Ik krijg soms de vraag wie ik nu eigenlijk coach.
Zijn het nu de volwassenen met – of de ouders van kinderen met een diagnose binnen ADHD of autisme? Maar als hun kind dan volwassen is kunnen zij als ouder dan ook bij mij terecht met hun vragen of moet juist dat kind dan bij mij komen.

Wat ze hier precies mee bedoelen leggen ze ook uit, namelijk hun kind is volwassen dus geen echt kind meer. Maar dat ze nu weer of nog steeds vast lopen en dat hun kind dus ook vast loopt. En dat ze niet weten waar ze terecht kunnen met hun vragen.

Mijn oprechte antwoord is dat elke ouder altijd ouder blijft, want de problemen die aanwezig waren toen ze klein waren stoppen niet als je kind 18 jaar wordt.
Sterker nog, veel ouders ervaren dan nog steeds een grote zorg voor hun kind.
De buitenwereld verwacht dat jouw kind zelfstandig kan en zal zijn.
Maar zo makkelijk gaat dat vaak niet bij de gezinnen die ik begeleid.

Het is niet voor niets dat ik steeds meer volwassenen in mijn praktijk coach. Volwassenen die de druk van het dagelijkse leven niet of moeilijk aan kunnen.
De verwachtingen van de buitenwereld ervaren zij als intens en enorm. En een juiste balans vinden is moeilijk.

Vooroordelen

En ja, dit zijn ook volwassenen met zeer goede banen, die voor de klas staan, gestudeerd hebben of een eigen bedrijf hebben.
Ook zij hebben het vaak ook moeilijk met het leven. Want die omgeving gaat er gemakshalve maar van uit dat je dan, als volwassenen met een baan, geen problemen meer ervaart. Trouwens weer een vooroordeel vanuit de omgeving.

Helemaal na de afgelopen stille en toch eenzame jaren, is het voor veel mensen moeilijk om het leven weer op te pakken.
Voor sommige is die tijd al weer echt voorbij maar veel ervaren nog steeds de lasten van die periode.
Een paar jaar met veel minder contact met leeftijdsgenoten of collega’s en veel thuis werken achter de laptop heeft voor niemand van ons maar vooral voor de groep met een diagnose AD(H)D/autisme niet goed uitgewerkt.

Ik weet nog dat ik heel erg braaf in maart 2020 met mijn laptop, dossiers en printer naar huis ging.
Ik werd echt gek binnen drie weken. Ik zag niemand meer, behalve mijn klanten via zoom maar die waren er niet om mij te ontlasten.
Ik merkte hoe belangrijk het voor mij is om extern, dus niet thuis, te werken. Andere mensen zien en spreken. Gelukkig had ik die mogelijkheid, een eigen kantoor in een verzamelpand. We hielden afstand van elkaar maar waren er wel voor elkaar.

Thuis werken werkt voor mij niet 😁

Wat als ik dat niet had gehad? Had ik hier dan nog steeds zo fris en fruitig achter mijn laptop gezeten? Ik weet zeker van niet. Vandaag werk ik thuis en hoe moeilijk is het voor mij en mijn brein om daadwerkelijk bezig te gaan. Als ik een maal werk gaat het redelijk maar die aanloop….

Het is ook niet voor niets dat de cijfers van depressieve jongeren toren hoog en de wachttijden bij de GGZ veel te lang zijn. Dit zijn artikelen uit 2022 maar de situatie is nog steeds niet verbeterd hoor ik in mijn praktijk.
En dan niet alleen voor jongeren maar iedereen die nu een doorverwijzing nodig heeft kijkt tegen een wachttijd van maanden aan.
Niet alleen binnen de GGZ maar ook de vrijgevestigde psychologen die in het verleden vrij snel wel plek hadden zitten nu maanden in het vooruit vol.

En als jij dan een volwassene met de diagnose autisme of AD(H)D bent is er in de afgelopen jaren voor jou een nog grote achterstand opgetreden.
Je voelt je als het ware aan jouw lot overgelaten.
Zoals ik hierboven ook al aangaf coach ik de laatste maanden opvallend veel volwassenen die weer richting willen krijgen in hun leven en daar hulp bij zoeken.

Maar ook de ouders van jongeren komen steeds vaker met een hulpvraag bij mij terecht.
Omdat ook voor hen er geen tijd bij de GGZ is om deze vragen te stellen en hier ondersteuning bij te krijgen.

Deze ouders wisten het even ook niet meer

Zo ook een echtpaar wat ik momenteel coach, ze hebben een zoon van 25 jaar.
Hij woont nog thuis en zijn ouders hopen dat hij binnen een jaar zelfstandig genoeg is om uit huis te gaan.
Op zich is er namelijk helemaal niets mis met deze man.
Hij is intelligent genoeg en heeft tegenwoordig voldoende zelfvertrouwen om een paar uur te werken naast zijn deeltijd studie.
Maar zijn leven staat nog steeds min of meer on-hold.
Alle contacten die hij met moeite had opgebouwd voor corona zijn min of meer verdwenen. Met sommige gamet hij nog maar daar houdt het ook mee op.

Tot corona kwam en het verplicht thuis zitten zijn intrede deed ging het redelijk met hem. Hij is echter niet capabel geweest om de oude structuur weer op te pakken. Hij wil wel, heel erg graag zelfs, maar het lukt hem niet.

De mening van anderen

De buitenwereld heeft hier een mening over: de ouders zijn te soft, ze verwennen hem te veel, of de jonge man is gewoon lui.

Nee dus, dat geldt niet voor deze man.
Bij tijd en wijle is hij zo overprikkeld door alle eisen die de buitenwereld maar vooral hij zelf zich oplegt, dat er niets meer bij kan in zijn brein.
Het werken en studeren houdt hij dan nog nét vol, maar meer lukt niet.
De ouders komen bij mij om hun zorgen te bespreken, maar ook om weerbaarder te worden voor reacties.
Vooral de moeder heeft het er zwaar mee. Zij ziet als geen ander de problemen waar hun kind dagelijks mee worstelt.

We bespreken hoe zij toch meer tijd voor zichzelf mogen gaan vrijmaken. En hoe ze dit gaan inkleden en hoe ze af en toe samen kunnen genieten van hun eigen leven.
Ze zijn halverwege de 60 en als ze straks met pensioen zijn, willen ze toch wel wat langer op vakantie kunnen.
Om dat te bereiken moeten ze gaan werken aan het loslaten van hun zoon zonder hem te laten zwemmen zonder diploma.
Je gooit een klein kind ook niet zomaar zonder bandjes in het zwembad. Ook die help je net zo lang tot het zwemdiploma op zak is.

Ze hebben nog een paar jaar voor het zover is. En tot die tijd zullen ze samen met hun zoon leren waar de mogelijkheden liggen en waar er veilige vangnetten zijn om gebruik van te maken.

Gefaseerd loslaten

In elk volgende gesprek dat we samen hebben zie ik dat het hen steeds beter lukt. Ze leren dat loslaten ook gefaseerd en langzaam kan gebeuren, ongeacht of juist ondanks de mening van de buitenwereld.

Komt de ervaring van deze ouders ook voor jou dichtbij? Vraag jij je soms ook af hoe het met jullie (volwassen) kind moet gaan als jij de verzorging niet meer aan kunt (of wilt)?
Ben jij ook wel eens toe aan meer tijd voor jezelf en vooral aan minder zorgen? Of ben jij juist die volwassene die inzicht nodig heeft. Die durft aan te geven dat het nu gewoon zonder coaching niet meer lukt en die zo niet langer het leven wil leven. Die weet dat er zoveel meer mogelijk is, ook met die diagnoses.

Heb je behoefte aan een gesprek over jouw eigen situatie waarin je de tips krijgt die passen bij jouw vraag? Maak hier dan een afspraak voor een gratis gesprek van een half uur waarin ik je veel verder kan helpen.

Ik ben er voor je

Ik weet namelijk dat ik ook jou mijn jouw zorgen kan helpen. Zorgen die niet stoppen als jouw kind 18 jaar is geworden.
En ja, deze zorgen herken ik zelf ook uit de tijd toen onze kinderen een stukje jonger waren.

Ook ik heb ’s nachts wakker gelegen terwijl ik mij afvroeg wie het over zou nemen als ik er opeens niet meer zou zijn.
Wie zou dan zorgen voor ons kind met evenveel liefde als ik voelde. En met evenveel tijd die ik er in wilde en kon stoppen.

Maar dus ook de zorgen die ik zelf heb gevoeld. Toen ik indertijd het gevoel had altijd te falen, nooit te doen wat de buitenwereld van mij verwachte en daar zo verschrikkelijk moe door werd. De buitenwereld die zoveel meer in mij zag en aan wiens verwachting ik nooit kon voldoen. De puinhoop die mij zowel fysiek als emotioneel kon overspoelen. Mijn eigen kritische stem die nooit zweeg. Toen nog niet wetende dat door mijn eigen ADD de wereld soms zo verschrikkelijk onoverzichtelijk voor mij was. Dat ik alles vaak te letterlijk opvatte en hierdoor mijzelf verloor in mijn hoofd.

Ik ben ook een vrouw met soms zorgen

Dus jouw slapeloze nachten of jouw vragen voor de toekomst begrijp ik heel erg goed.
Wil je een keertje met mij over jouw vragen of zorgen sparren? Maak dan zelf een afspraak in mijn agenda. Dan spreken we elkaar of op mijn kantoor in Zwolle of via zoom.

Maar blijf niet rondlopen met jouw zorgen, echt er is veel te veranderen, en een gedeelte van die verandering moet door jou worden ingezet.
Ik kreeg mijn kind ook niet zelfstandig zonder mijn gedrag richting hem te veranderen.

Maar ook voor mijzelf heb ik hier hulp voor gezocht. En nog steeds heb ik die hulp zo af en toe nodig. Juist om alles weer even op een rijtje te krijgen als de wereld weer even te groot en onoverzichtelijk voor mij is geworden.
En ook ik heb daar uiteindelijk anderen voor nodig die met een frisse blik de situatie bekijken waardoor ik mijn houding en gedrag kan aanpassen.
En soms nog steeds, want zorgen blijven, ook als ze al lang volwassen zijn.

Maar ook die volwassene die vastloopt kan bij mij terecht. Ook voor hen wil ik er zijn. Juist omdat ik zo goed weet hoe hun brein werkt en waar veel van hun eigen aannames vandaan komen. Dus ook als jij je aangesproken voelt maak dan gewoon die afspraak.

Liefs, Nicole ❤️

Fotocredtits: Danielle