Kwijt

Terwijl iedereen langzaam in de vakantie modus glijdt had ik een blog geschreven precies hierbij passend. En ja ik had het volgens mij ook opgeslagen maar….
Waar het gebleven is, ik weet het niet maar het is niet meer te vinden op mijn laptop.
En mens wat was het, in mijn gedachten dan want ik weet niet meer precies wat en hoe ik het schreef, een prachtig blog in wording. Met diepgang en natuurlijk een aantal tips voor jou als ouders van een kind met autisme of AD(H)D.
Ik wijt dit kwijt zijn maar aan mijn eigen ADD, dat klinkt in ieder geval als een plausibel excuus 😊.

Joh ik was zo op dreef

En dat kwijt zijn van iets wat mooi was en waarvan ik oprecht baalde zorgde wel voor een draadje voor dit nieuwe blog.
We raken namelijk zaken kwijt. Zaken van materiele aard. En soms best waardevolle dingen en vaak dingen waar we heel goed zonder kunnen. Maar vaak is bij mij dan kwijt ook echt kwijt. Of ik vergeet dat ik iets kwijt ben en vind het dan na een hele poos weer en ben blij verrast.

Maar ook de dingen die ons emotioneel kunnen voeden vergeten we en raken we kwijt in de waan van de dag.
We vergeten de positieve emotie gewoon en kunnen deze herinneringen niet meer tevoorschijn halen op die momenten dat we ze heel hard nodig hebben.

De blurr in ons brein

Ik merk dit ook altijd bij ouders die tegenover mij zitten. Als ik aan ze vraag wat bijvoorbeeld wel goed ging in de vakantie weten ze het niet meer te benoemen.
En natuurlijk gingen er ook dingen gewoon goed en was het soms ook echt gezellig. Maar de continue zorg en het opletten of alles loopt zoals gewenst zorgt voor een blurr.

En dit is een normaal verschijnsel. Ons brein is zo geprogrammeerd dat we de focus onbewust leggen op iets wat ons zorgen baart. En dat pad blijven we in ons hoofd lopen.
Wat moeilijk maar wel heel belangrijk is, is dat we een nieuw pad in ons brein gaan aanleggen. Het pad van mooie herinneringen en dat lukt alleen als we ons richten op het positieve wat er wel gebeurd.
Dus het spelletje met ons kind wat zonder strijd gespeeld kon worden. De keer dat we zo maar spontaan een uur samen hebben kunnen na tafelen zonder ruzie in de kamer. De avond die zonder ruzie werd afgerond of die keer dat ons kind niet boos werd toen zijn scherm tijd op was.

We vergeten het zo makkelijk

Zomaar een aantal hele kleine dingetjes die we vaak niet meer kunnen zien en daardoor niet kunnen opslaan.

Mijn vraag aan jou is dit keer de volgende: Wil jij de komende weken gewoon elke keer ergens in een schriftje opschrijven als het wel een mooi moment was. En dan echt met de hand op papier, er is namelijk aangetoond dat wat wij opschrijven zoveel beter blijft hangen dan dat we hetzelfde typen.

Dit is een opdracht die ik ouders die bij mij komen vaak ook laat doen. En in het begin is dit vaak zo verschrikkelijk moeilijk voor ze. Ze komen namelijk niet voor niets bij mij in een traject. Het lukt vaak gewoon echt niet om iets op te schrijven in het begin. Maar op een gegeven moment is het niet zo moeilijk meer op te zien wat er leuk, fijn of mooi was die dag.

Mamma, je bent zo lief

En nee dan bedoel ik niet het hele grote maar juist die kleine momentjes. Want die grote dingen gebeuren te weinig voor de meeste ouders die dit blog lezen. Het is gewoon vaak niet zo leuk en helemaal niet uren achter elkaar.

Maar weet jij nog wanneer jouw kind tegen je zei dat je zo’n lieve mamma of pappa bent? Of wanneer je volgens jouw oh zo moeilijke eter, denk aan dagelijkse strijd, toch zei dat het lekker was? Dat je ondanks de stress op de camping toch ongestoord een kwartiertje in jouw hangmat hebt kunnen lezen. Niet dat hele boek maar wel dat ene artikel in een tijdschrift.
Waarschijnlijk ben je deze momenten kwijt geraakt in de waan van de dag en heb je ze niet kunnen opslaan voor later. Later als je ze nodig hebt.

Dat schrijven helpt

En dan elke keer als je denkt k*t wat weer een rot dag, pak dan je schriftje en lees wat je hebt opgeschreven. En dat helpt, hierdoor kan jij heel erg langzaam dat pad in jouw brein gaan omleggen. Niet in een week, sorry hoor been there, maar wel op termijn.

En als je dat lukt krijgt jouw kind het gevoel dat hij toch er toe doet en dat er oprecht van hem wordt gehouden.

Elke ouder heeft het recht om van zijn kind te houden.
Elk kind heeft het recht dat er onvoorwaardelijk van hem gehouden wordt

Maar wat minstens zo belangrijk is in deze is dat jij jezelf weer leert zien als die liefdevolle ouder. Die ouder die (soms) weer kan en mag genieten van haar kind.
En dat gun ik jou zo verschrikkelijk. Juist nu, nu we zoveel tijd met onze kinderen moeten doorbrengen omdat vakantie nu eenmaal vaak ook zorgen en stress betekend.

Koop vandaag nog een mooi schriftje voor jezelf en schrijf, schrijf en schrijf.

Liefs, Nicole