“Oh bedankt voor al je hulp, ik probeer het nu eerst nog even zelf. Als dat na dit gesprek echt niet lukt zoek ik wel iemand in de buurt”.

Bovenstaande opmerking kreeg ik vorige week van een moeder die bij mij een gratis gesprek had aangevraagd via zoom.

Ik had haar zo goed geholpen in ons dertig minuten gesprek dat ze nu wel weer verder kon met de problemen waar ze thuis tegen aan liep met haar dochter van bijna acht jaar.
En dat is echt oké. Want natuurlijk heb ik liever dat je mij niet nodig hebt en zonder problemen de opvoeding kan volbrengen. Dat je er voor kunt zorgen dat het thuis weer een fijne en veilige plek wordt voor iedereen. En dan ook nog het liefst zonder mijn hulp en dat meen ik oprecht.

Deze moeder had in de vragenlijst aangegeven dat ze zich vaak zo slecht voelde functioneren en alleen nog maar twijfelde aan alles wat er speelt thuis.
Bij haar antwoord denk ik dan op mijn beurt, ‘ben ik dan zo waanzinnig goed dat dertig minuten voldoende is om het tij te keren of ben je bang voor de verandering die jij moet gaan doorvoeren thuis.’

Want dat er het een en ander verandert moet worden was ook haar wel duidelijk geworden. Ook voordat ze een gesprek met mij had ingepland. Haar antwoorden op de vragen logen hier ook niet over. Het verdriet en de pijn dropen van mijn scherm af.

Ze was niet de moeder die ze zich had voorgenomen te worden toen ze van deze dochter zwanger was.
Op woensdagmiddag gingen ze nooit naar de kinderboerderij en rustig een boek voorlezen lukte haar ook nooit.
Gezellig samen eten deden ze al heel lang niet meer. En de weekenden waren vaak een probleem voor haar om te overzien.  Dan verlangde ze al op zaterdagochtend naar de maandag wanneer hun dochter weer naar school zou gaan.

Nee, haar dochter heeft nog geen officiële diagnose maar wel gedrag wat haar zorgen baart. Hele grote zorgen, ze slaapt er slecht van en ook haar partner maakt zich zorgen.
Hoe gaan ze dit kleine meisje de passende opvoeding geven die ze schijnbaar nodig heeft en die waarschijnlijk anders is dan dat ze nu geven. Want alles wat ze proberen sluit niet of onvoldoende aan bij hun dochter.

En in plaats van grenzen aangeven, en ja ik weet als geen ander hoe verschrikkelijk moeilijk dat kan zijn, laten ze alle grenzen los in de hoop dat dit helpt.
Nee, dat helpt niet daar zijn ze zelf eigenlijk ook al achter. Maar wat ze dan nog moeten proberen weten ze ook niet meer.

Vandaar dat ze een gesprek met mij had aangevraagd. En ik heb haar tips gegeven, goede tips over begrenzen en grenzen aangeven en hier ook aan vast houden. Maar echt ik weet niet of dit voldoende is voor haar, wel voor nu. Maar het opvoeden van je kinderen stopt niet volgende week maar gaat soms een heel leven door.

En dat ze niet bij mij voor coaching komt vind ik ook geen probleem. Ik coach liever iemand die compleet gecommitteerd is dan iemand die ik vanaf gesprek een moet sleuren door de verandering.

Het geld was absoluut niet het probleem gaf ze aan maar ze ging het gewoon nu toch weer zelf proberen.
Ik hoop dat ze echt verder op zoek gaat naar iemand die beter bij hun past en die ook nog dichter bij woont.

Zolang ze maar iemand zoekt en niet verder blijft door modderen want daar wordt niemand blij van. Sterker nog dat is funest voor alle drie. Maar het is natuurlijk haar eigen keuze om wel of niet voor coaching te kiezen. Ik hoop alleen dat de keuze gemaakt wordt en dat ze niet gaat shoppen en dan eens hier en dan eens daar informatie vandaan haalt.

Dat gaat niet helpen en gaat haar alleen nog maar meer laten afdrijven van haar gevoel. Want natuurlijk is ze wel een goede moeder maar dat ze dat niet meer kan voelen en zien ligt aan de situatie. En daar kan zij samen met haar partner echt iets aan gaan veranderen.

Niet hun dochter, dat kan en mag je niet verwachten van dit meisje. Dit meisje dat de wereld om haar heen zo slecht snapt en niet begrijpt wat er van haar wordt verwacht. Niet thuis, niet bij oma en opa en ook niet op school.

De verandering ook voor hun dochtertje moeten ze echt zelf in gang zetten. Ik hoop zo dat ze dat na ons gesprek toch nog gaat inzien. En nee, niet bij mij maar wel bij iemand die dichterbij woont. Iemand die haar kan helpen om haar leven, dat van haar partner en dat van hun dochter weer ten positieve te keren.

Bij mij op kantoor staat op de grond (oké, hij hing eerst maar kwam naar beneden) een lijst met daarin een poster met de volgende tekst:

Elke ouder heeft het recht om van zijn kind te houden. Elk kind heeft het recht dat er onvoorwaardelijk van hem gehouden wordt.

En dit gun ik hen en vooral hun dochter ook.

Als je op dit blog wilt reageren mail dan naar nicole@nhbc.nl ik ben namelijk heel benieuwd hoe jij hier over denkt.

Fotocredits: Maaike van Amen