Langzaam beginnen we allemaal weer een beetje richting vakantie te gaan. De nog te werken weken tellen we af. De scholen gaan echt de laatste weken in. Komende vrijdag begint de vakantie voor regio midden.

Door alle gesprekken die ik wekelijks met verschillende ouders voer weet ik dat voor veel ouders de vakantie vaak als lang en onrustig wordt ervaren.
Het plezier waarmee mijn buurvrouw met drie jonge kinderen naar de komende weken uitkijkt voelen zij niet.
Vooral niet als er nog gewoon gewerkt moet worden en je een oplossing voor jouw kind moet vinden. Want jouw kind alleen thuis laten is vaak geen optie, ook niet als dat kind al 15 is.
Kijk bij jonge kinderen moet elke ouder natuurlijk iets regelen. Vaak wordt er dan een paar nachtjes bij een opa, oma of ander familielid gelogeerd.
Er vind soms een uitwisseling plaats met een vriendin die in hetzelfde schuitje zit, namelijk een kind en het werk combineren.
En vaak is er nog wel iets te regelen met de extra vrije dagen van jou of jouw partner.

Zo niet voor Jolanda, de moeder, die ik de vorige week sprak. Haar zoon van 15 jaar heeft al bijna vakantie maar zij nog niet. En eigenlijk kan haar kind niet alleen thuis blijven. Hij vergeet zijn medicatie, vergeet vaak om te eten en zit de hele dag te gamen.

Hij doet niets

“Ik voel mij hier zo vaak zo gefrustreerd over Nicole. Helemaal als ik van vriendinnen hoor dat het er daar thuis zo anders aan toe gaat.
Oké hun pubers gamen ook maar de afspraak is dat ze ondertussen wel een aantal taken doen die van ze verwacht worden.
Een vriendin van mij heeft een zoon van 16 die door de week een aantal dagen kookt. De dochter van mijn zus loopt elke dag extra met de hond en ruimt de keuken ’s ochtends op.

En mijn kind, hij doet helemaal niets van de dingen die ik hem vraag. Als ik thuis kom na een lange dag moet ik eerst zelf beginnen om zijn zooi op te ruimen in de keuken.
Want ja, hij vergeet dan wel om normaal te eten maar popcorn maken lukt hem dus wel net als het bakken van eieren. Maar dan de boel opruimen ho maar.
En ik? Ik begin al haast te mopperen en te schreeuwen als ik een voet over de drempel zet. Zo hoog zit het mij dat hij gewoon weigert om iets te doen van het kleine aantal taken die ik van hem vraag.”

Ik vroeg aan haar hoe zij met haar kind communiceert over de ter zake doende zaken. Dus over de dingen die zij echt belangrijk vind.

Als jouw frustratie de boventoon gaat voeren in jouw communicatie

“Nou ik stuur hem ’s ochtends een appje waarin ik aangeef wat hij die dag moet doen. Hij zit de halve dag vastgekleefd aan zijn mobiel en ik kan zien dat hij mijn berichtje heeft gelezen maar er iets mee doen. Ho maar.”

Ik vertelde haar dat ik in het verleden soms dezelfde frustratie voelde.
Ons kind was vrij, ik niet en ik appte hem ’s ochtends een aantal dingen die hij die dag moest doen.
En ja hoor, negen van de tien keer waren ze niet gedaan als ik thuis kwam.
En met mijn gefrustreerde brein en houding deed ik ze dan zelf, maar wel op zo’n manier dat hij merkte dat er iets aan de hand was. De borden werden iets harder in de kast gezet en de la met bestek gooide ik dicht.
Niet meteen echt sfeer verhogend zeg maar.
Maar hé, ik ben ook een echt mens hè met echte gevoelens en emoties. 😁

Nadat dit weer een keer speelde en ik hem er op aan sprak zei hij het volgende:
“Ja hoor, ik lees jouw appje echt wel, meestal zelfs als ik nog in bed lig. Maar als ik het dan heb gelezen is het uit mijn systeem. Ik denk er gewoon de rest van de dag niet meer aan. Sorry maar zo werkt mijn hoofd nu eenmaal.”

Onze oplossing die wij bedachten

Als ik van hem iets verwacht tijdens mijn werkdag schrijf ik het op.
Gewoon heel simpel op een kladblok. Dit kladblok ligt in het zicht op ons kookeiland met een pen ernaast.
En elke keer dat hij langs loopt ziet hij het opnieuw liggen. Het is zijn reminder dat hij iets moet doen.
Als hij namelijk die dag niets hoeft te doen ligt dat kladblok daar niet. En dit laatste is een belangrijke om in te voeren.
Een plek die normaal dus leeg is maar waar nu een soort reminder voor hem ligt. De pen helpt hem om dingen af te strepen en als ik tegenwoordig thuis kom is zijn lijst (bijna altijd) helemaal afgevinkt.

Mijn ADD brein vergeet ook dingen

En nee, mijn zoon is niet dom, absoluut niet maar hij heeft ontdekt dat iets lezen er niet voor zorgt dat het ook beklijft in zijn brein. En door een heel simpel trucje werkt het dus prima. Voor hem en ook voor mij.

Terwijl ik dit typ kijk ik even naar rechts, daar ligt net zo’n kladblok met een pen ernaast. Want ook ik vergeet anders gewoon wat ik mij voor had genomen te doen. Wel bedacht en in mijn hoofd echt van plan maar ik vergeet het dan ook.
Zelfs het schrijven van dit blog staat er op net als het inplannen wat ik dadelijk nog moet doen. In het verleden had ik namelijk wel een keer mijn blog geschreven maar het gewoon niet ingepland 🤣, dat stond toen niet op mijn lijstje.

Oh en wat ik mij nu realiseer terwijl ik eigenlijk al klaar was met het schrijven en inplannen van dit blog is nog het volgende.
Als ik overdag wordt gebeld met de vraag of ik iets uit de winkel wil meenemen op de weg naar huis vraag ik altijd of ze het naar mij appen.
Zelfs als ik al in de winkel sta. Anders is de kans gewoon te groot dat ik het alsnog vergeet.

En nee, net als mijn zoon ben ik niet dom maar mijn brein werkt nu eenmaal niet precies hetzelfde als dat van bijvoorbeeld mijn man. En dat vind ik niet langer erg of frustreert mij dat.
Ik realiseer mij goed dat mijn dag vaak van verschillende trucjes aan elkaar hangt waardoor ik gewoon prima en bij tijd en wijle zelfs perfect functioneer.
En om die staat te bereiken heb ik mijzelf verschillende handvatten aangeleerd waardoor ik niet langer inboet op mijn zelfvertrouwen.

Het kladblok en de pen

Ik kreeg vanochtend een mailtje van Jolanda.
Ze heeft de samen met haar kind besproken of dit misschien voor hun ook zo zou kunnen werken. En met veel vertrouwen heeft zij het kladblok geïntroduceerd. Een normaal lege plek en daar ligt nu het blokje met de to-do taken en een afstreeppen.

Het werkt nog niet elke dag super maar wel zo goed dat de meeste frustratie bij haar is verdwenen.
Dat ze weer met meer rust naar huis gaat maar vooral weet dat het niet echt aan haar kind ligt maar aan de manier van communiceren die alles voor hem duidelijker maakt.

Een andere ouder waar ik dit ooit aan vertelde vond dat ik mijn kind op deze manier het wel heel makkelijk maakte. “Je hoeft toch niet alles voor te structureren voor jouw kind!”
Ja voor sommige kinderen hoeft dat niet maar voor sommige andere kinderen wel.
En als jij door zo’n kleine handeling de frustratie bij jezelf weghaalt maar jouw kind vooral een gevoel van zelfvertrouwen geeft….

Waarom zou je dat dan niet doen?

Wil je een keertje met mij praten over jouw eigen gezin en alles wat daar speelt en heb je het idee dat ik je daar bij kan helpen? Maak dan een afspraak met mij in mijn agenda via deze link.

Dan kijken we samen wat jij nodig hebt zodat het ook voor jou een rustigere periode wordt. En niet alleen deze vakantie maar ook alle maanden die nog volgen.

Liefs, Nicole ❤️

Fotocredits: Gewoon Danielle