We hebben nu samen vakantie. Maar gaan wij het wel redden als stel?

Vlak voor de start van mijn vakantie een aantal weken geleden had ik donderdagsavonds via zoom nog een gesprek met een stel ouders.
Heel bewust had zij deze afspraak last minute nog bij mij ingepland.
De schoolvakantie van hun kinderen was al eerder begonnen en nu ging het volgens haar gevoel al fout.
Ze wilde dit jaar de grote vakantie anders invullen dan de afgelopen jaren. Dit was ook wat ze op de vragenlijst had ingevuld. “Een andere invulling van onze vakantie”.

En nu zagen we elkaar, weliswaar via zoom maar we zagen elkaar. Ik was zeer benieuwd wat er aan de hand was, waardoor er door haar zoveel spoed achter gezet was om mij nog te spreken.

Ik vroeg wie van hen beide wilde beginnen waarop hij antwoordde: “Laat haar maar starten want er zit haar al dagen iets heel erg dwars wat ze niet aan mij wil vertellen zonder dat jij er bij zit”.

Haar verhaal

En zij begon met haar verhaal. En niet zo maar, nee met een complete waslijst aan verwijten richting haar partner.
Verwijten over de vorige zomervakantie. Toen had zij zich alleen gevoeld, alleen thuis met elke dag de kinderen terwijl haar man nog werkte tot ook zijn vakantie begon. Ze had zich alleen gevoeld op de camping, toen hij ’s avonds met vrienden was gaan vissen. Ze had zich alleen gevoeld toen hij na hun vakantie weer aan het werk ging en haar opnieuw thuis achterliet met de kinderen.  Maar ze had zich vooral alleen gevoeld toen zij op een woensdag met de kinderen bij zijn ouders op bezoek was geweest en zijn moeder geen begrip had gehad voor hun situatie.

Haar brij van woorden was in eerste instantie niet te stoppen. Minstens tien minuten was ze bezig om alles wat haar vorig jaar had dwarsgezeten en duidelijk nog steeds dwars zat er uit te gooien.
Maar eigenlijk was haar woordenstroom een hele grote vraag om begrip en inzicht van haar partner over haar zorgen en over haar draaglast.
Over de zwaarte van de taak hun kinderen voor haar gevoel alleen op te voeden.
Geen enkele dag had zij vrij gehad, geen dag in die zes weken was er tijd voor haarzelf geweest. Iedereen vond het zo gewoon dat zij alles thuis regelde.
En eigenlijk vond haar partner het ook dood gewoon. En het deed pijn dat hij nooit aanbood om eens een weekend, zelfs al was het maar één dag, de taken van haar over te nemen.

Haar gemis

Wat zij miste, eigenlijk al heel lang kwam nu naar buiten doordat ze opeens in paniek was geraakt omdat het alweer vakantie was. Ze miste de waardering van hem. En ja ze wist heel goed dat ze die van zijn ouders nooit zou krijgen maar dat gaf niet. Echt niet.
Als hij maar eens liet merken dat hij trots op haar was. Trots op wat ze allemaal deed voor hun gezin. Als hij maar eens liet merken dat hij zich echt wel realiseerde dat het meer dan gebruikelijk is, de zorg die hun dochter nodig heeft. Dag in dag uit.

Zijn reactie

En hij? Hij liet haar uitpraten, gaf haar alle ruimte die ze nodig had en troostte haar uiteindelijk toen ze begon te huilen. Hij gaf haar alle ruimte die ze nodig had en erkende haar pijn en haar verdriet.

Een mooier gebaar had hij op dat moment niet kunnen maken. En zij? Zij bedankte hem dat hij er eindelijk voor haar was. Dat ze eindelijk had kunnen doordringen bij hem. En ze gaf aan dat er nu weer ruimte was om verder te gaan met de vakantie. Een vakantie periode waar ze eerlijk gezegd nog steeds tegen op zag.

Een heel mooi gesprek was het, waarin ik uiteindelijk niet zo veel heb hoeven zeggen.
Ze deden het samen en het fundament stond nog steeds stevig. Heel stevig.
Maar wat als zij nog een jaar had gezwegen?
Als ze nog een jaar of zelfs langer zich had weggecijferd voor haar gezin. Wat was er dan uiteindelijk gebeurd?
Hadden ze dan ook nog samen hand in hand gezeten tijdens ons gesprek?

Vaak wordt er te lang gewacht met hulp zoeken

Ik weet het niet en zal dit ook nooit weten. Wel merk ik dat ouders heel vaak haast te laat bij mij terecht komen.
Er staat dan al zoveel tussen hen in dat dit weer rechtbreien moeilijk zo niet onmogelijk wordt.
Maar zij, zij waren er gelukkig op tijd bij. Na mijn vakantie gaan we verder kijken wat ze nodig hebben van elkaar. De nieuwe afspraak is gemaakt, over twee weken speken we elkaar weer. Dan is hun vakantie ook weer voorbij en gaan we kijken hoe het nu met hen gaat maar vooral eerst een terugblik naar hoe de vakantie is verlopen.

Wil jij ook een gratis gesprek van een half uur met mij via zoom of bij mij op kantoor in Zwolle?

Maak een afspraak via de volgende link

https://calendly.com/nicole-nhbc/een-gratis-gesprek-van-30-minuten

En dan spreken we elkaar heel snel!

Lieve groetjes, Nicole

Je hoeft het namelijk niet altijd alleen te doen, echt niet

PS: Komende dinsdagavond geef ik een masterclass waarin ik ook inga op ‘het niet alleen hoeven doen’. Je kunt je aanmelden via de volgende link:

https://www.nhbc.nl/masterclass/

Dan mail ik je de zoomlink voor dinsdagavond 31 augustus. Ik begin om acht uur. Jij zit thuis en ik op kantoor. We zorgen allebei voor ons eigen drinken en toch zijn we dan samen en niet apart. <3

 

Fotocredits: Maaike van Amen