Ga naar inhoud
Gebrek aan zonlicht in de herfst geeft kans op een dopamine tekort
Mijn huidige mobiel is hard aan vervanging toe hij gaat aan als hij niet aan moet gaan en blijft uit als ik wil dat hij aangaat. Ik loop al maanden te denken “Hoogenboom Je moet een nieuwe mobiel gaan kopen”. Dit, weet ik dus al minimaal 3 maanden. Maar doen is zoveel moeilijker dan bedenken.
En denken is iets anders dan doen. Dus vorige week toen hij de hele tijd aan ging in mijn tas en ik de hele tijd werd getrakteerd op filmpjes van onder andere de kleinkinderen besloot ik dat het eindelijk tijd was.
Wel met hulp van mijn zoon
Mijn zoon had al gezegd dat ik moest overstappen op een ander goedkoper abonnement. Prima, als hij zegt dat dat moet geloof ik hem meteen.
Hij had zelfs uitgezocht welk abonnement dat moest worden.
En ook de nieuwe mobiel was snel duidelijk. Zelfde merk nieuwer jaar, dit om de overstap zo makkelijk mogelijk voor mij te maken.
Ik stelde het aanschaffen natuurlijk niet voor niets uit. Ik ben nog van de generatie die zonder mobiel is opgegroeid waardoor het mij altijd tijd kost om aan een nieuwe mobiel te wennen. Voor mij moet iets werken. Ik heb niet het geduld en de interesse om hier oeverloos mee bezig te zijn.
Eigenlijk vooral het geduld niet.
Appeltje-eitje
Vorige week heb ik dus eindelijk een nieuwe mobiel aangeschaft en vandaag ging ik hem ophalen.
Appeltje eitje dacht ik, wist ik veel.
De (jonge) man die mij hielp gaf aan dat het misschien wel 3 uur kon duren, shit Ik had maar een kaartje voor 1,5 uur voor mijn auto.
Maar ach dan liep ik wel even terug.
Het circus begon, ik nog vol goede moed, er moesten wat back up back ups gemaakt worden en ondertussen waren we aan het kletsen.
“Mevrouw Hoogenboom wat is uw wachtwoord van Gmail?”
Ja, nou daar ging het mis. “Gmail dat gebruik ik nooit” zei ik nog enigszins blue.
“Dat kan maar ik heb het wel nodig.”
Nu heb ik heel slim, vind ik zelf, wat wachtwoorden in een app op mijn mobiel staan.
Ik probeerde er een, nee die was het niet.
Ik probeerde de volgende, ook niet.
Zwaar gefrustreerd
Na 50 minuten stond ik weer buiten met een tasje met mijn nieuwe mobiel, waar ik dus nog niks mee kan. Een Gmail wachtwoord, hoe kom ik daaraan?
Ik ging, zwaar gefrustreerd naar mijn kantoor waar ik mijn laptop heb opgestart om een nieuw Gmail wachtwoord aan te vragen.
Daar zie ik tot mijn grote verbazing dat mijn wachtwoord een van de wachtwoorden is die in mijn mobiel staat. Maar daar staat geen informatie bij dat het om Gmail gaat. Dat heb ik weer. En het gebeurd echt niet voor de eerste keer.
Dan denk ik alles goed voor elkaar heb, ik hou wachtwoorden bij en schrijf ze zelfs op maar dusdanig dat ik zelf niet meer weet waar ze opslaan.
Ik heb mijn wachtwoord net aangepast en kan vanmiddag terug naar de winkel.
Story of my life
Story of mijn life, Ik denk vaak dat ik alles goed voor elkaar heb. En ergens heb ik dat ook. Echt wel, maar door mijn interne chaos loopt het vaak net even anders dan bedacht.
Het enige waar ik heel goed in ben is het onthouden van afspraken met cliënten. Daar heb ik in de loop der jaren een voor mij ijzersterk systeem voor ontwikkeld. Weliswaar in een fysieke agenda maar voor mij werkt dit.
En voor de rest? Mijn hoofd is vaak zo ontzettend druk bezig met zichzelf. Ja ik vertel mij zelf hele verhalen. Dat er als ik niet goed oplet heel veel ‘verloren’ gaat in de loop van de dag.
En dat komt dan ’s nachts weer even langs zetten. Gevolg?
Weer een nagenoeg slapeloze nacht en een overvol hoofd als ik wakker wordt. Ik weet nu al dat ik vannacht bezig ga met het bedenken van allerlei wachtwoorden.
Nodig? Nee absoluut niet, gebeurd het toch? Ja absoluut.
De herkenning die ik oproep
Degene die ik coach herkennen zich hier meestal in. Niet meteen die wachtwoorden maar wel het overvolle hoofd waar eigenlijk niets meer bij kan.
Het ongeduld om te zorgen dat alles goed gaat.
Als ik vanochtend even rustig had nagedacht had ik mij echt wel gerealiseerd dat mijn wachtwoord van Gmail op mijn mobiel stond en ook welke het was. Maar door een vorm van stress en overcompenseren van mijn brein gaat dit brein op blanco. Hierdoor kom ik dan over als een oud mens dat lichtelijk aan het dementeren is. Waar op zich niets mis mee is maar wel als je pas 64 jaar bent.
Dan heb je toch graag dat je instaat bent een beetje professioneel over te komen.
In mijn coaching werk ik veel met dit soort patronen, juist omdat ik ze zelf zo goed ken
Voor mijn cliënten is het juist prettig dat ook mijn hoofd zo werkt. Ik snap ze en kan samen met hen ongelooflijk lachen om alle dingen die net anders gaan dan gewenst.
Maar doordat ik hen zo goed begrijp kan ik ze ook coachen op hun onzekerheden, op hun angst om fouten te maken, op hun please-gedrag en op de angst voor afwijzing.
Liefs,
Nicole ❤️
foto: FB pagina, made by Carmen
