Gistermiddagkwam deze moeder voor het laatste gesprek bij mij op kantoor. Hierna komt ze nog een keer voor het ‘puntjes op de i’-gesprek en dan nemen we pas echt afscheid. Zij had voor mij alvast een cadeautje mee genomen. “Ik zag dit in een winkel en moest meteen aan jou denken, Nicole. Het past bij jou en bij jouw kantoor.”  Twee weken geleden moest ik in een boekenwinkel meteen aan haar denken. Het cadeautje dat zij na afloop van het traject krijgt ligt al op haar te wachten. Ze moet nog even geduld hebben.

Grenzen aangeven

Deze moeder heeft zichzelf zo verschrikkelijk onder handen genomen de afgelopen maanden. Ze is aan de gang gegaan met het aangeven van haar grenzen. Niet alleen naar haar kinderen, maar ook naar haar partner en haar collega’s.

Nog belangrijker dan dat is dat ze heeft ontdekt waar haar grenzen liggen en wat er met haar gebeurt als zij iemand toestaat om over haar grenzen heen te gaan. Dan slaat ze emotioneel dicht en ze vervalt in een oud patroon van toegeven en zich zelfs slachtoffer van de situatie voelen. En met drie kinderen waarvan er twee een diagnose hebben, was zij al jaren geleden het slachtoffer geworden. Nergens nam zij haar eigen plek nog in. Niet thuis, niet in het gezin waarin ze geboren is, en niet op haar werk.

Zij liet iedereen over haar grenzen heen lopen. En als dat voor de zoveelste keer gebeurde, dan zweeg ze. Zwijgen was haar tweede natuur geworden. Een zwijgend slachtoffer noemde zij zichzelf gisteren toen we haar verandering bespraken.

Jezelf toestemming mogen geven

Haar omgeving heeft de afgelopen maanden erg moeten wennen aan deze nieuwe vrouw. Maar met het vele geduld en alle liefde die zij tegenwoordig uitstraalt lukt het haar om de zo belangrijke verandering voort te zetten. Ze heeft zichzelf toestemming gegeven om weer gezien worden. Er is weer energie voor en door haar gecreëerd om de moeder en partner te zijn waar zo lang geen ruimte voor was.

Het was een zware weg om te bewandelen, maar ze is de verandering open en eerlijk aangegaan. Nooit eerder heeft zij zich zo gerealiseerd dat zij zélf degene was die het patroon had geaccepteerd en dat zij dus ook degene moest zijn om alle oude, niet helpende patronen om te buigen in een positieve setting.

Ik heb ontzettend veel respect voor haar. Ik heb haar verdriet gezien en haar wanhoop meegemaakt. Ik zie haar nu met opgeheven hoofd de toekomst instappen. En ook zij weet dat ze af en toe nog terug zal vallen, maar ze weet nu ook wat deze nieuwe vrouw haar gaat brengen.

We zien elkaar nog een keertje bij ons laatste gesprek over twee maanden. Mooi mens, het ga je goed.

 

Komt de ervaring van deze moeder ook voor jou dichtbij? Zie jij soms ook zo op tegen de zaken die in jouw gezin geregeld moeten worden en die vaak uitlopen op een catastrofe?

Heb jij behoefte aan een gesprek over jouw eigen (gezins)situatie waarin jij de tips krijgt die passen bij jouw vraag? Meld je dan aan voor een gratis consult van een half uur waarin ik je ongetwijfeld veel verder kan helpen.

Ik ben te bereiken op 0619703438, of stuur een mailtje naar nicole@nhbc.nl. Woon je te ver weg van Zwolle, dan is een gesprek via Skype ook heel goed mogelijk.