Vanmorgen had ik weer mijn maandelijkse gesprek met Martine. Een keer in de maand spreken we elkaar een uur. Zij zelf noemt dat: “Weer even mijn shot inzicht krijgen en tijd voor mijzelf mogen vrijmaken zodat ik daarna weer de moeder kan zijn die ik wil zijn.”

Twee jaar geleden kwam ze via een mediator uit mijn netwerk bij mij voor een kennismakingsgesprek.
Bij deze mediator was ze terecht gekomen omdat ze midden in haar scheiding zat welke ze netjes wilde afronden.
Maar ze had meer nodig op dat moment, in ieder geval meer dan de mediator haar kon bieden. Er speelde op de achtergrond wat kleine problemen met haar twee nog jonge kinderen. Maar het grote, eigenlijk het grootste obstakel was haar toen bijna ex partner.

En nu, komende maand, twee jaar verder hebben we het natuurlijk nog steeds af en toe over zijn niet helpende rol in de opvoeding van hun kinderen. Ze verteld over zijn halsstarrigheid als er iets in het omgangsrooster aangepast moet worden.
Over de reactie van haar jongste kind die eigenlijk niet meer naar pappa wil.
Maar ook hoe zij zich zelf steeds duidelijker durft uit te spreken richting haar ex-partner en hoe ze niet langer zich een slachtoffer voelt van zijn gedrag en houding.
We hebben het over alles waar je als jonge gescheiden moeder haast dagelijks tegenaan loopt.

Maar we hebben het de afgelopen maanden er ook over gehad waar zij tijd voor zichzelf vrij kan plannen naast haar jonge kinderen en haar baan.
Hoe ze zich zelf staande kan houden als de waan van de dag haar weer overspoelt. Dat ze leert om te gaan met haar innerlijke stemmen die haar toch nog steeds klein proberen te houden.
En dat ze toch weer collega’s over haar grenzen heeft laten gaan zonder dat meteen in de gaten te hebben. Eigenlijk bespreken we alles waar zij in haar leven tegenaan loopt.
Zowel de hoogte als diepte punten komen langs.

Ze geniet weer van haar leven. Maakt tijd voor zichzelf zonder zich schuldig te voelen richting haar kinderen.
Zij heeft de stoute schoenen aangetrokken om weer te daten en is bezig met een opleiding tot kindercoach.
En natuurlijk had ze veel ook kunnen bereiken zonder mij, dat realiseer ik mij heel goed.

Maar zij zelf zegt steeds: “Zonder jouw steun was ik nooit zo snel en met zoveel resultaat op dit punt gekomen. Dan was ik nog jaren bezig geweest met puin ruimen, zowel thuis, als op mijn werk en met mijn ex-partner.
Elke keer na ons gesprek voel ik weer de drive om toch door te gaan. En weet je dankzij jouw steun ga ik door. Ook als het even heel zwaar is of als alles tegenvalt. En ik weet dat als ik dreig te verdrinken dat jij naar mij toe komt zwemmen en mij redt.”

Een mooier compliment kon ze mij niet geven. En ja, ik zou meteen het water inspringen om haar te redden, natuurlijk! Niet eerst voelen naar de temperatuur, niet nadenken over mijn kleding, ik zou duiken, iets wat ik echt niet kan trouwens. Ik heb zelfs een hekel aan zwemmen, vraag mijn gezin maar. Maar haar of een van de anderen die ik coach laten verdrinken? nee dat nooit!

Dank je wel lieve Martine voor het vertrouwen. voor onze gesprekken en voor het feit dat jij je volledig open hebt gesteld, als jij dit blog leest weet jij dat ik het over jou heb. Mooie stoere krachtige vrouw. En ja, binnenkort heb je mij waarschijnlijk niet meer nodig en dat is goed! Jij denk van wel maar ik voel dat het einde van onze gesprekken er aan zit te komen. Je kunt het echt zelf, en zelfs dan mag je mij altijd even bellen hoor. Ik blijf er zijn voor je net als voor iedereen die klaar is met daar waar ze bij mij voor kwamen.

Toen ik vanochtend de zoommeeting beëindigde realiseerde ik mij dat mijn coaching zoveel meer behelst dan dat er op mijn website vermeld staat. Het is puur persoonlijke coaching vanuit mijn expertise als coach voor ouders met een kind met autisme of AD(H)D.

Ik sprak er later deze ochtend nog met een andere coach, op de gang in het verzamelpand, over en zij zei tegen mij: “Nicole, jij bent er voor elke vrouw die zichzelf weer belangrijk mag en wil gaan voelen zonder dat ze het gevoel krijgen daardoor een slechte moeder te zijn.”

En toen ze dat zei voelde ik ook meteen weer waarom ik altijd schrijf: Jouw kind kan ik niet genezen maar ik kan jouw weer leren dansen in de regen.

En Martine, zij danst weer in de regen en wauw wat geniet zij daar tegenwoordig van.

Liefs Nicole

PS: Dit keer krijg je geen link naar mijn agenda of een link naar mijn masterclass maar gewoon het verhaal van Martine omdat dat ook verteld mag worden.

Photo by Robert Stump on Unsplash