teken van zwakte was haar altijd verteld.
Maar ze kon niet meer, ze was op. Haar leven glipte als zacht zand tussen haar vingers door. Ze probeerde elke dag opnieuw alle ballen omhoog te houden. Zich hierdoor niet realiserend hoe ze zichzelf daardoor continu uitputte.
Na de zoveelste ziekmelding had haar leidinggevende aangegeven dat het zo niet langer ging.
Als er niks veranderde was er geen plek meer voor haar in het bedrijf. En al haar dromen en verwachtingen die ze had toen ze op op deze werkplek begon zag ze langzaam afbrokkelen.
Na de zoveelste nacht wakker liggen piekeren en met buikpijn en hoofdpijn opstaan om weer aan het werk te gaan lukte dat niet meer. Dat was het moment dat ze zich bedacht dat hulp vragen in plaats van zwakte ook sterk kan zijn.
Dat altijd alleen door gaan niet helpend is en dat hulp zoeken soms juist dat gene is wat je sterk kan maken.
Samen hebben we gekeken wat ze nu eerst nodig heeft. Echt gericht op haar behoefte.
Ik werk niet met een vaststaand stappenplan maar ga in op de behoefte en de vraag van mijn cliënt.
Zo ook bij haar. Eerst er weer voor zorgen dat ze zich weer goed gaat voelen en rust krijgt. Pas daarna komt de rest wel. En die volgt dat altijd haast automatisch in onze vervolg gesprekken.
Dat is ook waarom ik altijd werk met minimaal tien gesprekken. Dat is de tijd die mijn cliënten nodig hebben om zichzelf terug te vinden en hun diagnose te ontdekken. Wat de mogelijkheden zijn en waar misschien altijd een randje blijft zitten. Maar als ze dat randje ook kunnen zien, dan ligt de wereld aan hun voeten.
Mijn quote qua coaching maar ook absoluut voor mijzelf is de volgende:
Life isn’t about waiting for the storm to pass, it’s about learning dancing in the rain.
En dat gun ik haar ook.
Wil jij een keertje kijken of ik en mijn manier van werken bij en voor jou past? Maak dan zelf een afspraak in mijn digitale agenda.
Liefs, Nicole ❤️
