Voor vandaag heeft Julia weer een blog voor mij en jullie geschreven.
Een blog waarin ze super kwetsbaar is en waarin zij zich zorgen maakt over haar jongste kind, een meisje.

Haar zoon, Wout, zit sinds vorig jaar januari thuis.
Hier beschrijft ze regelmatig voor mij haar verhaal over het leven met een kind dat niet naar school kan. Maar nu komen er nog andere zorgen erbij op het bordje van haar en haar man. Zorgen over hun dochtertje.

Wat zegt dit over ons?

Als mijn zoon autisme heeft en mijn dochter “tegen ADHD aan schuurt”, wat zegt dit dan over mij of hun vader?

Welke genen hebben wij doorgegeven als blijkt dat er met onze jongste ook “iets” is? Is dat iets bij mij ooit over het hoofd gezien? Of sloeg het een generatie over? Hoe dan ook, daar waar mijn zoon vast is gelopen binnen het onderwijs en nu een heel team van hulpverleners om zich heen heeft, lijkt het er steeds meer op dat dochterlief ook wat opvallend gedrag laat zien, waardoor bij mij alle alarmbellen afgaan. Lieve hemel, daar heb ik eigenlijk geen ruimte voor!

Toch niet opnieuw

Ja ik maak mij zorgen, opnieuw. Dit gevoel ken ik en het vreet mij op van binnen. Het piekeren, het willen duiden van het gedrag en dan de puzzel willen leggen: is er hier ook sprake van een diagnose? Nee toch!

Vier jaar geleden begon ik met het maken van een lijstje met opvallend gedrag dat mijn oudste liet zien. Datzelfde doe ik nu voor mijn dochter. En dat lijstje is lang kan ik jou vertellen. Tegelijkertijd wil ik mezelf juist helemaal niet blind staren op dat wat afwijkt. Liever heb ik oog voor het neuro typische en dat wat gewoon haar een geweldig meisje maakt. Maar ik moet bekennen dat ik nu een hyperfocus ontwikkeld heb op gedrag. Ik kan het niet meer niet zien zeg maar.

Alsof ik kick op nog een diagnose

Inmiddels leg ik het bij verschillende hulpverleners neer. Maar bij familie en vrienden durf ik dat niet. Ze zien mij aankomen. Alsof ik zo graag zou willen dat er iets aan mijn kinderen mankeert. Alsof ik kick op de aandacht of een diagnose gewoon fijn vind.

Ik zou niet ontkennen dat de diagnose van mijn zoon ons heeft geholpen en er toen wel naar ons geluisterd is en hij gezien werd, daar waar vele deuren daarvoor gesloten bleven.

Een diagnose is nodig in een wereld waarin wij leven als je een kind hebt zoals Wout. Maar geldt dat ook voor mijn jongste? Moeten we weer de mallemolen door of is ze enkel hoog sensitief?
En stel dat we wel kiezen voor een traject en hsp komt eruit, zullen onze naasten dan niet denken dat ik echt teveel een hyperfocus op gedrag heb? En dat ik mijn kinderen wellicht ermee schaad!?

Wat is wijsheid?

Ik haal mezelf van alles in het hoofd, met als gevolg dat ik weer slechter slaap. Misschien moet ik het gewoon weten. Weten of we voor haar ook de auti aanpak moeten inzetten of dat ze juist meer de ADHD kant te pakken heeft. Misschien is het toch de hechting, omdat ze wel extreem veel aan mij plakt en angsten heeft.

‘Is ze gelukkig?’ vroeg Nicole mij en die zin blijft mij achtervolgen. Ik weet het niet. Ik durf niet te zeggen of ze echt gelukkig is, of ze zich voldoende veilig voelt en of ik daarin nog wat kan doen. Of dat school wat doen moet. Ik weet niet of ik linksom moet met haar of rechtsom. Ik weet alleen dat het mij onzeker maakt en dat zij die onzekerheid kan voelen. Dus in die categorie lijkt het mij de beste stap om een traject aan te gaan. Maar mensen toch, waar haal ik de energie vandaan?

Julia

Het blog van vandaag is geschreven door Julia.

* De naam Julia is trouwens niet haar echte naam. Evenmin dat hun zoontje Wout heet maar dat begrijpen jullie vast wel.
Maar de echte namen van Julia en haar zoontje zijn bij mij bekend.

En omdat Julia hier anoniem haar verhaal schrijft plaats ik gewoon een random foto van mijzelf in plaats van een foto van haar of van haar zoon.

Fotocredits: Danielle Fotografie