Tijdens een gesprek vroeg Anita, een moeder die ik coach, mij hoe lang het had geduurd voordat ik mij niet langer schuldig voelde. Schuldig over het niet kunnen zijn van de moeder die ik zo graag had willen zijn.

En die vraag zette mij terug in de tijd, tijd die ik nooit opnieuw wil beleven.

Want eerlijk, hoe lang heb ik uiteindelijk rondgelopen met al mijn vragen zonder de antwoorden te weten.
Opgesloten in het ‘niet’ voelen van  mijn emoties en daar niet meer bij durven kunnen komen.
Aan die emoties peuteren en er mee aan de gang gaan betekende namelijk dat ik ze de ruimte gaf om uit te breken.
En wat er dan zou gebeuren met mij en dus met mijn gezin dat wist ik niet. Ik stopte ze dus weg onder een dikke laag van, van wat eigenlijk…. 😢

Ik voelde namelijk indertijd heel erg goed, dat als ik toe zou geven aan alles wat mij dag in dag uit overweldigde ik het hoofd niet langer ophoog zou kunnen houden. Er aan onderdoor zou gaan.
En dat, als ik er aan onderdoor zou gaan het hele gezin mee in de goot zou afglijden.
Onze kinderen hadden geen van alle om deze situatie gevraagd maar ze hadden er wel alle vier mee te dealen. Te dealen met een moeder die het gewoon niet meer voor elkaar kreeg om de moeder te zijn voor haar kinderen waar ze recht op hadden.

Ze hadden echt recht op een zorgeloze moeder

De vraag van Anita haalde even weer iets van de oude pijn naar boven.
De pijn dat ik onze kinderen niet had kunnen bieden waar ze recht op hadden.

Die zorgeloze moeder die er voor zou zorgen dat hun leven makkelijk en onbezorgd zou verlopen.
Die koekjes bakkende moeder die ik mij altijd had voorgenomen te worden. En die onbezorgde thuis situatie kon ik ze niet bieden hoe graag ik het ook wilde.
Terug kijkend en denkend aan de vrouw en moeder die ik toen was zorgt dat ik nu stilsta bij alle zaken die ik indertijd heb weggedrukt.

En oké, het is nu goed. Het gaat goed met onze kinderen maar ik had ze zo graag een andere start in hun even gegeven.
Het gaat echt goed en ze zijn allemaal op hun pootjes terecht gekomen maar niet zonder littekens en dat blijft altijd ergens een schurende pijn doen en levert mij nog steeds een schuldgevoel op.

Maar ik had ook recht op een zorgelozer leven toch?

Maar is dat schuldgevoel wel terecht vraag ik mij af terwijl ik dit schrijf.
Nee natuurlijk niet. We konden niet anders, wisten ook niet beter.

Maar ik zal mij altijd toch schuldig blijven voelen over die jaren dat ik niet de moeder kon zijn waar ze absoluut recht op hadden.

Maar ik voel mij ook schuldig naar mij zelf.
Dat ik jaren lang niet aan mijzelf heb gedacht. Al die jaren dat ik leefde onder een grauwsluier en nergens meer van kon genieten.
Al die jaren dat ik mijzelf niet als belangrijk zag en niet het gevoel had dat ik recht had om te staan en te mogen groeien.
Ik ben getekend door het leven maar och, wie is dat eigenlijk tegenwoordig niet.

Mijn eigen strijd en pijn, ik ben hem aangegaan

Ik heb een paar jaar geleden heel bewust hulp gezocht om mijn demonen en verdriet aan te gaan en ik heb ze bevochten.
Hierdoor heb ik tegenwoordig eindelijk het gevoel dat ik nu mag kiezen voor de Nicole die altijd nog ergens verstopt was. En die vrouw is opgestaan en ze mag er zijn.
Mens, dat aangaan van oud leed heeft mij ontzettend veel pijn opgeleverd maar wat brengt het mij tegenwoordig veel.
Ik heb sinds kort eindelijk het gevoel dat ook ik mag zijn wie ik ben.
Ik heb mijzelf eindelijk toestemming gegeven om los te laten wat en ook wie niet langer bij mij past en wat niet langer bij mij hoort.

Terug naar de vraag waarmee ik dit blog begon, ik denk dat elke ouder die in een situatie terecht komt die voor haar kinderen niet de juiste of de meest veilige is zich altijd ergens schuldig blijft voelen.

Maar het is zo belangrijk om deze niet helende emoties niet alle ruimte te geven in jouw leven. Om ervoor te gaan zorgen dat jij van jezelf weer mag leren genieten van alles wat wel goed gaat.
Van de zon die schijnt en de bloemen in de berm. Om van jezelf weer te mogen houden van de wind in je haren en die stapel boeken naast je bed. Van die arm om je schouders of dat lieve appje van een kind.

De wind in je haren

Je hebt ook het recht en eigenlijk zelfs de plicht om je oude ik weer af te stoffen en op te poetsen.
Een oude ik die misschien nooit echt heeft mogen bestaan, hoe gaaf is dat als je die terug vind.
Ik zelf had daar hulp van anderen voor nodig.
Mensen die niet te dicht bij mij stonden waardoor ik de confrontatie aan kon gaan zonder dat er te veel een mantel van liefde over mijn pijn werd gelegd.
Externe hulp die mij allemaal op hun eigen manier opnieuw terugbrachten naar mijn eigen kern en mijn eigen waardes, ik heb er zoveel van geleerd.
En ik leer nog steeds van deze nieuwe Nicole.

Eigenlijk is ze best wel een tof mens vind ik tegenwoordig

Ik ben zo blij dat ik mij deze hulp na al die jaren heb gegund. Ik gun het iedereen, jezelf terug vinden en weer leren houden van jezelf.
En dan is dat schuldgevoel waarschijnlijk nog altijd latent aanwezig maar bepaald het niet langer hoe jij in het leven staat.
Dan pas is er ruimte om weer te mogen genieten van de wind in je haren.

Als jij ook zo graag weer die wind in je haren en de zon op je gezicht wil voelen maar je voelt dat het je niet alleen lukt en je hier graag gewoon hulp bij wil hebben.
Maak dan gewoon een afspraak voor een gratis kennismakingsgesprek van 30 minuten met mij, dan gaan wij samen ontdekken hoe jij dit gevoel ook weer terug kunt krijgen.

Je hoeft het namelijk niet allemaal alleen te doen!

Ons gesprek voeren we of fysiek op mijn kantoor in Zwolle of per zoom. En ik merk sinds het begin van corona dat gesprekken via zoom even waardevol zijn als de gesprekken bij mij op kantoor.

Alleen moet je dan zelf voor de thee en de zakdoekjes zorgen.

Je kunt dit gesprek zelf inplannen in mijn digitale agenda via deze link:

Een masterclass speciaal voor jou zodat jij die wind in jouw haren ook weer kunt gaan voelen

Op dinsdag 13 september geef ik om acht uur ’s avonds een masterclass voor ouders van kinderen met AD(H)D of autisme. Als jij hierbij wilt zijn meld je dan aan via de volgende link: https://www.nhbc.nl/masterclass/

Je krijgt van mij in ieder geval voldoende tips hoe jij beter voor jezelf kunt gaan zorgen en hierdoor het leven minder zwaar gaat vinden.

Hieronder staan een paar reacties van andere ouders die eerder bij mij een masterclass hebben gevolgd:

  • ‘Ik heb dit als heel prettig ervaren. juist door de herkenning.’
  • ‘Heb heel wat om over na te denken. Ik dank je voor je workshop….het scheelt om te weten dat we niet alleen zijn.’
  • ‘Dank je wel Nicole, dank voor je indringend verhaal. Het heeft mij geraakt.’
  • ‘Heel herkenbaar wat je besproken hebt.’
  • ‘Wat een herkenning, alleen al dit horen is zo fijn. Ik ben niet alleen in dit.’

Dus als jij je herkent in de verhalen op mijn website, mijn wekelijkse blog of op mijn Facebook pagina meld je dan gewoon aan.
Wie weet wat de avond jou gaat brengen aan inzichten.
Ik doe in ieder geval mijn ontzettende best om het een mooie avond te laten worden voor jou!

Jouw kind kan ik niet veranderen maar ik kan jou wel weer leren dansen in de regen met jouw haren los in de wind ❤️

Fotocredits: Maaike van Amen