Vorige week maandag postte ik een bericht op FB dat ouders mij een vraag kunnen stellen als ze het even niet meer weten. Vooral nu in deze situatie dat de scholen dicht zijn, er wel huiswerk gemaakt moet worden en veel mensen zelf ook vanuit huis werken.
Er kwamen een aantal vragen die ik zo goed mogelijk per mail heb beantwoord.
En een moeder vroeg een gratis gesprek via Skype met mij aan. Dat gesprek hebben we maar meteen ingepland voor de volgende middag.

Eerst heb ik toen tijdens mijn lunchpauze nog even wat enveloppen in de brievenbus gegooid, de trajecten met ouders gaan door, óók nu we geen fysiek contact kunnen hebben. Gelukkig werkt de post nog wel. Als die ook ooit stopt verzin ik wel weer een andere manier om teksten en kaarten te bezorgen.

Die dinsdagmiddag zagen wij, deze moeder en ik elkaar via ons beider beeldscherm. En dat ging prima, het enige probleem was dat ik nu haar hand niet kon vast houden toen ze moest huilen.
Heel hard huilen, er moest zo verschrikkelijk veel pijn en verdriet uit haar lijf en hoofd.
Ze heeft het zo moeilijk nu.

Homescholing

Ze loopt op haar tenen om maar niet aan de thuis situatie onder door te gaan.
Haar beide kinderen zitten net als alle andere kinderen in Nederland thuis. Haar jongste dochter mag af en toe naar de buren om daar met het buurmeisje te spelen.

Maar haar oudste dochter is daar niet welkom. Ze is tegenwoordig eigenlijk nergens welkom. En dat snapt ze natuurlijk ergens wel maar het is op dit moment zo zwaar voor haar. Continu 100% alert zijn, geen moment voor zichzelf hebben. Alles staat bij haar op scherp en dat nekt haar nu.

En dan te bedenken dat deze situatie nog weken kan gaan duren maakte dat ze moest huilen. Hoe gaat zij deze periode doorkomen. Haar ouders die soms bijspringen kan ze nu niet inschakelen. Het zijn mensen op leeftijd en ze heeft afgesproken dat ze elkaar niet zullen zien.
Verder reikt haar netwerk niet langer. Dat is de afgelopen jaren langzaam afgebrokkeld door de situatie thuis.

Ze voelt zich zo eenzaam en vooral alleen.

Samen kijken we wat voor haar handvatten zijn om structuur te creëren voor haar kind en daardoor voor haar. Ze voelde zich geholpen en vooral gezien door mij. En dat gezien worden was wat ze zo hard nodig heeft, vooral nu in deze onduidelijke situatie. Ze ziet nu weer mogelijkheden die ze niet meer kon zien. En als het nodig is komt ze terug heeft ze mij met de hand op haar hart beloofd.
Maar ze heeft de volgende dag in ieder geval contact opgenomen met de school van haar dochter. Het meisje mag nu vier dagen per week naar de opvang omdat juist voor deze kinderen de huidige onzekerheid killing is.

Hoe gaat het met jou, hou jij het nog vol?

Heb jij ook een vraag, loop jij tegen de situatie thuis aan, wil je een keer sparren met iemand die jouw situatie zo goed begrijpt?

Want als jij het niet vol houdt gaat jouw hele gezin samen met jou ten onder. En dat is wat jij uiteindelijk niet wil laten gebeuren.

Ook over een paar weken wil jij nog steeds de vrouw en moeder worden die jij je ooit hebt voorgenomen om te zijn. En die vrouw en moeder kan jij echt worden maar misschien heb je daar nu even extra hulp voor nodig.

Voel jij je net als deze moeder die zich verloren en zo angstig voelt in deze situatie.
Twijfel dan niet, zorg voor jezelf en neem contact met mij op, we kijken dan samen hoe ik jou nu kan helpen waardoor jij deze periode goed voor jezelf kunt gaan zorgen.

Je kunt mij bereiken op : https://www.nhbc.nl/contact/ of via mijn mailadres: nicole@nhbc.nl