Net zoals anderen die regelmatig een blog plaatsen wordt ik ook vaak benaderd door tekstschrijvers die mijn blogs wel willen schrijven voor mij.
Dat scheelt mij tijd en voorkomt soms ook stress als de deadline weer nadert is hun boodschap richting mij.

En daar zeg ik altijd nee op.

Dit omdat iemand die niet in onze schoenen heeft gestaan nooit kan verwoorden met de emotie die hier bij hoort hoe het voelt als ouder als het thuis niet gaat zo als je hoopt als moeder dat het gaat.
Ik zou dan uren moeten vertellen over mijn gevoel, pijn en wat er gebeurde voordat ze iets op papier zouden krijgen.
En daar zou ik dan, en absoluut terecht hoor, ook nog eens een flink bedrag voor moeten betalen.
Er heeft een moeder wel heel lang mijn blogs gecorrigeerd maar dat was gewoon in net iets beter Nederlands en zonder schrijffouten dan ik normaal produceer.

Nu ga ik er oprecht van uit dat jij mijn verhalen ook niet leest om te kijken hoe veel stijlfouten er in voorkomen maar dat je ze leest omdat jij zelf een ouder, opa of oma of een professional in het werkveld bent.

Maar het onderstaande blog heb ik dit keer niet zelf geschreven. Rebecca verwoord exact hoe ik mij indertijd voelde. En dat doet ze zo mooi dat ik dit met jou als lezer wil delen.
Misschien herken jij je ook in haar verhaal net zo als ik mij er in herken.

Lieve Rebecca, bedankt dat ik dit kwetsbare verhaal van je mag plaatsen.
Liefs Nicole

Rebecca

Ik ben er niet trots op en misschien moet ik het wel voor mezelf houden, maar als ik hiermee ook maar 1 andere ouder kan helpen, is het deze kwetsbaarheid waard.

Een hele tijd heb ik namelijk gedacht dat mijn zoon mijn succes in het leven in de weg staat. Au…..Oei.
Dat dacht ik niet bewust, maar dat zat er wel onder.

En zonder dat ik daar hulp voor krijg, maar puur door naar binnen te keren, mijzelf af te schermen voor negatieve invloeden van buitenaf, kan ik mij weer verbinden met al dat is. En dus ook mijn ego.

Succes, wat is dat eigenlijk? Mijn werk en alles wat daarbij komt is mijn derde kindje. Ik hou ervan en heb mij ermee geïdentificeerd.
Dat ik niet meer instaat ben om mijn werk uit te voeren zoals ik gewend was (Ik ging als een speer, veel trajecten, veel bekendheid, alles wat je wilt als ondernemer) heb ik gekoppeld aan mijn zoon en diens welzijn.

En hoewel men mij prees voor het feit dat ik zo bewust koos voor hem en mijn werk op een zeer laag pitje zette, ben ik onbewust hem ervan de schuld gaan geven dat ik niet meer succesvol ben.

Wat een eye-opener is dit weer. En niet alleen dit, ook dat gevoel dat ik nu heb, namelijk dat ik niet mijn werk ben. Dat mijn ZIJN niet afhankelijk is van hoe succesvol of niet ik ben.

Dat mijn succes als moeder en mens niets te maken heeft met het welzijn van Sam. Dat dit allemaal Los van elkaar staat.

Mijn ego wil graag geloven dat dit niet zo is. Mijn ego is constant bezig met DE TIJD.

In mijn geval met de toekomst en de angst hiervoor, want zal men mij nog wel vinden als ik mijn praktijk heropen?
Zal men mij nog hun kinderen toevertrouwen nu ik deze weg met mijn eigen zoon heb bewandeld?

Het heeft even geduurd om dit te zien en te erkennen. Het heeft nog langer geduurd om dit te delen. Maar ik deel het nu, nu ik niet langer meer mijn zoon als verantwoordelijke zie.

Hij is als een “acteur” in mijn leven, waardoor mijn thema’s bloot komen te liggen. In feite is bang zijn om niet succesvol te zijn in het leven altijd al mijn thema geweest.

In het nu kan ik hieraan werken. Ook werken aan het vertrouwen dat het precies die kant op gaat met mij en mijn leven zoals het bedoeld is. Vertrouwen op mijn zoon met zijn thema’s en wij die elkaar daarin raken en onbewust verder helpen.

Lieve Sam, mama houdt zo ongelooflijk veel van jou. Bedankt voor elke dag! Jij bent een topper!

Rebecca de Jong

https://kindercoachpraktijkjong.nl/

Wil jij samen met mij eens kijken hoe jij beter voor jezelf mag gaan zorgen? Maak dan een afsprak in mijn digitale agenda voor een gratis kennismakingsgesprek. Dat inplannen doe je via de volgende link:

https://calendly.com/nicole-nhbc/een-gratis-gesprek-van-30-minuten?

Wie weet drinken we dan binnenkort samen een kop koffie of thee en geef ik jou de tips die jij nu nodig hebt. En dat kan ook heel erg goed via zoom hoor. Ook dan ben ik er voor je!

PS: Rebecca vroeg zelf om hierbij een foto te plaatsen van iemand die weer kan genieten van de regen.

Fotocredits: StockSnap_F2VKRUDPXD.jpg