Er zijn zoveel programma’s tegenwoordig die je kunt volgen om jouw lat te verhogen, om beter te worden in wat je doet en om te groeien. Kijk maar op Instagram en de programma’s vliegen je om de oren. Beter, sneller, gelukkiger als je het leest kan het alleen maar beter worden als jij jouw lat verhoogd. En daar ben ik het absoluut niet mee eens.

Sterker nog waar ik juist heel erg op hamer in mijn traject is om die lat eens lekker te gaan verlagen.

Juist omdat de eisen die wij ons zelf vaak stellen gewoon niet haalbaar zijn. En het najagen van die doelen ons diep ongelukkig gaat maken.

We moeten zo verschrikkelijk veel van ons zelf. Denk maar aan de zin die een moeder mij tijdens onze call net vertelde: “maar ik moet toch een veel betere moeder zijn dan ik nu ben. Daar hebben mijn kinderen toch recht op.”
Jouw kinderen hebben recht op hun moeder met al haar imperfecties en haar onzekerheden. Dat kunnen ze echt handelen als je ze stabiel opvoed en ze laat merken dat je ontzettend veel van ze houdt.
Een goede moeder houdt niet in dat de kleding altijd gestreken in de kast ligt maar wel dat je tijd voor ze maakt en ze zich geborgen laat voelen.
En van een keertje patat is nog nooit iemand bestempeld als ‘slechte’ moeder. Wel als je ze dat zeven dagen in de week voorzet voor 12 maanden per jaar.
Dar kan je dan jouw vraagtekens bij zetten. Maar als dat op dit moment is wat jou lukt naast die knuffels is dat meer dan goed. En ook ongezond eten volgens anderen maakt jouw natuurlijk geen slechte moeder.

Ze doet werkelijk alles voor ze

Of die volwassen vrouw afgelopen week die vond dat zij alles in haar gezin moest regelen. En niet van haar kinderen maar iets kon of mocht verwachten.
Die kinderen zijn dus 17 en 18 jaar. Maar het gaat bij haar zelfs zo ver dat zij na een lange werkdag meteen in de opruim modus stapt thuis omdat ze toch niet kan verwachten dat haar kinderen het tosti apparaat na gebruik opruimen.
Of hun bijdrage op een ander gebied in het huishouden delen.
Denk bijvoorbeeld aan een keertje koken. “Ja maar dat kan ik toch niet van ze verwachten. Ze gaan ook hele dagen naar school.” “En jij dan vroeg ik haar? Zit jij hele dagen op jouw werk voor je uit te staren en wordt je daar voor betaald?”” Nee ik heb een hele drukke verantwoordelijke baan maar het is toch mijn taak of zie je dat anders?”

Ik zie het echt anders

En ja dat zie ik echt anders. We leggen vaak de lat zo hoog door een soort perfectionisme wat ons mede door sociale media wordt gepresenteerd dat we vinden dat we daar aan moeten voldoen. En dat hou je echt niet vol, niemand, maar jij zeker niet met jouw iets anders werkende brein.

Leg die lat maar een keertje een beetje lager. Jouw kinderen krijgen er niets van als ze een beetje moeten meedraaien in jullie gezin. En dat het eten dan in het begin geen sterren kwaliteit heeft, so be it.
Geef ze de ruimte maar ook de verantwoording om zelf zaken te moeten doen. Niet mogen maar moeten, worden ze geen slechter mens van hoor.
Het is wel de bedoeling dat jij ze over een paar jaar redelijk zelfstandig afzet op hun eerste kamertje en dat ze zich dan kunnen redden.

Dus lieve mensen, leg die lat voor jezelf alsjeblieft wat lager anders ga je het echt niet volhouden. Niet in jouw gezin, relatie of op jouw werk. Je gaat dan aan jouw eigen hoge maatstaven te onder.

Ik leg hem ook steeds beter iets lager

De lat lager leggen is een vorm van zelfzorg. Ik had donderdagavond een bijeenkomst van mijn netwerk waar ik voor de eerste keer in mijn rol van voorzitter stapte.
Dat leverde bij voorhand al prikkels genoeg op, toen ik thuis kwam was mijn brein mega overprikkeld door de drukte, de vrouwen en mijn perfectionisme in die voorzittersrol.

Ik wist ook dat ik mijn eerste afspraak op vrijdag pas om tien uur had. Normaal gaat mijn wekker al jaren altijd om kwart over zeven. Nou om 17 over zeven eigenlijk 😂.
Omdat ik mijn lat lager mag leggen en niet langer perfectionisme hoef na te streven, let wel ik ben hierin nog lerende, heb ik mijzelf een extra uur gegund voor ik opstond.
En natuurlijk kan niet iedereen mijn voorbeeld ook uitvoeren. Jouw leidinggevende of de leerkracht van jouw kind ziet je aankomen als jij besluit een uur later op te staan maar in mijn geval is dat mogelijk.
Sterker nog het zorgde ervoor dat ik mentaal alle ruimte had om mij volledig in het gesprek te storten. Iets wat anders toch stroperiger was gegaan. Niet voor de client aan de andere kant van mijn laptop of aan tafel maar wel voor mijn eigen voorbereiding op het gesprek.

Samen aan tafel zitten heeft echt meerwaarde

Maar die moeder die naast haar fulltime baan nog het hele huishouden alleen runt mag haar lat op haar manier ook lager gaan leggen. Hierdoor heeft ze wel meer energie om nog gezellig met haar kinderen aan tafel te zitten.
Om nog te vragen hoe hun dag op school was en redelijk ontspannen haar avond in te gaan.
Dat maakt haar geen slechte moeder. Het maakt haar een vrouw die haar kinderen leert dat het leven niet alleen om hen en hun behoeftes draait.
Maar het maakt haar vooral een vrouw die opkomt voor zichzelf en haar plek claimt met haar ADD 😉.

Dus wordt ze dan voor haar kinderen een beter voorbeeld en voor zichzelf een liever persoon.

Wat is haalbaar en ook reëel ?

Zittend op kantoor realiseerde ik mij dat we vaak onze lat zo hoog leggen dat het nooit haalbaar is om aan die eisen te voldoen.
En dat bevestigd ons dan weer in het gevoel dat we niet goed genoeg zijn. Dat we het toch niet goed doen.
En dat we eigenlijk, niet alleen mijn woorden maar ook die van veel van mijn cliënten, bij voortduring falen.

Dus gooi je lat omlaag, gooi je haren los en laat het gaan.
Alleen jij hebt jouw verandering in de hand. Dat kan niemand anders voor je doen. Ik kan je er wel bij helpen maar dan moet jij zelf de eerste stap zetten in het vragen van hulp. En ja dat is soms moeilijk maar uiteindelijk maakt het jouw leven alleen maar makkelijker en daardoor zo veel mooier.

Liefs, Nicole ❤️

Fotocredits: Danielle