Na mijn blog van vorige week over mijn ontstoken ogen en alles wat daardoor anders liep dan gehoopt heb ik nu weer voldoende zicht om een nieuw blog te schrijven. Gelukkig maar want dat beperkte zicht beperkte mij in alles.
Ik heb afspraken afgezegd en dingen laten liggen.
Ik had  mij nooit eerder zo gerealiseerd dat ik zonder voldoende zicht ook onvoldoende focus heb. Er kwam letterlijk niets uit mijn handen. Zelfs het rondje met de hond was een opgave. Arm beest, gelukkig was er een vriendin die haar regelmatig meenam.

Maar na een paar dagen op de bank en een bezoek aan de huisartsenpost op zaterdagavond heb ik mij dinsdag weer beter verklaard 😁.

Het bruggetje naar jou en jouw gezin.

Focus gericht op wat nodig is, is iets wat we ook nodig hebben in de opvoeding van onze kinderen. Op het moment dat door wat voor reden die, dus onze focus er niet is gaat niets meer zoals gewenst.

Ze merken het namelijk meteen als jij met je gedachten niet bij hen en hun vragen bent. Wel fysiek aanwezig maar niet emotioneel benaderbaar.
En dat laten voelen door hen kan al in hele kleine dingen merkbaar zijn. Ze luisteren opeens nog minder goed dan anders. Jouw normaal toch best duidelijk aangegeven grenzen worden met handen en voeten getreden.
Alle afspraken die normaal wel werken, werken opeens niet meer.

En dan vragen wij ons af wat er met ons kind opeens aan de hand is.
Nou eigenlijk niets, er is met ons iets anders dan normaal aan de hand.
En dat pikken ze haarfijn op.

Wat kan jij dan op zo’n moment doen als je merkt dat jouw gebrek aan focus, dus aan het aanwezig zijn in het nu je parten speelt. Dit klinkt wel heel erg warrig maar je begrijpt vast wel wat ik bedoel.
Ga bij jezelf kijken waar jij nu met je gedachtes bent. Is dat daar zijn nu echt nodig? Zo ja, dan moet het gewoon. En dan accepteer je ook maar dat jouw kind zich niet precies gedraagt zoals jij zou wensen. Actie-reactie. Leuk en fijn? Waarschijnlijk niet maar het is op dit moment het enige wat nu is zoals het is.

Kan je alles wat er nu in jouw brein zich afspeelt parkeren tot op een later tijdstip. Doe dat dan.
Ja hoe dan? Hoor ik je vragen.
Door alles wat er nu zich op dit moment zich afspeelt in korte kernwoorden op te schrijven.
Hierdoor haal je wat intern speelt  letterlijk uit je hoofd en neemt ‘het’ daar geen ruimte meer in. Hierdoor kan jij je weer beter richten op wat jouw kind op dit moment van je nodig heeft.
En op het tijdstip dat er wel ruimte voor is pak jij jouw briefje met steekwoorden er weer bij. Je zult dan ook merken dat veel van de problemen al helemaal of voor een gedeelte zijn opgelost.

Dit klinkt heel makkelijk en uiteindelijk zal het dat ook voor je worden. Als jij je maar bewust blijft van wat jou afleid en wat je daar mee kunt doen.
Elke keer opnieuw, net zo lang tot het probleem zo op afstand benaderen een automatisme wordt.

En terwijl ik dit typ heb ik ondertussen ook weer twee zaken opgeschreven waarmee ik straks nog aan de gang g wil gaan. Uit het hoofd gehaald waardoor ik niet afgeleid werd tijdens het schrijven van dit blog. En weet je als het mij lukt, lukt het jou vast ook. Niet meteen maar wel op termijn.

Wil je een keertje met mij sparren over jouw eigen situatie? Maak dan hier een afspraak in mijn digitale agenda.
Ik help je dan met tips en zorg dat jij in ieder geval beter jouw focus kunt behouden en een volgende situatie.
Want echt waar, je hoeft het niet allemaal alleen te doen!

Succes en lieve groetjes, Nicole