Zoals sommige van jullie (als lezers van dit blog) weten heb ik een aantal jaren elke maand een koffieochtend georganiseerd voor ouders van kinderen met autisme of AD(H)D. Ik denk uiteindelijk wel een jaar of vier bij elkaar.

Ik genoot hier enorm van en de opkomst was meestal hoog. In ieder geval goed genoeg voor de ruimte waar ik deze ochtend organiseerde.
Ook de ouders die kwamen gaven steeds aan het een waardevolle ochtend te vinden. Soms had ik een gastspreker en soms vulde ik het eerste gedeelte in met een stuk theorie over autisme of AD(H)D.
Hierna was er altijd tijd voor vragen en samen praten. Dan stond de erkenning en herkenning voorop.

Maar op een moment kwam er tijdelijk door mij (😊) even de klad er in en uiteindelijk mede door corona lagen deze ochtenden helemaal stil.
En dat was ook oké. Helemaal toen ik er ruim een jaar geleden achter kwam dat ik een soort van  koffieochtend ook per zoom kon aanbieden. Beetje hetzelfde maar toch helemaal anders.

En deze masterclasses zoals ik ze noem geef ik nog steeds met ontzettend veel plezier.

Het voordeel van zoom, en daar kwam ik al heel snel achter, is dat de plek waar de ander woont niet langer belangrijk is. Je schuift aan op je eigen bank en volgt mijn verhaal met nog steeds de mogelijkheid tot het stellen van vragen. Ik zeg altijd je moet nu zelf voor je koffie of thee zorgen en ook de zakdoekjes kan ik je niet aanbieden. Maar voor veel ouders was en is het een uitkomst om niet altijd overal je deur voor uit te hoeven gaan.

Het zijn waardevolle avonden en gelukkig, ondanks alle restricties, hield ik hierdoor de mogelijkheid om mijn kennis en kunde te blijven delen.
Delen aan die ouders die op zoek waren/zijn naar antwoorden op vragen. Antwoorden die ze vaak bij de officiële instanties niet of onvoldoende krijgen.
Juist het informele karakter van een masterclass zorgt ervoor dat men durft te zeggen/ schrijven waar ze , soms zelfs dagelijks, tegenaanlopen.
Dit zonder angst voor het stempel ‘een slechte ouders te zijn’ te krijgen. Want ja die angst speelt heel erg vaak bij de ouders die ik spreek.

Ik zelf liet indertijd ook niet altijd het achterste van mijn tong zien, bang om weggezet te worden als een niet capabele ouder. En ik wist heel erg goed dat ik wel capabel was.
Maar ik wist gewoon niet meer hoe ik nog moest omgaan met en reageren op de boosheid en het verdriet van ons kind.
Ik kon dat ook niet weten want dat stond nergens in de boeken die ik gelezen had. Gelezen zowel tijdens mijn opleiding als Kultureel werker, dat schreef je indertijd nog met een K, als tijdens de eerste zwangerschap.
Dat niet weten hoe met deze situatie om te gaan maakte mij geen slechte moeder. Maar ik voelde wel continu de druk om niet compleet open te zijn over hoe het thuis ging.

En die emotie hoor en lees ik ook vaak van andere ouders. ‘Wat kan en mag ik zeggen voordat er opeens een instantie op de stoep staat.’
En dan is het opeens zo’n opluchting als jij jouw verhaal wel kwijt kan zonder dat er een oordeel wordt geveld. Gewoon omdat de andere ouders weten en voelen waar jij het over hebt. En dan niet weten uit de literatuur maar het aan de lijve ook ondervinden. Vaak dag in, dag uit, jaar in, jaar uit.

En toch, even terug naar die koffieochtenden, ik miste het samen zijn wel. Het werd de afgelopen tijd een stukje stiller  op kantoor aan mijn grote tafel. En ik merkte dat ik juist de interactie van echt direct contact soms best wel miste.

En nu, nu mag ik vandaag 12 november voor het eerst weer live. Live voor een groep ouders in de bibliotheek van Hilversum. Ik ben uitgenodigd om voor de NVA daar een lezing te komen geven. En is dat spannend, ja best wel. Maar heb ik er zin in? Ja verschrikkelijk.

Ik heb in ieder geval mijn power point presentatie aangepast en een pointer gekocht 😊. Dat is iets wat ik bij zoom natuurlijk niet nodig heb, daar kan ik gewoon vanachter mijn toetsenbord op het volgende pijltje drukken.

Langzaam maar zeker wordt het steeds professioneler bij mij en mijn praktijk.
Ik ben ondertussen achter de schermen ook heel druk bezig om een online training te maken. De bedoeling van deze training is dat het een kleiner en daardoor goedkoper maar zeker niet minder waardevol product wordt voor ouders.

En ook voor deze training moet ik verschrikkelijk uit mijn comfortzone stappen. Bij deze training horen namelijk 10 video’s. Als je ooit een video van mij op Facebook hebt gezien weet je dat ik dan absoluut niet de beste versie van mijzelf ben. Dus ook daar moet en wil ik iets mee doen. Work in progress!

En toen werd ik als kers op de taart vanochtend (donderdag) ook nog benaderd door RTV Meppel. Benaderd met de vraag of ik morgen avond op de radio een interview wil geven. Om dan op de radio te vertellen waar mijn masterclass van maandagavond 15 november voor de bibliotheken Drenthe over gaat. Ook weer iets waarvan ik denk: “Help”. Want al weet ik ondertussen dat ik deze kennis voldoende beheers het is toch spannend :).

Hoogenboom gaat morgen, dus eigenlijk vandaag omdat je dit blog op vrijdag krijgt, twee keer live.
Vanochtend een keer fysiek voor een groep ouders en vanavond een keer op de radio van RTV Meppel. Vanavond om 18.40 uur kan je naar mij luisteren. Ik ben benieuwd of je er toevallig naar luistert en wat je er van vind.

Wil je alsjeblieft duimen voor me? Ik weet wel dat ik het zonder jou steun ook wel kan. Maar het gevoel dat er aan mij gedacht wordt helpt mij vast heel erg.

Want ja het is echt gaaf om te doen maar ook wel reten spannend.

Fotocredits: Maaike van Amen