Ga naar inhoud
Dit blog schrijf ik deze keer echt voor alle ouders die niet zien, weten en voelen hoeveel verschil zij nu al maken voor hun kind. Want echt je bent fantastisch!!!
En dan is het vandaag alweer 1 december.
Ik kan natuurlijk niet anders dan ook een blog hierover schrijven, eigenlijk net als iedereen die ik zelf volg. En eigenlijk net als elk jaar sinds ik wekelijks een blog schrijf :).
De ene foto van de kerstboom wisselt de andere al af. En de plannen hoe we het dit jaar allemaal gaan regelen vliegen via de verschillende appgroepen mijn mobiel en dus mijn huis binnen. De groepen van onze eigen familie, van vrienden groepen en van de verschillende netwerkgroepen waar ik in zit.
Het lijkt of alles nog groter en mooier moet dit jaar. De boom staat al in veel huizen ver voor sinterklaas compleet opgetuigd. De aanbiedingen van champagnes en andere luxe artikelen omlijsten het veelal negatieve nieuws op de televisie.
We gaan elkaar gewoon zien maar dan met een veel vollere agenda. Is dit wat we willen?
Het lijkt allemaal zo leuk en vredig. Alle kinderen in nieuwe pyjama’s bij de boom de avond voor kerst en de volgende twee feest dagen gespreid op bezoek bij verschillende families. Ja gespreid want in een grote groep samen komen is dit jaar niet zo verstandig.
En in plaats dat we nu een jaar pas op de plaats maken en kiezen voor echte rust wordt op deze manier het allemaal nog chaotischer voor onze kinderen.
Er wordt eigenlijk nog meer van ze verwacht omdat. Juist omdat er door de dagen heen veel meer kleine bijeenkomsten worden gepland.
Eigenlijk kom ik tijdens mijn werk maar zelden ouders tegen die zelf van al deze festiviteiten kunnen genieten. Maar dat ze er toch in mee gaan ligt aan de druk die ze voelen vanuit hun eigen netwerk.
Herken je deze ook?
“Joh, dan blijf je niet zo lang maar het is toch wel leuk als we elkaar nog even kunnen zien. Toch?”
En nee, dat is helemaal niet leuk want kort of lang je doet jouw kind hier geen plezier mee.
“Dan kook ik niet te uitgebreid zodat het voor jouw kinderen niet een oeverloze lange exercitie wordt aan tafel. Dat is toch een prima plan?”
En nee, dat is absoluut geen prima plan. Niet als dat etentje komt nadat jullie al twee andere verplichte bezoekjes hebben afgelegd. Dan gaat jouw kind echt niet rustig zitten genieten van zijn met erg veel zorg door oma bereide kerst maaltijd. Hij wil alleen maar naar huis en op de bank zitten met zijn I-pad.
“Je kunt toch niet van ons verwachten dat we altijd maar rekening met jullie kind moeten houden? Dat houdt een keertje ergens op hoor”
Prima, nodig ons dan niet uit. Je weet hoe het werkt voor ons kind en ja daar hoort rekening, heel veel rekening houden bij.
We pleasen ons suf om maar aan de verwachtingen van anderen te voldoen
Maar het grootste probleem zijn wij natuurlijk zelf in deze situatie. We vinden het in het gewone leven al zo vaal zo verschrikkelijk moeilijk om onze grenzen aan te geven, “help ze vinden mij straks niet meer aardig”.
Maar tijdens die fantastische feestmaand vinden we het helemaal moeilijk.
We willen niet opnieuw de spelbreker zijn in de familie. We zijn zo moe van steeds opnieuw te moeten aangeven dat alles wat wordt voorgesteld niet gaat werken. Niet voor ons kind en dus ook niet voor onszelf.
We willen eigenlijk alleen maar zo graag, zo ontzettend graag, aardig gevonden worden. Hierdoor laten we toe dat iedereen continu over onze grenzen gaat.
Ja jij moet veranderen, niet jouw kind, oh wat schrijf ik nu toch…
En ja dat is toch echt onze eigen schuld. Dit doen we toch echt zelf en echt ik weet zo goed hoe moeilijk het is om deze houding te veranderen.
Jij zult wel moeten. Niet alleen voor jouw kind natuurlijk maar vooral voor jezelf.
Pas als leert aan te geven waar jouw grenzen liggen, weet je überhaupt nog wel waar die grenzen liggen, kan je gaan verwachten dat de mensen in jouw omgeving die grenzen ook gaan respecteren.
En ja dit gaat je vriendschappen kosten, het gaat strijd met jouw familie of schoonfamilie opleveren. Je zult je bij tijd en wijle eenzaam voelen doordat jij nu leert kiezen voor jezelf.
Maar is het niet een heel mooi voornemen om het in 2022, na deze feestmaand anders te gaan doen. Om steviger in jouw schoenen te leren staan en je niet langer voor de lieve vrede alles maar te laten zeggen?
En wat als je daar nu al mee gaat beginnen, gewoon vanaf vandaag zodat ook voor jou en voor jouw gezin december misschien met wat minder stress en wat meer plezier verloopt.
Dat zal toch het mooiste cadeautje zijn wat jij jezelf kunt gunnen? Of zie ik dat helemaal verkeerd?
Het kan echt anders, ook voor jou
Je kunt natuurlijk nu acuut besluiten om bij mij een traject van 10 uur coaching af te nemen. En ja, ik weet uit ervaring, dat dit jouw verschrikkelijk gaat helpen. Je leert weer zorgen voor jezelf en kan bepaalde, soms irreële, verwachtingen makkelijker bijschaven. Jij leert weer hoe het ook wel goed kan gaan en je ontdekt wat je eigenlijk allemaal wel in huis hebt. Hierdoor zie je niet langer wat niet gaat maar leer je anders kijken naar jouw kind, zijn gedrag en jouw reactie hierop.
En waarom deze primaire reactie vaak niet helpend is. Ja je moet in een traject echt met jezelf aan de gang maar het levert je dan ook echt zoveel op. Je mag namelijk weer genieten van jezelf en vooral leer je weer houden van jou als moeder, partner maar vooral als vrouw.
Gewoon één keer
Als je liever met mij een keer in gesprek gaat om tips voor jouw eigen gezin te krijgen kan je natuurlijk een afspraak van 30 minuten met mij maken.
En, dat begrijp jij ook vast, in een gesprek van 30 minuten krijg je natuurlijk lang niet zoveel als in tien uur coaching maar het kan voor nu net genoeg voor je zijn.
Ik heb nog een aantal plekjes voor in december in mijn agenda hiervoor vrij staan. https://calendly.com/nicole-nhbc/een-gratis-gesprek-van-30-minuten
Wacht dus niet te lang met het aanvragen van jouw gesprek met mij.
Ik kijk dan samen met jou wat jij nu op dit moment nodig hebt om te voorkomen dat tijdens de kerstdagen het zweet van je rug naar beneden druipt en jouw wallen tot aan jouw knieën zakken.
Maar ongeacht wat we doen en welke keuze we maken, over een paar weken is sowieso de maand december voorbij.
En dan start heel langzaam het (on)voorspelbare leven voor iedereen weer op.
Wat andere ouders over mij schrijven, want trots zijn op wat ik doe mag ik tegenwoordig van mijzelf
- En hoewel wij op de wachtlijst van Helios (GGZ) stonden, was ik bereid om elke euro die ik had te geven aan iemand die ons gezin zo snel mogelijk weer in balans kon brengen.
Liever vandaag dan morgen dacht ik. - Mijn eerste contact met Nicole was geweldig. Ze liet mij voelen dat wat wij ervaren volledig past bij het opvoeden van een kind met ASS.
Ik voelde me gelijk gedragen door haar. Haar moederlijke warmte viel als een warme deken over mij heen.
Ik kon op iemand terugvallen als ik het niet meer wist.
Ik kon met elke vraag bij haar terecht. Ze gaf me nooit het gevoel dat het aan mij lag, dat ik het fout deed of dat ik teveel was. Er was begrip en erkenning voor onze strijd. Daarnaast complimenteerde ze ons als we successen boekten. Het sterkte mij en daardoor groeide ik. - Toen ik jouw website vond op internet, herkende ik zoveel in de blogs en in jouw voorbeelden, dat ik jou mailde voor een gratis 1e
Ondanks dat dit meteen goed voelde, twijfelde ik enorm. Ik was wanhopig en had na jarenlange hulp voor onze dochter en de nodige consulten met een psycholoog voor mezelf eigenlijk nergens meer vertrouwen in. Zou deze (financiële) investering het echt waard zijn? Is er überhaupt iets dat mij/ ons kan helpen? - Na begrip en uitleg van jouw kant, heb ik de “gok” genomen en ben ik er voor gegaan!
En daar heb ik geen moment spijt van gehad. Het is zo ontzettend fijn om met iemand te praten die echt begrijpt en weet wat je allemaal voelt en meemaakt dag in dag uit.
- Nogmaals dank lieve Nicole, voor alles!
Ik ben blij dat ik de uitdaging ben uitgegaan en dankbaar dat jij me hebt overtuigd om deze stap te zetten. Ik ga nu weer zonder jou verder, maar met jouw opgedane kennis en stemmetje in mijn achterhoofd, en dat geeft ook voor na ons traject een enorm goed gevoel. - Ik kwam helemaal leeg, moe en radeloos bij jou op bezoek. Tja waar moest ik beginnen. Nu ruim een half jaar later ga ik met een glimlach bij je weg.
Dank voor je luisterend oor, het delen van jouw ervaringen en mij inlaten zien dat ik er ook mag zijn.
Dat had ik nodig, een gedeelde ervaring. - Waardevol voor een ieder die ook weer wil lachen!
