Ga naar inhoud
Naast mijn werk als coach begeleid ik al een aantal jaar een paar volwassen mannen vanuit hun Persoons Gebonden Budget.
Dat houdt in dat de begeleiding meestal langdurig is en de groei en vooruitgang niet altijd duidelijk zichtbaar is voor de buitenwereld. Maar die groei is er wel alleen in hele kleine stapjes, waar ook ik als begeleider extra op moet letten om ze elke keer opnieuw te signaleren.
Een oordeel
De buitenwereld ziet deze vooruitgang vaak niet of nauwelijks en heeft daardoor sneller een oordeel over hen en over het PGB dat zij ontvangen. Terwijl ze juist door dat PGB en de daar uit voortkomende begeleiding in staat zijn zelfstandig te wonen en vaak zelfs een beroep kunnen uitoefenen.
Vanochtend zat ik, zoals elke dinsdag, bij een van mijn drie ‘mannen’ thuis.
Een klein hoopje mens
Veertig jaar is hij, vader van twee jonge kinderen en bezig met een uit de hand gelopen ‘vecht’ scheiding.
Zijn PGB ontvangt hij in verband met zijn diagnose ADHD en een angststoornis. Langzaam maar zeker was hij weer uit het diepe dal na zijn scheiding aan het kruipen.
Ik zag hem de afgelopen maanden steeds iets meer plezier in zijn leven terug krijgen en genieten van zijn nieuwe vriendin en haar kindje.
Maar vanochtend trof ik een klein hoopje mens aan die echt niet meer weet waar hij aan toe is. Zijn vriendin staat al bijna een jaar op de wachtlijst van een GGZ instantie omdat zij hulp nodig heeft bij het verwerken van haar verleden.
En dat ze een heftig verleden heeft is duidelijk zichtbaar in haar gedrag en soms haar reacties. Maar hier wil ze mee aan het werk, ze wil oude patronen doorbreken. Ze wil haar blik richten op de toekomst samen met hem.
Een jaar staat ze inmiddels op de wachtlijst en nog steeds is er geen hoop op hulp op korte termijn. En dat nekt hen. Niet alleen haar maar ook hem. De zorgen die ze hierdoor ondervinden zijn zwaar, heel zwaar. En soms weet hij niet meer wat hij nu nog moet doen om door te gaan, met haar en met hun kinderen.
Een steen
Ik voelde een steen in mijn maag liggen toen ik terug naar kantoor reed. Zoveel verdriet en zoveel zorgen waar ze samen niet uit gaan komen. Niet zonder hulp. En die hulp is er nu niet voor hen.
Ze vallen letterlijk tussen de wal en het schip. En als zij het niet gaan redden gaan die drie kleine kinderen het op termijn ook niet redden.
En ik? ik voel mij dan zo verschrikkelijk machteloos. Ik weet dat die paar uur in de week dat ik bij hen kom gewoon niet voldoende is. Dat er meer zorg ingezet moet gaan worden om hen net het duwtje omhoog te geven wat ze zo hard nodig hebben.
De liefde is er, zowel voor elkaar als voor hun samengestelde gezin. Die liefde spat overal vanaf. Maar de zorgen zijn er ook. Zorgen die soms alles overspoelen, alles wat mooi is kapot maken en zorgen voor slapeloze nachten.
De zorg in Nederland
Die steen ligt er nog nu ik dit schrijf en ik ben bang dat ik vandaag nog lang met ze in gedachten bezig blijf. Ook dat hoort bij mijn werk, meevoelen met de ander maar soms voelt dat erg zwaar en maken bepaalde situaties mij diep verdrietig. En ook dat mag. Morgen is er weer een dag en dan ga ik weer vol optimisme aan het werk want gelukkig gaat niet alles slecht in de zorgverlening.
Al krijgen we dat gevoel soms wel omdat juist de hele schrijnende gevallen onze aandacht krijgen.
En dat moet ook, zolang er toch nog zoveel verkeerd gaat zullen er altijd mensen buiten de boot vallen.
Met soms hele ernstige gevolgen die nooit meer terug te draaien zijn.
Gelukkig gaat het met mijn cliënt nog niet zo slecht, ik heb hoop voor hen.
En ik? Ik ga volgende week weer naar hem toe en kijk wat hij dan nodig heeft om door te gaan met zijn leven. Want kleine , heel veel hele kleine stapjes per keer zorgen ook voor een verbetering op de lange termijn.
