In een van mijn vorige blogs stipte ik al heel even kort aan dat de investering van een coach traject niet altijd een onoverkomelijke hobbel hoeft te vormen.
Vooral niet als je het durft en mag zien als juist been investering in jezelf.

Er zijn nu een aantal volwassenen en ouders die bij mij komen waar het traject door de werkgever wordt betaald.

Zo als een moeder mij aangaf, “als ik dit niet doe is de kans dat ik echt uitval op mijn werk heel erg aannemelijk.
Wat is het door mijn zowel privé als werk omstandigheden niet volhou, hoe lang ben ik dan wel niet inzetbaar voor het bedrijf. Dan is twee maanden niets en wat kost dat hen. Niet alleen financieel maar ook gezien alle klussen die dan blijven liggen.
Klussen die door mijn collega’s overgenomen moeten worden maar zij hebben vaak ook al een (te) hoge workload”.”

Een ander gaf aan dat als zij het binnenkort echt niet meer trekt omdat de rek er bij haar haast volledig uit is er van haar partner wordt geëist dat die meer taken thuis over gaat nemen, wat weer ten koste gaat van zijn/haar werk.
Vrije dagen of zorgverlof zijn ook niet onuitputtelijk op te nemen. Met het gevolg dat ook de partner ziek thuis komt te zitten. En ook daar heeft dat bedrijf dan stevig onder te leiden.
Wat kost dat een werkgever wel niet. Door dit aan te geven bij de leidinggevende kreeg zij zonder problemen de investering vanuit haar werkgever betaald.

En dan die moeder die het gewoon bij haar WMO consulente heeft aangegeven. “Ik heb meer nodig dan jullie mij kunnen bieden, is hier niet een potje binnen de gemeente voor?” En ja, dat potje schijnt echt te bestaan. Haar WMO consulent moest wel even op zoek hoe het precies aangevraagd moest worden en ik moest een plan van aanpak schrijven maar de coaching wordt nu voor haar en haar man betaald.

En denken in dit soort oplossingen komt vaak niet bij ons op. We hebben het idee dat we nergens recht op hebben en geloven die gedachte ook nog.

Herkenbaar hoor, ik had vroeger ook veel moeite om mijzelf iets te gunnen terwijl ik onze kinderen alles gunde wat mogelijk was.
Heeft ons kind een coach nodig, prima die regelen we. Is de Nintendo kapot, kopen we binnen korte tijd een nieuwe voor ze. Hebben ze problemen met meekomen op school? Dan schakelen we toch meteen een huiswerkinstituut in. Voor onze kinderen zoeken we altijd naar de mogelijkheid om het wel te kunnen betalen of voor ze aan te schaffen. Dan is eigenlijk niets te gek. Maar waarom lukt dat dan wel?

Ik herinner mij nog een moeder die zo graag coaching wilde en het ook zo verschrikkelijk hard nodig had. Maar nee ze deed het niet. “Het is bijna december en dan wil ik wel die nieuwe spelcomputer voor ze kunnen kopen. En misschien gaan we ook nog een paar dagen met ze op vakantie.” Prima wat mij betreft maar waar bleef zij dan in dit gezin?

Wat had zij nodig en waar hadden haar kinderen meer behoefte aan?
Aan die spelcomputer en een korte vakantie met een moeder die alleen nog maar kon huilen en te moe was om wat dan ook met ze te doen? Of aan een moeder die er weer kon zijn voor ze. Desnoods of eigenlijk juist met een bordspel inclusief zelfgebakken appeltaart en chocolademelk aan de keukentafel. En als kers op de appeltaart een zalige relaxte vakantie thuis? Ik persoonlijk denk het laatste al zullen de kinderen als je het ze zo vraagt voor het eerste gaan.
Waarom? Omdat ze zich die andere situatie niet eens kunnen voorstellen.

Sowieso hebben de meeste ouders, in deze situatie zijn dat toch vaak de moeders, moeite om voor zichzelf op te komen en voor zichzelf te kiezen.
We zijn het gevoel van eigenwaarde ergens onderweg in de opvoeding kwijt geraakt. En dat is zo verschrikkelijk jammer. Want juist als wij ons zelf weer lucht, rust en ruimte mogen gunnen kunnen we de problemen thuis en op ons eventuele werk zoveel beter aan.

We beginnen de dag niet langer oververmoeid, wat we nooit zullen toegeven, want dan voelen we ons meteen een slechte moeder. We leren weer onze grenzen aangeven, iets wat echt tijd kost om weer toe te passen, maar wat een verrijking als we die weer hervinden. Er komt tijd voor onszelf, en oh wat klinkt dat egoïstisch, tijd voor ons zelf vrijmaken. Maar zeg nu zelf zijn we geen leuker mens voor onze omgeving en vooral voor ons zelf als we ook dingen doen die we zelf fijn vinden. Waar we zelf weer energie van krijgen.

Ergens in het opvoeden van onze kinderen is het idee ontstaan dat we zelf geen eigen identiteit meer mogen hebben. Dat onze dagen alleen nog maar mogen staan in het teken en de behoeftes van ons kind. En wie wij dan eigenlijk zijn, dat vergeten we gemakshalve maar even. Onze eigen ik parkeren we voor die tijd achter de bank of schoffelen we onder het vloerkleed.

We zijn gestopt om onszelf iets te gunnen en mogen ons zelf niets meer geven.

Jammer, niet alleen voor jezelf maar ook voor jouw gezin en eventuele collega’s.

Gisteravond had ik een gesprek met een volwassen man. Zo’n eentje waar de zelfverzekerdheid vanaf spat. Die zijn zaken goed op orde heeft en eigenlijk kwam om meer inzicht te krijgen in zijn brein met ADHD.
Pas vader geworden en van plan om de beste vader te worden voor zijn kleintje. En niet van plan om in de valkuilen van zijn eigen opvoeding te stappen.
Hiervoor moesten er nog even wat zaken op ADHD gebied geslecht worden.
Appeltje-eitje dacht hij.
Al pratend, het was het eerste gesprek, pols en trigger ik altijd even op de pijn punten.
Ja ik ben best lief en heb mega veel compassie maar ga wel door indien nodig.
Er kwamen zoveel andere dingen naar boven. Het zichzelf niets mogen gunnen. Zijn eigen mooie kanten niet kunnen benoemen maar deze ook niet zien. Het gevoel altijd er voor de ander te moeten zijn. Dit had bij elkaar er voor gezorgd dat het in zijn hoofd een grote brij was geworden.

En plots rolde bij die stoere met tatoeages bedekte man de tranen zachtjes over zijn wangen. Voor hem een openbaring en voor mij het teken waar ik bij hem op wachtte. Ik had het juiste punt geraakt en we weten nu waar we het de volgende gesprekken samen over gaan hebben.
En ja, dat inzicht in zijn ADHD komt ook nog aan bod maar eerst gaan we aan de gang met het gunnen, het mogen en het kunnen.

Terug naar het begin van dit verhaal, stel dat jij de investering in jezelf financieel niet kunt opbrengen maar weet dat je nu hulp nodig hebt. Zet dan je schaamte opzij en informeer op jouw werk, bij jouw gemeente of desnoods bij jouw ouders.
Er zijn echt mogelijkheden om voor jezelf te mogen kiezen. En of dat nu is in een coachtraject of voor een weekendje weg. Het zorgen voor jezelf begint met jezelf weer iets durven en mogen gunnen en met het kunnen claimen van jouw plek.

Als dit blog je nu aan het denken heeft gezet en jij je niet meteen uit pure frustratie uitschrijft maar je vast loopt hoe het voor jou financieel te regelen is. Stuur mij dan een mailtje en ik kijk even met je mee.

Maar alsjeblieft ga jezelf de ruimte gunnen om te mogen en kunnen genieten. Niet alleen van jouw gezin maar vooral van jezelf.

Liefs, Nicole

Fotocredits: Maaike van Amen