Het is de laatste tijd een beetje stil geweest vanuit mijn kant.

Niet dat ik nog op vakantie was hoor, dit is al weer mijn vierde week dat ik werk maar omdat ik intern een beetje vast liep met wat te vertellen en te delen

Ik vertel altijd over andere gezinnen en soms staat er dan een stuk uit ons eigen gezin tussen.
En dat voelt soms toch op de een of andere manier haast alsof ik alsnog de vuile was buiten hang.
En hier zit natuurlijk niemand in ons gezin echt op te wachten.
Gelukkig volgt niemand van mijn kinderen of mijn man mij op social media en ook lezen ze mijn blogs, volgens mij dan, niet op mijn site. Echt zeker weet ik dit natuurlijk nooit.

In het verleden heeft mijn schrijven zeer pijnlijke situaties opgeleverd met een van onze kinderen.
Iets wat je als ouder ten aller tijde natuurlijk wilt vermijden.
En ik weet dat er mensen in de kring van ons kind zijn die wel regelmatig mijn blog lezen en daar ongezoute hun mening over geven.
Die mensen hebben sowieso een menig over mij, die kan ik naast mij neerleggen. Dat is aan hen.
En echt daar kan en wil ik helemaal niets mee. Maar als ze aan mijn kind vertellen wat ik schrijf met hun sausje van hun werkelijkheid erover maakt dat de situatie niet makkelijker. Sterker nog, het maakt het gewoon zwaar op zijn tijd.

Vandaar dat ik de laatste tijd merkte, dat dit weten, mij remde in het schrijven van een verhaal.

Aan de andere kant hoor ik juist zo vaak van anderen dat juist dat delen van al die verhalen hun hoop geeft. Erkenning biedt en de herkenning waar ze zo vaak al zo lang naar op zoek zijn. Moet ik daar dan mee stoppen omdat een paar mensen onze zoon beïnvloeden.

Ik  heb hier mee geworsteld, wat een stom woord trouwens, en heb hier da laatste tijd veel over nagedacht. En eerlijk ik weet nog niet precies wat de juiste oplossing is.
Ik weet wel dat ik blijf schrijven. Vooral omdat ik absoluut niet voor mijzelf schrijf maar voor die ouder aan de andere kant van het scherm. Maar mijn onbevangenheid ben ik een beetje kwijt geraakt. Zal de leeftijd wel zijn maar het is niet anders.
En mijzelf kennende komt die onbevangenheid ook echt wel weer terug als ik hier doorheen ben gegaan.
Het is natuurlijk niet de eerste keer dat dit speelt maar elke keer hakt er toch weer in.
‘Ach geen groei zonder pijn’ zegt men toch.

Dus dit keer is het een korte uitleg over mijn redelijke afwezigheid van de laatste tijd, zijn jullie op de hoogte maar vrees niet 😂ik kom terug in jouw mailbox en op mijn site.

Als er nu zaken/situaties zijn waar jij graag van mij iets over wilt lezen stuur mij dan gewoon een mailtje en dan pak ik dat onderwerp op.
Is voor mij in dit stadium ook wel makkelijker denk ik. Laat ik makkelijker los wat belemmert en kom ik met nieuwe verhalen, want verhalen van ouders en volwassenen heb ik nog genoeg.
Als ik maar weer even die drive terugkrijg van het delen van mijn gedachten en die van andere met jullie.

Voor nu, zo is het goed genoeg. Ik plaats dit blog en laat het voor nu even los.

Liefs ❤️,

Nicole