Deze week plaats ik weer een blog van Julia. Julia is een moeder met een zoon van 10 jaar met autisme.
Haar zoon, Wout, zit sinds vorig jaar januari thuis.
Hier beschrijft ze regelmatig voor mij haar verhaal over het leven met een kind dat niet naar school kan.

Loslaten

Afgelopen week had ik een sollicitatiegesprek.
Het voelt het erg goed dat ik heb besloten weer te gaan werken, want dat thuis zitten ben ik spuugzat. Elke dag bij Wout op de lip is voor niemand goed.
Het heeft echt lang genoeg geduurd. Sterker nog, ik denk dat het inmiddels meer kapot maakt. Ik vrees voor de relatie tussen mij en mijn kind.

In de tijd dat Wout hele dagen paniekerig en angstig was en veel nabijheid van mij nodig had, kon ik heel goed met hem verbinden.
Het brak absoluut mijn hart, maar ik kon wel wat met zijn emoties. Ik vond hem zielig en wist dat er niks anders op zat dan hem veel liefde en veiligheid bieden.
Het was een hele duidelijke moederlijke taak die zwaar was, maar er kwam geen ergernis bij kijken.

Nu is het een en al ergernis. Hoe meer mensen zeggen dat Wout er zo opgewekt uitziet, hoe meer ik gefrustreerd raak. Ik wil namelijk een “gewoon” kind.
Zo onvoorstelbaar onaardig van mij om te zeggen en ik besef dat hier nog een flinke uitdaging in acceptatie voor mij ligt (en voor zijn vader die exact hetzelfde voelt).
Het zit hem ook echt in de combinatie van zijn autisme en het thuiszitten.
Het niet in beweging komen en de passiviteit die er vanaf spat. Het jammeren om “niets”, wat uiteraard in zijn brein niet niets is.

Zelf ben ik een bezig bijtje. Ik hou van een goede balans tussen activiteit en ontspanning.
En ik houd van mijn brein aan het werk zetten en ontwikkeling.
Ik houd van nieuwe dingen uitproberen en van mensen ontmoeten.
En waar houdt mijn zoon van? Ach, je weet het al, gamen. Vooral niets nieuws aanpakken, überhaupt niets aanpakken en zeker niets actiefs. Is hij wel actief dan gooit hij als eerste de handdoek in de ring. Te moe, te inspannend, te lastig.

Ik kan zijn luiigheid – en ik vlieg iedereen aan die zegt dat kinderen niet lui kunnen zijn van nature – niet meer aanzien.
Letterlijk. Ik zie het de hele dag aan, terwijl ik de boodschappen doe en het huis poets. Terwijl ik de was opvouw en van hot naar her rijd. Wout laat zich rijden, maar gaat alleen mee als het echt moet.
Maar tegenwoordig moet er bijna niks meer en komt hij steeds verder van de samenleving af te staan. En hij ziet mij ploeteren, maar gamet er rustig om door.

En dan hebben we nog mijn zorgen omtrent zijn gezondheid en persoonlijke verzorging. Het wordt met de week lastiger om hem in de actie te zetten, zodat hij zichzelf verzorgt. Daarnaast zie ik hem dikker worden, omdat hij niet beweegt en ook vrijwel niet buiten komt. Dan te bedenken dat de puberteit nog moet beginnen!

‘Julia, voor wie is dat erg als Wout dik wordt?’ vraagt Anna, de persoonlijk begeleider mij. Euhm, ja voor mij blijkbaar, maar toch ook zeker voor mijn zoon.
Uiteindelijk is hij degene die er last van heeft. ‘Maar is dat ook zo? Heeft hij er echt last van?’ vraagt ze mij nog eens.
Ik denk het zeker wel, omdat hij zich vaak niet durft om te kleden in mijn aanwezigheid.
En hoe stel je gezondheid en dik worden aan de kaak bij een jongen die richting puberteit gaat?

Moet ik loslaten? Moet ik echt hem alweer loslaten? Met argusogen het aanzien en hopen dat het niet de spuigaten uitloopt?
Kies je strijd zeggen ze. Maar wat als er wel dertig verschillende dingen zijn om voor te strijden en ik er vijf kies.
Dat zou betekenen dat ik er vijfentwintig moet loslaten en mijn zoon ondertussen een verwend ding wordt die geen enkele verwachting aankan en volledig buiten de werkelijkheid staat.

Normaliseren zeggen ze altijd binnen de hulpverlening. En ja dat zou ik willen. Maar ondertussen krijg ik steeds meer in de gaten dat mijn normaal echt haaks staat op het zijne.
Hij het allemaal wel best vindt, zolang hij vriendjes heeft om mee te gamen en zijn moeder niet teveel zeurt.

Het is allesbehalve dat wat ik had gewild voor mijn zoon en soms doet dat echt ontiegelijk veel pijn.
Er is niks normaals aan Wout zijn leven. Ook niet aan ons leven met hem. Echt niet.
Maar als ik weer kan werken, als ik af en toe even aan deze absurditeit kan ontsnappen, misschien dat het mij dan niet meer zo opvreet.
Misschien dat ik dan wat beter kan loslaten als men daadwerkelijk vindt dat dit het beste is om te doen.

Julia

Het blog van vandaag is geschreven door Julia.

* De naam Julia is trouwens niet haar echte naam. Evenmin dat hun zoontje Wout heet maar dat begrijpen jullie vast wel.
Maar de echte namen van Julia en haar zoontje zijn bij mij bekend.

En omdat Julia hier anoniem haar verhaal schrijft plaats ik gewoon een random stockfoto in plaats van een foto van haar of van haar zoon.

 

Fotocredits: brut-carniollus-560248-unsplash